2010s,  CINEMA,  REVIEWS

It Comes at Night / Έρχεται τη Νύχτα – Review

 

Σκηνοθεσία: Trey Edward Shults

Έρχεται τη νύχτα ονόμασε ο  Trey Edward Shults την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά την σύστασή του με το Krisha (2015), δημιουργώντας ένα νέο πιο ανεξάρτητου ύφους horror movie, που, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, δεν προορίζεται για να καταταχθεί στο νέο κύμα ταινιών τρόμου που έχει ανθίσει τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά, τα social media πλέον το συνυπολογίζουν στις αναφορές σε αυτό το σύγχρονο είδος ταινιών τρόμου, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι η ταινία το υποστηρίζει 100%.

Πράγματι, οι πιο κρυψίνους χαρακτήρες του με το αρκετά στοχευμένο και προσωπικής ροής σενάριο, αποδίδουν στην ταινία μια «ελαστικότητα» ως προς την ταξινόμησή της, καταλήγοντας περισσότερο να παραπέμπει σε ένα δυστοπικό, σουρρεάλ δράμα με στοιχεία τρόμου. Φυσικά οι επιρροές από την posthorror περίοδο[1], κυρίως από Roman Polanski, δηλώνουν το παρόν σε πολλές σεκάνς του έργου, γεγονός που δείχνει να παραπλάνησε το κοινό για τις προθέσεις του σκηνοθέτη.

Ανοίγοντας από το πρώτο πλάνο τα χαρτιά του ως προς το αντικείμενο τρόμου της ταινίας του –μια επιδημία στον πλανήτη που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σταδιακά σε ζόμπι- ο Shults ξεδιπλώνει μια πυρετώδη και γεμάτη ένταση ιστορία ενός «αόρατου» κακού. Οι γεμάτοι μυστήριο χαρακτήρες του, δεν κερδίζουν ούτε μία στιγμή την εμπιστοσύνη του θεατή αυξάνοντας τις προσδοκίες του για ένα επερχόμενο plot twist.

Παρότι το twist, όπως αποδεικνύεται και προς το τέλος, επιβεβαιώνει τις προσδοκίες και φαινομενικά καταλήγει αποτυχημένο, η δραματική τελευταία σεκάνς του έργου αποτελεί ένδειξη ότι το plot twist δεν εξυπηρέτησε έναν δογματισμό προκειμένου να ματαιώσει τις προσδοκίες αυτές και να ακολουθήσει μια κλισέ έκβαση, όπως πολλές άλλες ταινίες τρόμου. Η σκοπιμότητα του έργου δεν είναι να λειτουργήσει περιπαιχτικά, αλλά να δώσει μια αλληγορική διάσταση  σε μια ήδη γνωστή ιστορία οικογενειακού τρόμου. Γιατί ο τρόμος στο It comes at night, όπως και στην Διαδοχή (2018) του Ari Ester, δεν έρχεται μόνο από τις ανατριχιαστικές μορφές των ζόμπι που παραμονεύουν στα όνειρα των ανθρώπων. Έρχεται ως αποτέλεσμα των εμπειριών που έχουν ζήσει και που αρκούν για να στοιχειώσουν τη ζωή και τον ύπνο τους, προσδίδοντας μια μεταφυσική διάσταση στο θρήνο και την απώλεια.

Ρωτώντας, λοιπόν, τον εαυτό μας τι είναι αυτό που έρχεται τελικά τη νύχτα, που πάλι δεν είναι τα τρομακτικά ζόμπι στα όνειρα ενός εφήβου προς την ενηλικίωση, τότε η λύση για το αίνιγμα της εφιαλτικής πραγματικότητας των χαρακτήρων, έρχεται πολύ πιο εύκολα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που το «κακό» κατά τον θεατή δεν παρουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο ως «κακό» από τον σκηνοθέτη (δεν υπάρχει κάποια σκηνή που τα ζόμπι να κάνουν κακό στους ανθρώπους). Η φύση του «κακού» κατά τον Shults, επιδρά περισσότερο στην ψυχολογία των ηρώων η οποία επηρεάζεται σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με τα βιώματά τους και την ηλικία τους, κριτήρια σημαντικά για την «προδιάθεσή» τους στην «ασθένεια».

Βέβαια, παρά τις ειλικρινείς προθέσεις του σκηνοθέτη να δημιουργήσει μια ταινία για έναν πραγματικό οικογενειακό δράμα που εύκολα μπορεί να καταλήξει σε εφιάλτη, η κλισέ οπτική του και η προσπάθειά του να αποδώσει ακόμα περισσότερες διαστάσεις στην ταινία του μπλέκονται άσχημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα προσωπικό έργο, που ξεπερνά εν μέρει τα κλισέ του, αλλά δεν μπορεί να υποστηρίξει τόσο στιβαρά τις ενδιαφέρουσες ιδέες του.

[1] Post-horror ταινίες τρόμου: Ονομάζονται οι ταινίες τρόμου που αναπτύχθηκαν κυρίως τις δεκαετίες ’70 & ’80, με horror μορφολογία αλλά κοινωνικό, πολιτικό, οικογενειακό, κ.α. περιεχόμενο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα σκηνοθετών είναι ο Roman Polanski, o Stanley Kubrick, κ.α. με ταινίες τους όπως The shining (1980), Rosemary’s baby (1968), The tenant (1976), κλπ.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *