2000s,  CINEMA,  REVIEWS

The hours /Οι Ώρες του Stephen Daldry – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Stephen Daldry

Όταν οι ώρες περνούν, ο φόβος για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον «κουρνιάζει» στα ανθρώπινα βλέμματα και οι ιστορίες τριών διαφορετικών γενεών γυναικών, ενώνονται σε μία κοινή και παντοτινή ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ευτυχία. Μέσα από τις πιο απλές και καθημερινές στιγμές, ο ανθρώπινος αγώνας για τον προσδιορισμό της ευτυχίας ξεκινά την αναζήτηση του στο πρόσωπο της γυναίκας-μητέρας, συντρόφου ή φίλης υπενθυμίζοντας σε κάθε άνθρωπο ότι οι σχέσεις που χτίζει είναι τελικά εκείνες που θα προσδιορίσουν και θα διατηρήσουν την ύπαρξή του στη ζωή.

Στο The hours βέβαια η εξοικείωση με την ιδέα της ζωής ως μια «δύναμη αυτοτιμωρίας» για τους ανθρώπους που τόλμησαν να υποτιμήσουν την δύναμη του συναισθήματος, γίνεται αντιληπτή τόσο από τους χαρακτήρες περιγραφικά, όσο κι από τις εμπειρίες τους βιωματικά. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα της Virginia Woolf, που καθόρισαν μετέπειτα την πορεία δύο διαφορετικών γενεών γυναικών, δεν βρήκαν ποτέ την ευκαιρία να εκδηλωθούν έμπρακτα παρά μόνο «κατοικώντας» στις σελίδες των βιβλίων της. Η επιρροή τους, δε, για την λήξη της ζωής της συγγραφέως, αποτέλεσε μια κλιμακούμενη «πρόκληση» για την ίδια, πατώντας παράλληλα σε δύο υποστάσεις: την ηρωίδα του βιβλίου της, Miss Dalloway, υποκινούμενη από την δημιουργό της, που θα παραδώσει το τέλος της ιστορίας της εκτός βιβλίου, στην αληθινή ζωή. Γιατί, όπως και η ίδια η Virginia Woolf είπε, κανείς δεν μπορεί να βρει την ευτυχία αποφεύγοντας την πραγματική ζωή.

Παρότι, όμως, η βάση αυτής της εξελισσόμενης πυραμίδας κρύβεται στη Virginia Woolf, η ουσία της ύπαρξής της αποδόθηκε μέσα από τις επόμενες δύο γυναίκες που βίωσαν άμεσα κι έμμεσα τις κουβέντες της Miss Dalloway. Στην μία περίπτωση, η Miss Dalloway ψιθυρίζει σε μια δυστυχισμένη έγκυο νοικοκυρά ότι πρέπει να απελευθερωθεί από το καβούκι της και να αναζητήσει τον εαυτό της, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται ότι θα αφήσει πίσω της ένα απόλυτο χάος κακών επιλογών. Η ζωή είναι παραδομένη στα χέρια μιας ανθρώπινης ύπαρξης που πάνω απ’ όλα βιώνει αδυναμίες, πάθη και λάθη. Μπορεί κάποια στιγμή να κριθεί για την ανικανότητά της να προσφέρει νέες προοπτικές για ζωή στην κοινωνία «αντιγράφων της», αλλά δεν θα λάβει ποτέ από την καρδιά της την «υπόκλιση» που αναζητά, για να φύγει από τη ζωή ήρεμη, έχοντας βιώσει την πολυπόθητη ευτυχία.

Όσο για την τελευταία περίπτωση στην κορυφή της πυραμίδας, η κοινωνική αποδοχή με την προσωπική υποχρέωση αποτελούν μια φαινομενική, συναισθηματική «τροφή» για μια γυναίκα που ξέχασε πολλές φορές ότι είναι η μόνη στην πυραμίδα που βίωσε κάποια στιγμή στη ζωή της την πραγματική ευτυχία, η οποία ήρθε με την αποδοχή της φύσης της. Όταν η προσωπική απαξίωση συνενώθηκε με την ανάγκη να προσφέρει αγάπη σε κάποιον που δεν αγαπήθηκε ποτέ από τον ίδιο του τον εαυτό, η πορεία της ζωής της αντιστρέφεται, χαράζοντας ένα νέο μονοπάτι από ψέματα και επιφανειακά μειδιάματα, που απλά χρησιμοποιούνται ως προκαλύμματα για να «καλύψουν τη σιωπή».

Οι ώρες είναι η πυραμίδα μιας «σιωπηλής αυτοκτονίας», με τις ηρωίδες τους να περνούν μέσα από κολασμένους ψυχολογικούς δαίμονες, αδιέξοδα και καταπιέσεις, πλησιάζοντας κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στον θάνατο και απομακρυνόμενες κάθε στιγμή από τον ρεαλιστικό εαυτό τους. Ο νικητής μέσα από αυτές τις δοκιμασίες δεν θα είναι αυτός που θα σταθεί στο βάθρο πανηγυρίζοντας ότι ήταν ο μόνος επιζών, αλλά που όταν κοίταξε στα μάτια τον θάνατο κατάλαβε ότι η ευτυχία, μαζί με όλες τις συνέπειές της, είναι η μόνη που μπορεί… να του κλείσει το μάτι!

Απόσπασμα από την ταινία, με την Nicole Kidman ως Virginia Woolf:


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *