2010s,  CINEMA,  REVIEWS

In the Fade / Μαζί η Τίποτα (2017) του Fatih Akin – Kριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Fatih Akin

Είδος: Πολιτικό δράμα, Θρίλερ
Σενάριο: Fatih Akin
Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Denis Moschitto, Johannes Krisch
Διάρκεια: 106΄
Κυκλοφορία: 23 Νοεμβρίου 2017

Πολιτικό θρίλερ καταγγελτικής διάθεσης, έντονης δραματουργίας, εύστοχου κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού και με μια ηλεκτρισμένη Diane Kruger, το Μαζί η Τίποτα του Φατίχ Ακίν δείχνει να είναι το είδος της ταινίας που ο κόσμος χρειάζεται την σήμερον ημέρα, κυρίως λόγω της επικαιρότητας του καθώς και λόγω της εξέλιξης των γεγονότων τα οποία στοχευμένα καταφέρνει να καυτηριάσει.

Η Diane Kruger υποδύεται με υποδειγματικό τρόπο την Κάτια μια νεαρή αντισυμβατική μητέρα η οποία ζει με τον Κούρδο σύζυγο της Nuri και τον 8χρονο γιό τους στο Αμβούργο της Γερμανίας. Έχοντας αψηφήσει τις κοινωνικές διαφορές των γονιών τους και έχοντας παντρευτεί όταν ακόμη ο Nuri βρισκόταν στην φυλακή κατηγορούμενος για εμπόριο ναρκωτικών ουσιών, παρά τη μετέπειτα κοινωνική επανένταξη του. Η ζωή τους δείχνει να έχει εδραιωθεί όταν ξαφνικά μια μέρα η Κάτια γυρνά στο γραφείο τους, ανακαλύπτοντας πως ο άνδρας και ο γιος της έχουν πέσει θύματα βομβιστικής επίθεσης. Έχοντας ήδη περάσει από ένα στάδιο ψυχολογικής κατάρρευσης, η Κάτια με την βοήθεια του δικηγόρου της αποφασίζει να αντισταθεί παίρνοντας τα ηνία στα χέρια της απέναντι στην δικαιοσύνη και τις τοπικές αστυνομικές αρχές που δείχνουν να εθελοτυφλούν στην επικείμενη εξέλιξη των γεγονότων.

Εμφανώς επηρεασμένη και εμπνευσμένη από την επικαιρότητα αλλά και βασισμένη στην υπόθεση της ακροδεξιάς νεοναζιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης, επονομαζόμενη και ως NSU (National Socialist Underground) η οποία δρούσε από το 2000 – 2006 και ήταν υπεύθυνη για το θάνατο 9 μεταναστών (μεταξύ των οποίων 8 Τούρκων και 1 Έλληνα), μιας αποικιακής ανατίναξης και 14 ληστειών, η ταινία καταφέρνει να εισβάλει στην μυθοπλαστική καθημερινότητα αλλά και στον ψυχισμό ενός από τους ανθρώπους που πλήχθηκαν από μια εκ των επιθέσεων σε οικοδομικό τετράγωνο κατοικούμενο από μετανάστες.

Ο Τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν 10 χρόνια μετά το επιτυχημένο The Edge of Heaven, ακολουθούμενος μια σειρά από ατυχείς κινηματογραφικές δουλειές δείχνει να ξαναβρίσκει σιγά σιγά τον εαυτό του και την σκηνοθετική του ταυτότητα, δημιουργώντας ένα έντονο πολιτικό θρίλερ και one woman show, το οποίο αναμφίβολα καθηλώνει τον θεατή στην θέση του διεκδικώντας την αμέριστη προσοχή του, κυρίως από την έντονη και γρήγορη εξέλιξη των γεγονότων καθώς πατά στη στοχευμένη σεναριακή απόδοση του σκηνοθετικού του εγχειρήματος. Παρουσιάζοντας εξαρχής τις προθέσεις του για το δυσοίωνο παρόν της Ευρώπης έπειτα από την πληθώρα των βομβιστικών επιθέσεων που έχουν προηγηθεί, η ταινία εφιστά την προσοχή και τον κοινωνικό προβληματισμό του θεατή μέσα από την τραγωδία και την απώλεια την οποία βιώνει η πρωταγωνίστρια. Δημιουργώντας ένα εμφανές εχθρικό κλίμα το οποίο τυγχάνει να αποδυναμώνεται από τις συνεχόμενες εναλλαγές σκηνών και την αδέξια δουλειά της κάμερας, η ταινία βρίσκει το ρυθμό της στην κλασική προσέγγιση της ιστορίας εκδίκησης αλλά και απόδοσης της δικαιοσύνης σε ένα αναξιοκρατικό σύστημα μέσα από τα μάτια της Κάτια, παρά την εξαναγκασμένη εξέλιξη των γεγονότων σε ορισμένα σημεία.

Χωρισμένη αφηγηματικά σε τρία διαφορετικά κεφάλαια με βάση τη ζωή της Κάτια  τα οποία εναλλάσσουν το ύφος της ταινίας, η εισαγωγή γίνεται με την καθημερινότητα της οικογένειας λίγο πριν το επικείμενο γεγονός, ακολουθώντας έντονες σκηνές σε δικαστικές αίθουσες με σκοπό την εκδίκαση της υπόθεσης και τέλος με αλλαγή του σκηνικού σε εξωτερικά γυρίσματα στην Ελλάδα. Η ταινία καταφέρνει πετυχημένα να κάνει ένα παραλληλισμό ανάμεσα στην Γερμανική εξτρεμιστική οργάνωση και την συνδεσιμότητας της με τον ακροδεξιό κομματικό σχηματισμό της Χρυσής Αυγής και την καταδίωξη των υπεύθυνων από την πρωταγωνίστρια με σκοπό την απόδοση της δικαιοσύνης. Το αμφιλεγόμενο φινάλε είναι σίγουρα απρόσμενο αν και από το δεύτερο μισό της ταινίας υπάρχει μια ελαφριά υπόνοια για τον επίλογο, εξακολουθώντας να κάνει τον θεατή να αμφιβάλει μέχρι την διεκπεραίωση του και την δημιουργία αμφιβολιών για την ορθότητα και την ηθικοπλαστική εξέλιξη της ηρωίδας.

Η Diane Kruger ευρέως γνωστή και ως κινηματογραφική <<Ελένη της Τροίας>> και μούσα του Tarantino για την υποστηρικτική ερμηνείας της στην ταινία Άδωξοι Μπάσταρδοι, ποτέ δεν ήταν καλύτερη, τσαλακώνοντας το αψεγάδιαστο παρουσιαστικό της και δίνοντας μια γήινη και άκρως δραματική διάθεση στον χαρακτήρα της Κάτια η οποία αποφασίζει να ρισκάρει τα πάντα όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα άλλο να χάσει. Με έντονες σκηνές αυτοκαταστροφής, συγκρούσεων και έντασης η Κρούγκερ μας δείχνει το ταλέντο που της πήρε καιρό να ξεκλειδώσει, θυμίζοντας κατά πολύ την φετινή Οσκαρική ερμηνεία της Frances MacDormand στις 3 Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι, ερμηνεία που θα μπορούσε να της αποφέρει και από μια υποψηφιότητα σε όλα τα βασικά κινηματογραφικά βραβεία.

Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό μέρος του περυσινού φεστιβάλ των Καννών κερδίζοντας το βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Κρούγκερ, καθώς και το βραβείο Satellite. Επιπλέον αποτέλεσε την φετινή επιλογή της Γερμανίας για την κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα φετινά Όσκαρ χωρίς να καταφέρει να πάρει υποψηφιότητα, πάρα τις νίκες της στις Χρυσές Σφαίρες και στα Critic Choice της ίδιας κατηγορίας. Παγκοσμίως απέφερε γύρω στα 5 εκατομμύρια στο διεθνές box office, ενώ προβαλλόταν για πάνω από ένα μήνα στις Ελληνικές αίθουσες.

Στο σύνολο της οφείλει να ενημερώσει με μια ενναλακτική σκοπιά για το ρατσισμό και την αποδόμηση του Ευρωπαϊκού ονείρου, να κατακρίνει, να στοχοποιήσει την θεματική την οποία πραγματεύεται, προβληματίζοντας τον θεατή και αναδεικνύοντας την επιτυχημένη εκτέλεση της πρωταγωνίστριας ίσως στο σημαντικότερο και δυσκολότερο ρόλο της καριέρας της.


Χρήστος Ψυχογυιός 

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *