2010s,  CINEMA,  REVIEWS

La La Land του Damien Chazelle – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Η ταινία του Damien Chazelle που κατάφερε να ξεχωρίσει και να καταταχθεί στα καλύτερα μιούζικαλ των τελευταίων ετών με άνεση. Πρωταγωνιστές αυτής ο επίδοξος μουσικός Sebastian (Ryan Gosling) και η φιλόδοξη wanna be ηθοποιός Μia (Emma Stone), οι οποίοι γνωρίζονται στο Los Angeles και με κοινό γνώμονα τα όνειρα τους, ερωτεύονται και μοιράζονται το πάθος τους για τις τέχνες.

Και αν νομίζετε ότι θα παρακολουθήσετε άλλο ένα γλυκανάλατο ρομάντζο με όμορφες χορογραφίες και ταιριαστό σάουντρακ κάπου εδώ αυταπατάστε. Το La la land είναι η ταινία που μας μίλησε περισσότερο για τη δυναμική της θέλησης, της επιμονής, του κυνηγητού του μεγάλου ονείρου, του πάθους και της όρεξης για ζωή και δημιουργικότητα. Σε κάποιο σημείο της ταινίας η Μia λέει ότι «οι άνθρωποι ερωτεύονται αυτό που παθιάζονται οι άλλοι» και δεν έχει καθόλου άδικο. Οι χαρακτήρες της ταινίας ερωτεύονται, όμως τους συμβαίνει και κάτι ακόμα πιο μαγικό εμπνέονται τόσο πολύ ο ένας από τον άλλον που αυτό τους παρακινεί να επιτύχουν την προσήλωση στον σκοπό, στον προορισμό, στην ίδια την κατάκτηση ενός προσωπικού στόχου, που δεν είναι και τόσο έμπρακτος στην «πόλη των αστεριών». Όμως σαν δυάδα το καταφέρνουν ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον, χορεύοντας κάτω από το φεγγάρι, πετώντας στα αστέρια του πλανητάριου και τραγουδώντας σαν άλλοι ονειροπόλοι.

Η μαγεία της κάθε σκηνής εξασφαλίζεται ακόμα περισσότερο με ένα από τα καλύτερα soundtracks του Justin Hurwitz που ακούσαμε σε ταινία μιούζικαλ. Με κομμάτια όπως το City of stars, Audition, Another day of sun, A lovely night, Someone in the crowd μουσικά πνευστά και μελωδικά όργανα παντρεύονται με τόσο ιδιαίτερο τρόπο και δημιουργούν μελωδίες αθώες και εύηχες, που μας γυρνούν σε εποχές παλιού Χόλιγουντ.

Όμως, και η αγάπη προς τις παλιές εποχές του Χόλυγουντ βρίσκεται διάσπαρτη σε όλη τη ταινία, μέσω της αυτοαναφορικότητας της από την ταπετσαρία της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τη σύνδεση με την Casablanca, τα σινεμά που αναγκαστικά ρίχνουν την αυλαία, τις προβολές του Επαναστάτη χωρίς αιτία, τις πολύχρωμες Ομπρέλες του Χεμβούργου (η αγαπημένη ταινία του σκηνοθέτη), το Τop hat, το Τραγουδώντας στη βροχή, παρελαύνουν φανερά μπροστά μας με εικόνες που προκαλούν αυτούς τους συνειρμούς.

Η ταινία απέσπασε έξι Oscars, ανάμεσα σε αυτά Καλύτερου τραγουδιού και Α’ γυναικείου ρόλου για την Emma Stone και θεωρείται μια επιτυχία για εκείνη τη χρονιά και όχι μόνο. Αυτό που καταφέρνει το La la land, και είναι αρκετό για ταινία τέτοιου είδους, είναι να σε παρασύρει σε έναν κόσμο με μωβ ουρανό, όπου όλα είναι πιθανά, δύο άγνωστοι μπορούν να έρθουν κοντά ο ένας στον άλλον, να μάθουν τι θέλουν από τη ζωή τους και να ενθαρρυνθούν αποκτώντας το θάρρος να το κατακτήσουν. Είναι η ταινία που μπορεί να μη σε κάνει να την αναλύεις για ώρες, αλλά θα σου αφήσει ένα τεράστιο χαμόγελο ελπίδας, παρακολουθώντας τη σαν ένας dreamer που ψάχνεις κι εσύ να βρεις το σκοπό σου, κι αυτό κάποιες φορές αρκεί.


Μαίρη Ουρεϊλίδου

Μαίρη Ουρεϊλίδου

90s-kid-Vol. III, απόφοιτη προσχολικής αγωγής, χρόνιο cinefreak, μεγάλη υποστηρίκτρια του Ralph Fiennes, του Alejandro Amenabar και του Alfred Hitchcock. O κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν η δεύτερη φύση της, ενώ δηλώνει τεράστια φαν του Ισπανόφωνου σινεμά, των ταινιών τρόμου και δη των παλιών καλών εποχών του είδους. Ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας rock της Ιndie Αlternative μουσικής σκηνής, κυρίως υπό τους ήχους των Muse. Εάν δεν βρίσκεται στα τοπικά σινεμά, της αρέσει να ανακαλύπτει εμπνευσμένα, retro cafe-bars στην πόλη αδειάζοντας τις προμήθειες καφέ τους, να βλέπει θέατρο και να συλλέγει κινηματογραφικό merch.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *