MUSIC

Άρωμα Νεότητας στη μουσική από τους Imagine Dragons

Ξεκινώντας, ας πάμε λίγο στην Κινέζικη παράδοση…δεν έχω ιδέα ποια είναι “η χρονιά του δράκου” αλλά για τους Imagine Dragons ήταν σίγουρα το 2017. Tο 2017  η μπάντα αυτή ανακηρύχθηκε ως η μεγαλύτερη για τη χρονιά που μας πέρασε. Aναμφίβολα μιλάμε για εμπορική επιτυχία στη mainstream κοινότητα και λιγουλάκι έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους των κριτικών που φαίνεται να μην τους πολυ-καταδέχονται.

Ως επιρροές τους θα μπορούσαμε να διακρίνουμε -βασικά οι ίδιοι αναφέρουν αυτές τις μπάντες ως επιρροές: Muse, Αrcade Fire, Νirvana, The Temper Trap, Foster the people, The killers, U2 και προφανέστατα Coldplay. Οι Imagine Dragons, λοιπόν, δεν στέκονται σε ένα είδος και δεν φταίνε αυτοί αν προωθούνται με τα «λάθος» κομμάτια. Kατά κύριο λόγο θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι alternative pop με ροκ στοιχεία (δυνατά ντραμς και κιθάρα), synth-pop, funk, hip hop και RnB είναι τα είδη που τους αρέσουν να περιπλέκουν.

Το 2012 το γλυκύτατο Night Visions είναι ένα άλμπουμ που ξεχωρίζει και πρακτικά είναι και το καλύτερο τους. Tο υπέροχο Radioactive ακούγεται παντού, το Tiptoe με το υπέροχο του tempo καταφέρνει να ξεχωρίσει, το It’s time, Hear me, Nothing left to say είναι κάποια κομμάτια που θα αγαπηθούν πολύ από το κοινό σε ένα ντεμπούτο που είναι τόσο feelgood και μας αφήνει μια αισιόδοξη αίσθηση που δύσκολα περνά αδιάφορο.

Το 2014 έρχεται ένα άλμπουμ, που προσωπικά μ΄άρεσε ακόμα περισσότερο, το Smoke + Mirrors με το ομώνυμο υπέροχο κομμάτι ξεχωρίζει εύκολα (κάνοντας τους Coldplay να κοκκινίζουν). Gold, Shots, I bet my life, Hopeless opus, I’m so sorry, Polaroid είναι άξια κομμάτια σε μια τίμια προσπάθεια που μας κάνει ξεκάθαρο το γεγονός ότι αρχίζoυν να ψάχνουν έναν τρόπο να εξελιχθούν ηχητικά.

Το 2017 έχουμε το Evolve το άλμπουμ που συγκαταλέχθηκε στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς. Κάτι που όντως ισχύει είναι ότι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν τα I don’t know why, Βeliever και Τhunder. Με το Εvolve και με το υπέροχο art work του δίσκου, μας υπόσχονται μια εξέλιξη την οποία δεν βλέπουμε ούτε με τηλεσκόπιο, όσο καλή προδιάθεση και αν είχα ακούγοντάς το πραγματικά τα περισσότερα κομμάτια είναι ανέμπνευστα και μέτρια . Εν ολίγοις, μιλάμε για μια συνταγή περισσότερο ποπ αλλά με αρκετά εύπεπτο τρόπο.

Όπως και να χει μιλάμε για νέα παιδιά, την επιτυχία που κάνουν δεν την πιστεύουν ούτε οι ίδιοι, μέχρι στιγμής εννοείται ότι δεν έχουν κάνει κάτι μεγάλο δισκογραφικά αλλά δεν είναι λίγο άδικο να κρίνονται με παρουσία μόλις έξι ετών; Δείχνοντας πίστη στους dragons, έχω να πω ότι διακρίνω τραγούδια-χιτάκια, που καταφέρνουν να σου κολλάνε στο μυαλό, μια πολύ δυναμική παρουσία φωνητικών, live εκτελέσεις σε αρένες με μια άξια παρουσία μπάντας που καταφέρνει να σε ξεσηκώνει, ταλέντο αλλά και κάτι σημαντικότερο από όλα αυτά: αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να τα καταφέρουν, έστω και σταδιακά, στον πλέον τόσο δύσκολο χώρο της μουσικής βιομηχανίας.


Μαίρη Ουρεϊλίδου

Μαίρη Ουρεϊλίδου

90s-kid-Vol. III, απόφοιτη προσχολικής αγωγής, χρόνιο cinefreak, μεγάλη υποστηρίκτρια του Ralph Fiennes, του Alejandro Amenabar και του Alfred Hitchcock. O κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν η δεύτερη φύση της, ενώ δηλώνει τεράστια φαν του Ισπανόφωνου σινεμά, των ταινιών τρόμου και δη των παλιών καλών εποχών του είδους. Ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας rock της Ιndie Αlternative μουσικής σκηνής, κυρίως υπό τους ήχους των Muse. Εάν δεν βρίσκεται στα τοπικά σινεμά, της αρέσει να ανακαλύπτει εμπνευσμένα, retro cafe-bars στην πόλη αδειάζοντας τις προμήθειες καφέ τους, να βλέπει θέατρο και να συλλέγει κινηματογραφικό merch.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *