CINEMA,  REVIEWS

A Streetcar named Desire (1951): Από το θέατρο στη μεγάλη οθόνη – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Elia Kazan

Ο προορισμός του λεωφορείου ο Πόθος, θα θεωρούσε κανείς ότι ενσαρκώνει μια εξωτική γειτονιά με ερωτισμό, πάθος και σαγήνη, με ένταση αλλά και γαλήνη, ικανό να κάνει ευτυχισμένο κάθε άνθρωπο. Τα φαινόμενα, βέβαια, απατούν, καθώς η φτωχογειτονιά με ένα μάτσο κουτσομπόλες να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες κι έναν άντρα να φωνάζει κάθε βράδυ STELLA”, ίσως προσγειώνουν τις επιθυμίες του προαναφερόμενου φαντασιόπληκτου θεατή.

Με την άφιξη της μυστηριώδους Blanche DuBois, ο προορισμός αυτός, γρήγορα μετατρέπεται σε ένα σύμπαν του Elia Kazan, με χαρακτήρες εκδηλωτικούς μεν αλλά και περίπλοκους δε, που έρχονται σε αντίθεση με την σχετική στατικότητα του περιβάλλοντος που ζουν. Η θεατρικότητα υποβόσκει εξ αρχής στο προσκήνιο τόσο των χαρακτήρων, όσο και της σκηνοθετικής κίνησης, παραδίδοντας έτσι ένα έργο πιο άμεσο στο κοινό του κι ελέγχοντας καλύτερα την ψυχολογία του θεατή. Η απότομη κι επιβλητική γνωριμία με τον γοητευτικό Stanley Kowalsky εξυψώνεται απόλυτα από την υπερβολικά υποτονική και σχεδόν αδιάφορη γυναίκα του και αδερφή της Blanche, Stella, για να κορυφωθεί, εν τέλει, αντικρουόμενος με την αρχοντική αλλά εμφανέστατα κρυψίνους Blanche.

Από το σημείο αυτό κι έπειτα, η αλληλεπίδραση των χαρακτήρων περιπλέκει ιδιαίτερα τις προθέσεις τους, δίνοντας μη ξεκάθαρη εικόνα για τα κίνητρα και τις επιθυμίες τους και δημιουργώντας μια πολυδιάστατες περσόνες να τους περιβάλλουν. Οι αδυναμίες του ενός αποτελούν τροφή για τον άλλο, πλαισιώνοντας αριστουργηματικές σεκάνς συγκρούσεων και ηρωοποιώντας τον καθένα για τα λάθη του, μιας και όλη η ταινία δύσκολα θα χαρακτηριζόταν ως «πρότυπο προς μίμησην». Οι συνεχείς αντιπαραθέσεις της Blanche και του Stanley, γίνονται με αρκετά εμφανή τρόπο, χωρίς ωστόσο να αποσκοπούν στην απομυθοποίηση της μίας πλευράς, αλλά στην πλήρη εξίσωση με την αντίθετή της. Περνώντας, άλλωστε, και στο ηθογραφικό τους πλαίσιο, κανένας ήρωας δεν φλερτάρει δασκαλίστικα με τον θεατή του, αλλά αμφισβητείται για την ανθρώπινη διάστασή του, κοιτώντας έτσι άμεσα το κοινό του στα μάτια και απογυμνώνοντας τον εσωτερικό του κόσμο.

Οι συγκρούσεις, βέβαια, συμβάλλουν με τη σειρά τους και στην σεναριακή πτυχή του θέματος, προωθώντας την εξέλιξη της ιστορίας και ενισχύοντας την αδυναμία της Blanche, προκειμένου να «ανοίξει» ευκολότερα τα χαρτιά της και να φανερώσει τις προθέσεις της. Η Vivien Leigh ενσαρκώνει τον χαρακτήρα της με ψυχαναγκαστική τελειότητα, κλιμακώνοντας με λεπτομερειακή ακρίβεια την μετάβαση της Blanche από την εσωτερικότητα στην εξωτερίκευση και την τελική, απόλυτη υστερία. Τα ξεσπάσματά της και η διαρκής όξυνση της ψυχολογίας της Blanche παράλληλα με την αποκάλυψη στοιχείων της προσωπικότητάς της, συνιστούν ένα γερό «πάτημα» για την εξίσου κλιμακούμενη αλλά σαφώς πιο έκδηλη και δυναμική προσωπικότητα του Stanley (Marlon Brando), ο οποίος αποδομεί με κάθε τρόπο την γοητεία της ανδρικής κομψότητας, αντικαθιστώντας τη με τον ερωτισμό της αρρενωπής «αναίδειας». Οι δυό τους, θα αποτελέσουν έναν συνδυασμό «σταθμό» για τον κινηματογράφο τα μετέπειτα χρόνια, και όχι μόνο, αποκαθηλώνοντας μια στερεοτυπική έννοια του ωραίου που κυριαρχεί την εποχή εκείνη.

Το τέλος του δράματος, θα επέλθει με την εξισορρόπηση της συναισθηματικής έντασης των ηρώων, διατηρώντας όμως τα συναισθήματα του θεατή στο peak τους. Ενδεχομένως, μέσα σε αυτό το χάος το λεωφορείον ο Πόθος να βρει τελικά την ταυτότητα που του αντιστοιχεί. Σίγουρα, πάντως, η καρδιά του θεατή δεν θα το ακολουθήσει, αφήνοντας την καρδιά του να χτυπά σαν «τύμπανο» ακόμα και μετά το τέλος της προβολής.

Movie Clip #1 “You must be Stanley”:

Movie Clip #2 “Stella!”:


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *