2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Sing Street (2016) – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: John Carney

Η ταινία μας τοποθετεί χρονικά στη δεκαετία του 1980, στο Δουβλίνο όπου ο έφηβος Κόνορ αναγκάζεται να αλλάξει σχολείο λόγω της οικονομικής δυσχέρειας της οικογένειας του. Στο νέο σχολικό περιβάλλον αντιμετωπίζει αρχικά δυσκολίες με την αυστηρή διεύθυνση αλλά και με τους συμμαθητές του. Όλα αλλάζουν όταν γνωρίζει την νεαρή Ράφινα και για να την εντυπωσιάσει αποφασίζει με μια μικρή ομάδα συμμαθητών του να φτιάξουν ένα μαθητικό γκρουπ, έχοντας ως μέντορα τον μεγαλύτερο μουσικόφιλο αδερφό του και βάζοντας τη Ράφινα να πρωταγωνιστεί ως μούσα του στα ερασιτεχνικά βίντεο κλιπ τους.

Το φιλμ έκανε πρεμιέρα στο Sundance Film Festival εκείνη τη χρονιά, κερδίζοντας πολύ θετικές εντυπώσεις, από το σκηνοθέτη John Carney (γνωστός για το αυθορμήτως ρομαντικό Οnce και το ονειροπόλο Βegin Αgain) που αποτελεί για ακόμα μια φορά μια κινηματογραφική έκπληξη.

  Μιλώντας για θέματα όπως η μετανάστευση,ο καθολικισμός, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα ,η “επαναστατική” περίοδος της εφηβείας, η αναζήτηση ταυτότητας και προσωπικού στυλ, αλλά και η συναισθηματική ανάγκη για δημιουργία, ο Carney καταφέρνει να μας συνεπάρει σε ένα όμορφο νοσταλγικό ταξίδι μιας ξεχωριστής ιστορίας ενηλικίωσης. Ο πρωταγωνιστής μας, ψάχνει να βρει τον εαυτό του, αλλά και να διαμορφώσει το μουσικό του γούστο μέσα από την μουσική σήμα κατατεθέν της κουλτούρας των ’80s: Motorhead, Duran Duran, The Cure, The Jam, A-ha, Clash, Joseph Jackson γίνονται συνοδοιπόροι του στη μουσική αλλά και στην προσωπική του εξερεύνηση.

Είναι γνωστή η καλλιτεχνική ευαισθησία του Carney περί της μουσικής σε κάθε ταινία του μας παρουσιάζει χαρακτήρες χαμένους σε ένα δύσκολο παρόν, που με εφόδιο τη μουσική καταφέρνουν να προχωρήσουν, να κάνουν ένα βήμα προς την αντιμετώπιση της ίδιας τους της πραγματικότητας, να εκφραστούν και να οδηγηθούν σε ένα μονοπάτι που θα τους οδηγήσει να γνωρίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όλα αυτά συντελούνται με εύστοχο τρόπο, με καλογραμμένους χαρακτήρες, με μαγνητικά σκηνοθετικά πλάνα που θυμίζουν βίντεο κλιπ της εποχής και με ένα υπέροχο soundtrack που θα σας κάνει να το αναζητήσετε στα ράφια του πλησιέστερου δισκοπωλείου.


Μαίρη Ουρεϊλίδου

Μαίρη Ουρεϊλίδου

90s-kid-Vol. III, απόφοιτη προσχολικής αγωγής, χρόνιο cinefreak, μεγάλη υποστηρίκτρια του Ralph Fiennes, του Alejandro Amenabar και του Alfred Hitchcock. O κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν η δεύτερη φύση της, ενώ δηλώνει τεράστια φαν του Ισπανόφωνου σινεμά, των ταινιών τρόμου και δη των παλιών καλών εποχών του είδους. Ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας rock της Ιndie Αlternative μουσικής σκηνής, κυρίως υπό τους ήχους των Muse. Εάν δεν βρίσκεται στα τοπικά σινεμά, της αρέσει να ανακαλύπτει εμπνευσμένα, retro cafe-bars στην πόλη αδειάζοντας τις προμήθειες καφέ τους, να βλέπει θέατρο και να συλλέγει κινηματογραφικό merch.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *