2000s,  CINEMA,  REVIEWS

Χαμένοι στη Μετάφραση της Sofia Coppola – Κριτική Tαινίας

Σκηνοθεσία: Sofia Coppola

“Χαμένοι στη μετάφραση” των ιδεών της Sofia Coppola φάνηκαν να είναι τόσο οι ηθοποιοί από κυριολεκτικής, κινηματογραφικής άποψης, όσο και το κοινό, που παρά την πίστη και την αγάπη του στην συγκεκριμένη ταινία, υπάρχουν ακόμα πολέμιοι- και μη- που αδυνατούν να κατανοήσουν τους σκοπούς της Coppola, όταν δημιούργησε το Lost in translation. Και πράγματι, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, όπως κι αν ιδωθεί· υπάρχουν όντως λογικοί σκοποί ή μήπως η ταινία είναι ένα σύνολο από αγνά, καθαρόαιμα συναισθήματα;

Η απάντηση στο ερώτημα, ενδεχομένως να μην έρθει και ποτέ, αν και η ύπαρξη και μόνο της συναισθηματικής οπτικής αρκεί για να κορυφώσει ένα έργο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν γίνεται πρακτικά ΤΙΠΟΤΑ, αλλά υπαινίσσονται τα πάντα. Δύο απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, οι ψυχολογικές τους αναζητήσεις, τα σημεία που τέμνονται τόσο μεταξύ τους, όσο και με άλλων ανθρώπων αλλά και οι πράξεις τους που λειτουργούν ως σκιαγραφητικοί άξονες, αποτελούν, ως επί το πλείστον, την κατευθυντήρια γραμμή στην οποία κινήθηκε η Coppola για να φέρει τους ήρωές της αντιμέτωπους με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Οι συγκρούσεις των ηρώων με τα προσωπικά τους «είμαι» και «θέλω να είμαι», εκτυλίσσονται διαρκώς, σχεδόν σε κάθε λεπτό της ταινίας, προσκαλώντας έμμεσα τον θεατή να κάνει το ίδιο και να αναζητήσει τις πτυχές του δικού του εαυτού.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο αυτό που είπε ο Bill Murray: «Όσο περισσότερο γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, τόσο λιγότερο εκπλήσσεται από τα κατορθώματά του». Ίσως, όμως, αυτή η έκπληξη είναι το στοιχείο που έλειψε τότε από την ζωή του Bob και της Charlotte. Αυτή η έκπληξη όταν μια καινούρια μέρα θα φέρει κάτι διαφορετικό στη ζωή σου και απλά ανυπομονείς να το εξερευνήσεις. Γι’ αυτή και μόνο την έκπληξη αξίζει κάποιος να κοιμάται και να ξυπνά κάθε μέρα, αναμένοντας ότι μια καινούρια μέρα είναι μια μοναδική, διαφορετική μέρα, ευκαιρία να γνωρίσει τον εαυτό του αλλά και τους άλλους τριγύρω του.

Τι συμβαίνει, όμως, αν το παιχνίδι χαθεί στη μετάφραση; Τότε το μόνο που μένει είναι η αναζήτηση του προσώπου-«κλειδιού» που μπορεί να μεταφράσει τα «θέλω» κάποιου σε «είναι» και να δώσει νόημα στη ζωή μέσα από την λιτότητα στην καθημερινότητα και με το γεγονός ότι εκείνος απλά βρίσκεται μέσα σε αυτήν.

Η Sofia Coppola, έχοντας στα χέρια της τον έξυπνα εναλλασσόμενο Bill Murray, που προσθέτει τη δική του κωμική πινελιά ακριβώς όσο χρειάζεται, αλλά και την εκφραστικότατη Scarlett Johansson, παραδίδει ένα μάθημα καθαρού συναισθήματος, αποδεικνύοντας ότι το σινεμά δεν χρειάζεται να μεταχειριστεί περίπλοκα για να αποδώσει την περιπλοκότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων του. Αρκεί μια τυχαία γνωριμία δύο προσώπων, μια μεγάλη, ξένη πόλη να τους φιλοξενήσει κι ένας δικός τους κώδικας επικοινωνίας που επαρκεί για να μην χαθούν μεταξύ τους στην μετάφραση.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *