2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Blue Jasmine: Από την Κωμωδία στην Υστερία – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Woody Allen

Προσφέροντας μια πιο προσωπική του Γουντι-αλλενική εκδοχή τού A streetcar named desire, o Woody Allen επανέρχεται σε υψηλό level, για πρώτη φορά χρονικά μετά το Match Point (2005)-την ταινία που ώθησε την φήμη του στον «ουρανό»-προσφέροντας στο κοινό του μια κλασική ιστορία χαρακτήρων πού μόνο εκείνος ξέρει. Μόνο, που αυτή τη φορά, παίζει σε πολύ πιο επικίνδυνα μονοπάτια, προσπαθώντας να αφομοιώσει στο ύφος του μια κωμικοτραγική προσωπικότητα συνδυασμένη με την πιο απαισιόδοξη πορεία που θα μπορούσε να εκλάβει ένας τέτοιος άνθρωπος στην επίγεια πραγματικότητα.

Εκ πρώτης όψεως, η παρουσίαση του χαρακτήρα του είναι φαινομενικά απλή· μια ξεπεσμένη, πλούσια, γοητευτική γυναίκα προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια της μετά τα νευρωτικά προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Σε δεύτερο επίπεδο, όμως, οι πολλαπλές συνιστώσες της ψυχολογικής της αστάθειας, καθιστούν τον χαρακτήρα ένα βέβαιο όπλο χειραγώγησης του σκηνοθέτη προς την συναισθηματική ροή του κοινού του. Τα συναισθήματα αυτά, ακολουθούν μια σταδιακή μετάβαση σε μια βαθμονομημένη κλίμακα που στο μηδέν της θα τοποθετούταν η «χαρά», η οποία σβήνει προοδευτικά φτάνοντας στο δέκα, που εκπροσωπεί την «μέγιστη απελπισία». Επειδή, βέβαια, σπάνια ο Woody Allen επιθυμούσε το επιβαρυμένο κινηματογραφικό κλίμα, φροντίζει, όπως πάντα, να προσθέτει τις δικές του πινελιές κωμικότητας, καταλήγοντας να αποδώσει στο έργο μια ανάλαφρη χροιά με μια επίγευση μελαγχολικού μειδιάματος.

Στο πλευρό του, όμως αυτή τη φορά, έχει και τη βοήθεια μιας σπουδαίας ερμηνεύτριας, με πρόσωπο που έχει αντικατοπτρίσει τα πιο αντιτιθέμενα, έντονα, εσωτερικευμένα ή εξωτερικευμένα γυναικεία συναισθήματα: την Cate Blanchett. Η προσφορά της συγκεκριμένης ηθοποιού στην προκειμένη ταινία, μάλλον θα φάνταζε εξωπραγματική, καταφέρνοντας, όπως πολύ καλά ξέρει, να κάνει οπτικοποιημένο βίωμα τις λεπτομερειακές διακυμάνσεις του χαρακτήρα της Jasmine , κρατώντας κυριολεκτικά τον έλεγχο του συναισθήματος κάθε ανθρώπινης ψυχής πίσω από τη μεγάλη οθόνη. Τα άλλοτε σιωπηλά ξεσπάσματα, συνδυασμένα με τους ήχους, εκφράσεις και κινήσεις της, και οι άλλοτε δυναμικές χειρονομίες που συνδυάζουν την νευρικότητα κι εκρηκτικότητα της προσωπικότητας που ενσαρκώνει, μετατρέπουν το φιλμ σε μια παράσταση solo, που παρότι πλαισιώνεται από εξίσου εξαιρετικά καλογραμμένους κι ερμηνευτικά υψηλούς β’ χαρακτήρες, το μάτι εστιάζει κολασμένα στην απολαυστική παρουσία της Jasmine, ψάχνοντας κάθε λεπτό αφορμή να… χειροκροτήσει! Γιατί, τις στιγμές που κάθε θεατής αναρωτιέται τι είναι αυτά που συνιστούν την τέχνη του σινεμά, οι ερμηνείες σαν της Cate Blanchett στο Blue Jasmine είναι πάντα εκεί να του χτυπούν την πόρτα του μυαλού, υπενθυμίζοντας ότι η τέχνη ήταν, είναι και θα είναι πάντα ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.

Έχοντας δημιουργήσει έναν απόλυτο κινηματογραφικό ήρωα, με αδυναμίες, λάθη και ψυχολογική ανισορροπία, ο Woody Allen επικροτεί την τιμωρία του για να επιφέρει εν τέλει την κοινωνική τάξη. Στην ταινία του, όμως, μάλλον ξεχνά να επιβάλλει την τάξη χάνοντας κατά διαστήματα το ρυθμό ανάπτυξης του σεναρίου του και υποπίπτοντας σε βιαστικές κινήσεις, πολύ συχνά, χάνει την μαγεία της λεπτομέρειας της ιστορίας που αποπειράται να διηγηθεί. Παρά τα προβλήματά του, ωστόσο, παραμένει ο γνωστός ανθρώπινος κι ευαίσθητος Woody Allen που ξέρει πολύ καλά ότι «όταν τα τραύματα είναι τόσα πολλά, δεν χρειάζεται χρόνος για να ξεχυθεί ένας άνθρωπος στο δρόμο και να αρχίσει να… ουρλιάζει»!


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *