1990s,  CINEMA,  REVIEWS

Leon: The Professional του Luc Besson – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Luc Besson

Όταν ο Luc Besson δημιουργούσε τους αντισυμβατικούς ήρωες του Leon: The professional, κανείς δεν περίμενε ότι το αποτέλεσμα θα κατέληγε να αποτελεί ένα καθιερωμένο φιλμ στην ιστορία της pop κουλτούρας κι από τις πιο λατρεμένες ταινίες του παγκοσμίου κοινού. Δεν είναι, όμως, η αντισυμβατικά Χολλιγουντιανή νοοτροπία που κατέστησε το Leon με τους ήρωές του τόσο σημαντικό για το σινεμά, όσο ο φόρος τιμής που ασκεί στην 7η τέχνη, υπενθυμίζοντας ότι κάθε χαρακτήρας που βλέπει ο θεατής στο μεγάλο πανί, προήλθε από έναν άλλο χαρακτήρα.

Η δομή του Leon, στηρίζεται σε ένα καθολικό παράδοξο: Χρησιμοποιεί ένα ευρείας αποδοχής Χολλιγουντιανό σενάριο, για να το εξελίξει τελικά σε κάτι εκκεντρικό και διαφορετικό. Ο Leon ο «καθαριστής» θα μπορούσε κάλλιστα να έχει προέλθει από κάποια γκανγκστερική ταινία της δεκαετίας του 70’, παντοδύναμος και ικανός να «καθαρίσει» τους πάντες μέχρι να επέλθει η ισορροπία. Η Matilda, από την άλλη, είναι ένα κλασικό κοριτσάκι των 90s’, που πολύ θα ήθελε να εκπροσωπεί ένα αθώο εφηβάκι στη μεγαλομανία του, όπως τόσο εξιδανικευμένα γνωρίζει το Χολλιγουντ να δημιουργεί τους «ηθικοπλαστικούς» ήρωές του.

Στο πλαίσιο αυτό, έρχεται και η συμβολή του Luc Besson, ο οποίος μετατρέπει αυτούς «τους πρωταγωνιστές που έχουμε ξαναδεί» σε δύο εντελώς προσωπικού ύφους φιγούρες, μέσα στα λάθη και τις αδυναμίες τους, αλλά ηρωποιημένους γι’ αυτά, όπως ακριβώς ΔΕΝ θα έκανε μια Χολλιγουντιανή ταινία. Κι από αυτό το σημείο κι έπειτα όλα πάνε στραβά! Ο Leon αφήνει το ρόλο του γκάνγκστερ πίσω στην ταινία από την οποία προήλθε και μετατρέπεται σε ένα παιδί, που απλώς έχει ξεχάσει ότι είναι παιδί. Η Matilda προτιμά να παρατήσει στον κάλαθο τον ρόλο που την επιθυμεί γλυκό και χαριτωμένο παιδάκι και γυναικοφέρνει με τον επικίνδυνο εφηβικό τρόπο επιθυμώντας να γίνει εκείνη ο γκάνγκστερ της υπόθεσης. Και είναι φυσικά και ο Stansfield (Gary Oldman), ένας κακός καρικατούρα, χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες, όπως θα του είχαν επιβληθεί υπό άλλες συνθήκες, με εξαίρεση μόνο μία· είναι αστυνομικός.

Σε ένα περιβάλλον που κανείς δεν είναι όπως «θα έπρεπε να είναι» το μόνο που απομένει είναι τα γεγονότα να κυμανθούν τελείως «λάθος», κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί, με δικαιολογία το κινηματογραφικό υπόβαθρο. Γιατί, η αυτοαναφορικότητα του Luc Besson δεν περιορίζεται μόνο στην δικιά του ταινία, η οποία προφανώς και μπορεί να εξελιχθεί όπως θέλει, διότι δεν προστάζεται από καμία ζωή εκτός από αυτή του σύμπαντος που δημιουργεί. Η αυτοαναφορικότητα της «άτακτης» ιδέας του κρύβεται και στο συνδυαστικό κλίμα της ταινίας, γεμάτο πολλαπλές σινεφίλ αναφορές, όλες εμπνευσμένες από pop culture κλασικούς ήρωες, που έγιναν αντισυμβατικοί μέσα στην κλασικότητά τους.

Βέβαια, οι αδυναμίες των χαρακτήρων προσγειώνονται ανώμαλα, όταν συγκρούονται με την πραγματικότητα, η οποία δεν επιβεβαιώνει μόνο την απόκλιση των συμμετεχόντων από τους κανόνες που προστάζει, αλλά παραδίδει ένα αναμενόμενο τέλος υπενθυμίζοντας ότι όλοι οι θεατές, κάπου, κάποτε, σε

μια άλλη ταινία, το έχουμε σίγουρα ξαναδεί. Όπως και οι αντισυμβατικοί ήρωες το έχουν ξαναδεί και το περιμένουν. Η διαφορά τους, όμως, με εμάς είναι ότι η ελπίδα τους θα πεθάνει τελευταία και σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, ο κακός θα τραφεί από την ελπίδα τους και θα παραδώσει νικηφόρα (;) το όπλο του.

Επειδή, όμως, σε ένα αληθινό σύμπαν αντισυμβατικών ή μη χαρακτήρων η ζωή συνεχίζεται και μετά τη λήξη της ταινίας, ο Luc Besson ξέρει καλά πώς να εγκαταλείπει την κινηματογραφική του κάμερα σε αυτή την αιώνια παράσταση, ώστε ο θεατής να βρεθεί μπροστά στο δίλημμα «να γελάσει» ή «να κλάψει».


Νικολ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *