SERIES

Big Little Lies: Από την Τέλεια Καθημερινότητα στην Ιστορία Ενός Φόνου – Review

by HBO

H σειρά της HBO που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, σαρώνοντας σε όλα τα βραβεία και αποσπώντας εκθειαστικά σχόλια από την πλειονότητα των τηλεθεατών, αποτελεί τη Νο 1 επιλογή στην κατηγορία των κοινωνικών δραμάτων… και όχι μόνο. Με βάση της τον φόνο και κεντρικό της άξονα την ανάπτυξη κοινωνικών κυρίως δομών στους χαρακτήρες της, το Big Little Lies αποσκοπεί στην ανάπτυξη μιας φεμινιστικής καταγγελίας, μέσα από την ιστορία πολλών διαφορετικών γυναικών, με κοινό τους στοιχείο τη μητρότητα.

Με φόνο ξεκινά και με φόνο ολοκληρώνεται η πρώτη σεζόν της σειράς, που αποτελεί ουσιαστικά και την αφορμή για την ανάπτυξη των χαρακτήρων της κοινωνίας του Big Little Lies. Τρεις ηρωίδες (Madeline, Celeste, Jane από τις ηθοποιούς Reese Witherspoon, Nicole Kidman & Shailene Woodley αντίστοιχα), μητέρες -με τις δύο οικογενειάρχες- και παράλληλα επαγγελματίες, έρχονται αντιμέτωπες με μια σειρά συμπτώσεων και απλών καθημερινών γεγονότων, τα οποία, όμως, είναι ικανά να προκαλέσουν αλλαγές στην μονότονη, φαινομενικά, ζωή τους. Ο φακός του Big Little Lies αιχμαλωτίζει σε κάθε περίπτωση γυναικείες προσωπικότητες στον ίδιο κοινωνικό περίγυρο με τις τρεις πρωταγωνίστριες, με κοινό σημείο αναφοράς την μητρική τους ιδιότητα μαζί με το γεγονός ότι όλων των γυναικών τα παιδιά πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο.

Η χρονολογική τοποθέτηση της σειράς, παρότι εκπροσωπεί ένα απόλυτα σύγχρονο μοντέλο, αποτελεί ουσιαστικά μια νοητή παγίδα, προκειμένου να το αποδομήσει ύστερα, όπως άλλωστε κι επιθυμεί. Η απόδειξη του φεμινισμού ως απαραίτητη αρχή σε μια παροντική, διαφορετική εκδοχή, προέρχεται από την αντιθετική, κοινωνική σύμβαση που έχουν υποστεί οι ήρωες του έργου. Όσο κι αν έχουν εξελιχθεί οι κοινωνίες και οι ηρωίδες εκπροσωπούν ανεξάρτητα τον εαυτό τους, τόσο το καμουφλάζ είναι πειστικότερο και απομακρύνει τους πάντες από την αλήθεια. Η ιδανικότητα της εξελιγμένης κοινωνίας, οδηγεί σε μια μεγάλη αυταπάτη: Θεωρείται φεμινισμός η επανάσταση απέναντι σε ένα ξεπερασμένο οικογενειακό πρότυπο και όχι η επανάσταση σε κάθε άνισο πρότυπο, ακόμα κι αν αποδίδεται με της σύγχρονή του μορφή.

Τοποθετώντας, λοιπόν, το νήμα στην επιφανειακή αλήθεια της γυναίκας- μέγαιρας, ανεξαρτητοποιημένης, που από την άλλη περιμένει με έτοιμο φαγητό και τακτοποιημένο σπιτικό τον «κύρη» της να επιστρέψει από την δουλειά, το Big Little Lies επιβεβαιώνει με απλές, καθημερινές αιτίες ότι σε ένα τόσο «ιδανικό» περιβάλλον, ο φόνος μπορεί να «φυτρώσει» καλύτερα από παντού. Αρκεί να έχει «ριζώσει» το κατάλληλο υπόβαθρο για να καλλιεργηθεί.

Ο φυλετικός διαχωρισμός των χαρακτήρων είναι εμφανής από την αρχή κιόλας της σειράς, με την κάμερα και το σενάριο να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στις δράσεις των γυναικείων χαρακτήρων, αλλά και κατά τη διάρκειά της, καθώς χτίζονται οι χαρακτήρες, επιλέγοντας να αφήσει επίτηδες τους άντρες ανολοκλήρωτους και σε κάποιες περιπτώσεις πιο μονοδιάστατους, εξυπηρετώντας ξεκάθαρα τον νοηματικό σκοπό του έργου. Οι γυναικείοι χαρακτήρες από την άλλη, παρουσιάζουν αρκετές διακυμάνσεις και λεπτομερειακές περιγραφές, ακόμα κι αν ακολουθούν αρκετά εξιδανικευμένα και Χολλιγουντιανά πρότυπα, δίνοντας τη δυνατότητα στον θεατή να ταυτιστεί μαζί τους ή να επιλέξει τον αγαπημένο του χαρακτήρα κι ας μην μοιάζουν ίχνος οι ιστορίες τους μεταξύ τους.

Καθεμία από τις επιλεγμένες γυναίκες, με κύρια εστίαση τις τρεις κεντρικές ηρωίδες, αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό γυναικείο σύγχρονο πρότυπο δοσμένο υπό δύο οπτικές: Πρώτα την ματιά του «φαίνεσθαι» και σε δεύτερο επίπεδο την υπόσταση του «είναι». Το image των χαρακτήρων είναι η πρωταρχική «δομή» τους που αποθεοποιείται από τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς, αλλά παραμένει μέχρι το τέλος αποδεικνύοντας ότι όσο εμφανές κι αν είναι κάτι, πάντα η σκέψη του κοινού θα επηρεάζεται σε μεγάλο ποσοστό από αυτό το περίφημο image. Αν σκεφτούμε λογικά, εκείνο είναι που δίνει την αίσθηση ότι ο μικρός κόσμος του Big Little Lies, δεν είναι ιδανικός για φόνο, κάτι το οποίο απορρίπτεται κατά κανόνα στη συνέχεια.

Οι νοηματικοί σκοποί της σειράς, με τους χαρακτήρες να αποτελούν το μέσο επίτευξής τους, αποτελούν, υπό κάθε οπτική, το πιο έκδηλο σημείο αναφοράς για κάθε θεατή, φτάνοντας ορισμένες φορές σε προφανέστατες μεθόδους για την υπερπροβολή τους. Μπορεί οι χαρακτήρες από τη μία να μην έχουν στον πλευρό τους έναν δημιουργό-υποστηρικτή διαλέγοντας το δικό του αγαπημένο πρόσωπο και παραγκωνίζοντας τα υπόλοιπα, όμως πολλές από τις δράσεις ή τα χαρακτηριστικά τους φαίνονται υποβοηθούμενα από μια σεναριακή δύναμη, που τους ζητά «μαχητές» δίπλα σε συγκεκριμένα νοηματικά πρότυπα. Οι προσωπικές επιλογές του καθενός, βέβαια, δεν αποδίδονται με τρόπο δεσμευτικό για τον θεατή να συμφωνήσει μαζί του -ακριβώς γι αυτό το λόγο υπάρχει η διαφορετικότητα και η ποικιλία προσώπων. Ο απώτερος στόχος δεν δείχνει να αποτελεί η ταύτιση και η ανάδειξη «ψευτο-ηθικοπλαστικών» διλημμάτων, καταλήγοντας στο πάντα αίσιο τέλος και την απόλυτη εξίσωση της βαρύτητας του καθενός από τους χαρακτήρες. Το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι η ανάδειξη της πολυδιάστατης γυναικείας προσωπικότητας, άλλοτε ως καθημερινή μαχήτρια ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους κι άλλοτε ως κοινωνικής μαχήτριας για την πολυπόθητη καταξίωσή της.

Το Big Little Lies, είναι η σειρά του ψέματος κρυμμένου στην αυταπάτη, των εσωτερικών κι εξωτερικών επαναστάσεων και κατά πόσο αυτές αρκούν για να οδηγήσουν σε έναν όχι και τόσο αθώο φόνο. Παρότι οι mainstream επιλογές του με τη βίντεο κλιπίστικη σκηνοθετική ματιά και τους κάπως άνισους αναπτυγμένα χαρακτήρες, στερούν λίγη από την ποιότητα του θεάματος και το καθιστούν υπόδουλο μιας στοχευμένης σεναριακής ιδέας, το αποτέλεσμα δεν απέχει ιδιαίτερα από το ικανοποιητικό, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος της σειράς. Και για όσους εξακολουθούν να αμφισβητούν τον φόνο, όπως λέει και η επικεφαλίδα της σειράς: “A perfect life is a perfect lie”!


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *