2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Διαδοχή: Ένας Νέος Τρόμος – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Ari Ester

Με το στίγμα του σύγχρονου Eξορκιστή αλλά κι έχοντας εκλάβει από την πλειοψηφία κοινού και κριτικών το χαρακτηρισμό ως «από τις πιο τρομακτικές ταινίες της δεκαετίας», η Διαδοχή φλερτάρει έντονα με το κλασικό, ποιοτικό horror είδος, δίνοντας την αίσθηση ότι αποτελεί μια ταινία «λάθους timing». Φέρνοντας στο νου τις κυρίες, τους κυρίους και τους νέους των ‘80s να πηγαίνουν στον τοπικό κινηματογράφο για το Hereditary, η εικόνα της εξόδου μιας κατατρομαγμένης αίθουσας δεν αργεί να φτάσει.

Για το 2018 που ο όρος «τρόμος» έχει περάσει από διάφορα στάδια κι αποτελεί κάτι το εντελώς υποκειμενικό για τα μάτια ενός οποιουδήποτε προσώπου, οι παραπάνω χαρακτηρισμοί για το Hereditary, ίσως φανούν υπερβολικοί. Υπό κινηματογραφικής άποψης, όμως, το λιγότερο που προσπαθεί να πετύχει το φιλμ είναι να τρομάξει. Μιλώντας για έναν σαφέστατα ψυχολογικό τρόμο, η διείσδυση στο σύμπαν που δημιουργεί η Διαδοχή, είναι αυτή που θα επιφέρει τελικά τον προαναφερόμενο «τρόμο» και όχι τόσο η υπερβολή σε οπτικοακουστικά μέσα, με φθηνά jumpscares και κλισέ σεναριακές εκβάσεις.

Η ιστορία που διηγείται το Hereditary, προκαλεί ενός είδους σύγχυση καθώς μέχρι πριν το τέλος, το κακό παραμένει άγνωστο και αφανές. Αυτό, βέβαια, συνιστά και τα πολλαπλά επίπεδα από τα οποία είναι χτισμένη η ταινία, καταλήγοντας σε κάτι εντελώς διαφορετικό από ένα μονοδιάστατο θρίλερ της σύγχρονης εποχής. Το δραματικό στοιχείο, δηλώνει εξ’ αρχής το παρόν, αποτελώντας και το βασικό αίτιο που οδηγεί στον τρόμο. Η ταύτιση με τους ήρωες είναι αυτή που θα καταστήσει στο μυαλό του θεατή, καθετί που βλέπει φρικιαστικό.

Σε πρώτο επίπεδο, δομώντας μια ιστορία από συνεχείς σινεφίλ αναφορές -στον Εξορκιστή (1973) και το Μωρό της Ρόσμαρυ (1968)- το αποτέλεσμα που προκύπτει «θυμίζει κάτι απ’ τα παλιά», όχι όμως κάτι το αναμενόμενο. Ο αργός ρυθμός του, δείχνοντας θεωρητικά τίποτα, δεν αποσκοπεί στην εξέλιξη μιας πλοκής, που είναι ούτως ή άλλως περιορισμένη, όσο στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων και την ανάδειξη των υπόλοιπων επιπέδων του έργου.

Πέρα από τον άξονα κίνητρο-αποτέλεσμα που αποσαφηνίζεται πλήρως, ούτως ή άλλως, τουλάχιστον με το τέλος της ταινίας, που παρουσιάζεται αρκετά πιο επιδεικτικά κι άμεσα, απ’ όσο όφειλε να είναι, οι χαρακτήρες και τα γεγονότα που διαδραματίζονται ελέγχονται κι από επιπλέον δυνάμεις στο προσκήνιο. Απώλεια, θλίψη και ψυχική ασθένεια, αποτελούν υποβοηθητικά στηρίγματα στην ανάπτυξη των χαρακτήρων αλλά και τη διαμόρφωση της πλοκής. Ο τίτλος, δε, αρκετά αποκαλυπτικός και στοχευμένος, δηλώνει άμεσα ότι οι παρελθοντικές καταστάσεις οι οποίες συνεχίζονται και στο παρόν, είτε ονομαστούν μαγεία, είτε κληρονομική ασθένεια, είναι ο βασικός άξονα που απασχολεί την προβληματική του έργου.

Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν σημαίνει ότι το Hereditary είναι μια ταινία επιστημονικής ακρίβειας. Ο απώτερος σκοπός του είναι το πέρασμα από μια ιστορία γενεών, σε μια ιστορία οικογένειας και τελικά προσώπων που την απαρτίζουν, επηρεάζοντας με τον χειρότερο τρόπο κάθε ένα από αυτά.

H Annie Graham, ένα «πρόσωπο-κλειδί» για τον κόσμο του Hereditary, ερμηνεύεται από την Toni Collette με εκπληκτική ακρίβεια και φάσμα συναισθημάτων, συνθέτοντας την καλύτερη ερμηνεία της, μέχρι στιγμής. Με φοβερές εναλλαγές στις εκφράσεις της και ταυτιζόμενη πλήρως με το ρόλο της, η έμπειρη ηθοποιός παραδίδει μια αψεγάδιαστη γυναικεία ερμηνεία προσδίδοντας στην Annie Graham ένα ξεκάθαρο advantage έναντι των άλλων πιο αυτοματοποιημένων χαρακτήρων.

Ο Ari Ester με τη σειρά του, δημιουργεί ένα εφιαλτικό, ψυχρό σύμπαν θυμίζοντας κάτι από τη σινεγραφία του Mama (2013) του Guillermo del Toro, και κινεί την κάμερά του κοντά στα πρόσωπα, υπογράφοντας μια αμεσότερη σχέση με τον θεατή. Τα πιο στυλιζαρισμένα πλάνα βέβαια δεν εκλείπουν, με κάποιες περιπτώσεις να είναι αρκετά εμφανή. Παρόλα αυτά η Διαδοχή, μεταφέρει πλήρως το συναίσθημα ενός ανθρώπου που ξύπνησε μόλις από έναν ζωντανό, σουρρεαλιστικό εφιάλτη.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *