2010s,  CINEMA,  REVIEWS

The Hidden Face /La Cara Oculta του Andrés Baiz – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία:  Andrés Baiz

H εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, τι θα συμβεί, όμως, μπροστά στο ενδεχόμενο κάτι να πάει στραβά; Η μία εκδοχή θα ήταν να πάει λάθος όλο το σχέδιο και απλούστατα οι επιπτώσεις να είναι μηδαμινές. Η άλλη εκδοχή, εκ του αντιθέτου, ίσως να μην είναι και τόσο πρόσφορη, με τους ρόλους να αντιστρέφονται και το πλέγμα τους, ξαφνικά, να περιπλέκεται επικίνδυνα.

Ο Ισπανός Andrés Baiz, εμφανίζεται στο δρόμο που χάραξε ο Oriol Paulo με το σενάριο του Julia’s eyes (2010) αλλά και με τη μεγάλη σκηνοθετική και σεναριογραφική του επιτυχία, El Cuerpo το 2012, υιοθετώντας τη δομή των σύγχρονων ισπανικών ψυχολογικών θρίλερ, που διαμορφώνει το μοτίβο: γρήγορος ρυθμός-συνεχείς ανατροπές-απροσδόκητο φινάλε. Η διαφοροποίηση του, ωστόσο, από τους πολυάριθμους προκάτοχούς του, έγκειται στην πιο ικανοποιητική ανάπτυξη των χαρακτήρων του, όχι μόνο γύρω από τον άξονα του κινήτρου, αλλά και υπό την οπτική των ψυχολογικών σφαλμάτων ή αδυναμιών, στις οποίες εντάσσεται και η εκδίκηση.

Η παραπλάνηση που ασκεί, βέβαια, όσον αφορά τον κεντρικό χαρακτήρα, δείχνει λίγο-πολύ αναμενόμενη και προβλέψιμη, ίσως γιατί έχει αποδοθεί με έναν κλισέ σκηνοθετικά τρόπο (απότομοι ήχοι , ύποπτα βλέμματα και μυστηριώδη συμπεριφορά του ήρωα στα περισσότερα αρχικά πλάνα). Η ανάπτυξη του υπόλοιπου έργου, ωστόσο, αποδομεί το στερεότυπο αυτό, περικυκλώνοντας τον από δύο πολύ πιο ολοκληρωμένους και “to-the-point” γυναικείους χαρακτήρες, που αποτελούν ουσιαστικά και τη βάση για την φιλοσοφία όλου του φιλμ.

Με σταδιακό χτίσιμο και μετρημένα στοιχεία, εκεί που ο θεατής νομίζει ότι το παιχνίδι ξεμπλέκεται, μάλλον καταλήγει να μπλέκεται περισσότερο. Γιατί, ναι μεν η ατμόσφαιρα της εκδίκησης αρχίζει να είναι διάχυτη από τα μισά (και λιγότερο) της ταινίας, αλλά το πού θα καταλήξει, δε, είναι άγνωστο κι ενδεχομένως φρικιαστικό, δεδομένης της ψυχολογικής δύναμης που προσφέρει το εκδικητικό πνεύμα σε έναν ανθρώπινο χαρακτήρα.

Φυσικά, σε όλο αυτό το συνονθύλευμα, η υπερβολή δεν λείπει και η πορεία ίσως στέκεται «αρκετά τυχαία για να είναι αληθινή», όμως οι σκοποί του Andrés Baiz να προσωποποιήσει την εκδίκηση σε ένα γυναικείο σύμπαν, έχουν δείξει από την αρχή κιόλας την υπερβολική φύση τους, συνιστώντας έναν κόσμο αληθινό μεν, αλλά πιο αυθόρμητο και υποσυνείδητο δε, δίνοντας έτσι το κατάλληλο υπόβαθρο στους χαρακτήρες να αποκαλύπτουν κλιμακωτά τις προθέσεις τους.

Παρόλα αυτά, το La cara oculta, δεν υπόσχεται σε καμία περίπτωση ένα σενάριο Μπεργκμανικής ψυχολογίας ή φιλοσοφικών προδιαγραφών, έτοιμο να δεχθεί τις εκατοντάδες σελίδες αναλύσεων από τους θεατές του. Το εγχείρημα του, είναι αρκετά πιο απλό, παρατιθέμενο με ουσιώδη και προσγειωμένο τρόπο, συνδυάζοντας έναν άκρως ψυχαγωγικό κι έντονο κινηματογράφο, με ένα ψυχολογικό υπόβαθρο ζήλιας, φθόνου και δολοπλοκίας.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *