2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρες αλά Kenneth Branagh – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh

«Πάντα η λύση μιας δολοφονίας είναι η πιο εμφανής περίπτωση» ανέφερε συχνά ο Ηρακλής Πουαρό, δαιμόνιος ντετέκτιβ και μέγιστο εγκεφαλικό δημιούργημα της συγγραφέως Agatha Christie. Σε αυτή την περίπτωση, σε ένα τρένο με καταμετρημένους επιβάτες, ο φόνος δεν φαντάζει και τόσο εμφανής, ακόμα και στο πρόσωπο του φημισμένου επιθεωρητή. Ίσως γιατί οι σημαντικότεροι φόνοι, γίνονταν πάντα στα πιο μη αναμενόμενα μέρη.

Τι σημασία, όμως, έχει η γνώμη της Agatha Christie, όταν, την δεδομένη στιγμή, μεσολαβεί η προσωπική γνώμη ενός δεύτερου προσώπου που υπόσχεται να μεταφέρει ένα από τα σημαντικότερα εγχειρήματά της στη μεγάλη οθόνη και μάλιστα σε πλαίσιο αντιπαραβολής με προγενέστερη μεταφορά; Εδώ, η άποψη της Agatha παραμερίζεται και αντικαθιστάται από τους σκοπούς της, αντιτιθέμενους με τους σκοπούς των εκάστοτε σκηνοθετών. Γιατί στην περίπτωση ενός remake, όπως πλέον θέλει να αποκαλείται, ο σκοπός δεν είναι να συγκριθεί η διαχρονική αξία μιας κλασικής ταινίας, με την προκατειλημμένη και δημιουργημένη από το μηδέν μοντέρνα εκδοχή της. Η σύγκριση πρέπει να προκύψει πρωτίστως με βάση τον κεντρικό άξονα του δημιουργήματος, που είναι οι σκοποί του από τον συγγραφέα του, και δευτερευόντως από τις επεκτάσεις που έχει υποστεί για την μεταφορά του στο μεγάλο πανί.

Στην προκειμένη περίπτωση, σαφώς, ο Kenneth Branagh έδειξε από την αρχή τις αξιότιμες προσπάθειές του να διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχό του και να βγει εκτός ανταγωνισμού, παρουσιάζοντας μια εκμοντερνισμένη δική του εκδοχή ενός μυθιστορήματος που, απ’ ότι μαρτυρά η ταινία, τού αρέσει αρκετά. Ίσως και το προσωπικό δέσιμο με τον ήρωα, καθιστά την επιρροή του πιο ελαστική. Σε καμία περίπτωση, όμως, αυτό δεν πρέπει να ξεγελά! Το όριο μπορεί να χαθεί εύκολα και η ταινία να ξεφύγει τελείως από τους κεντρικούς της άξονες, όπως κι έγινε στην συγκεκριμένη εκδοχή.

Γιατί αυτό το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρες δεν υπόσχεται μυστήριο, αγγλική ατμόσφαιρα και πολυδιάστατους, ασταθείς χαρακτήρες αλά Agatha Christie. Αυτό το Έγκλημα στο Όρινετ Εξπρές υπόσχεται μια τάση για αυτοπροβολή και ματαιοδοξία ενός σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, που θέλει να προβάλλει δικές του βλέψεις για την πορεία ενός ήδη προκαθορισμένου έργου. Ο Ηρακλής Πουαρό που γνωρίσατε, καιρός να αντικατασταθεί από έναν «Κένεθ Πουαρό», έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, που γνωρίζει από μπλοκμπαστερικές μάχες, εξωτερίκευση των ιδεών του και φιλάρεσκες ατάκες.

Αυτός ο Πουαρό, παγιδευμένος στην δικιά του παρωχημένη «παραμυθοποίηση» της σκηνοθετικής του αδυναμίας, καταλήγει να ξεχάσει τόσο πολύ τον εξ ορισμού χαρακτήρα του και να μετονομάσει την αποτυχία του ως «μοντερνισμό», αλλά και να θεωρήσει τον εαυτό του τόσο σημαντικό, ώστε να εξαφανίσει παντελώς κάθε δείγμα ατμόσφαιρας και σεναριακής ανάπτυξης. Τι αξία έχει, άλλωστε, μια ανάκριση σε αυτό το «διαφορετικό» Όριεντ Εξπρές;

Ναι, αλλά το κοινό; Το κοινό είναι το θύμα γι’ ακόμη μια φορά των ανεκπλήρωτων επιθυμιών του, οι οποίες θεωρήθηκαν ασήμαντες από έναν «μετριόφρων Ηρακλή Πουαρό», ο οποίος σκέφτηκε ότι η επιδεικτική διαφοροποίηση είναι αυτή που θα του χαρίσει ένα αριστουργηματικό remake. Αν, στο πλαίσιο αυτό βέβαια, υπενθυμίσει κανείς στον εαυτό του ότι, γι’ ακόμη μια φορά, παρακολουθεί μια αλληλουχία εικόνων σε ένα λευκό πανί, τότε ίσως το νέο Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές να μπορέσει να κερδίσει μια θέση στην καρδιά αυτού του κάποιου σκεπτόμενου θεατή.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *