2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Η Μελανή Σελίδα της Αποικίας του Florian Gallenberger / Colonia (2015) – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Florian Gallenberger

Καταδιώξεις, “θριλερίστικη” διάθεση, μια εμφανώς ωριμότερη Emma Watson υπό τη συνοδεία του Daniel Bruhl κι ένας «αποκρουστικός» Michael Nyqvist, συμπληρώνουν το σκηνικό της διαβόητης Colonia Dignidad, εισβάλλοντας επιδερμικά στα άδυτα ενός λιγότερο γνωστού αλλά συνάμα ανατριχιαστικού κεφαλαίου της Χιλιανής ιστορίας.

Στη Χιλή του 1973 μια νεαρή αεροσυνοδός της Lufthansa η Lena (Watson), φτάνει στο Santiago με σκοπό να επισκεφθεί τον αγαπημένο της Daniel (Bruhl), έναν ταλαντούχο νεαρό φωτογράφο και ακτιβιστή που μοιράζει προκηρύξεις με σκοπό την υποστήριξη του προέδρου Alliende. Όταν η χώρα βρίσκεται υπό μιλιταριστικό πραξικόπημα μετά την πτώση του Alliende, η μυστική υπηρεσία του Δικτάτορα Αυγούστου Πινοσέτ συλλαμβάνει τους διαδηλωτές, ανάμεσα τους και τον Daniel ο οποίος μεταφέρεται σε ένα απομονωμένο οχυρό, την Colonia Dignidad, στέγη μιας μυστικής αγροικίας και κρυπτό φασιστικής θρησκευτικής σέχτας που διοικείται από το πρώην ναζί, ιεροκήρυκα, Paul Schafer ή αυτοαποκαλούμενο “Ευσεβή”. Ενώ ο Daniel έχει βασανιστεί και ανακριθεί, κάτω από αντίξοες συνθήκες, καταφέρνει να επιβιώσει και να μεταφερθεί στην Αποικία ως τρόφιμος. Στη προσπάθεια της να ανακαλύψει τα ίχνη του η Lena αποφασίζει να ταξιδέψει στα άδυτα της Χιλής, προσφέροντας τον εαυτό της στο Schafer ως ακόλουθη. Αποφασισμένη να βρει και να ελευθερώσει το Daniel, ανακαλύπτει πως πρώτα πρέπει να παραμείνει έγκλειστη, επιβιώνοντας από τις βάναυσες και μισογυνιστικές πρακτικές της Αποικίας.

Σκηνοθετημένη στο Λουξεμβούργο, το Μόναχο, το Βερολίνο και το Μπουένος Άιρες και βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η Αποικία λαμβάνει προεκτάσεις πολιτικού θρίλερ με δόσεις ρομαντικού δράματος, συνδυάζοντας άτσαλα, αλλά φιλότιμα, τον αγώνα για επιβίωση.

Χωρίς να κωλυσιεργεί αφηγηματικά, η Αποικία επιχειρεί να αποτίσει φόρο τιμής στα κοινωνικοπολιτικά θρίλερ της δεκαετίας του 1970 αντλώντας περεταίρω έμπνευση από την πρόσφατη Επιχείρηση Αργκό (2012) και το Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας (2005). Το κύριο εγχείρημα της αποσκοπεί στην αφύπνιση ενός εκ των σκοτεινότερων κεφαλαίων του Ψυχρού Πολέμου, το οποίο δεν είχε λάβει ανάλογη μεταχείριση στο κινηματογραφικό πανί, εκείνο της Colonia Dignidad, ενός κολαστηρίου – στρατοπέδου συγκέντρωσης που λειτουργούσε στα νοτιοδυτικά της Χιλής με το προκάλυμμα της αγροικίας, αποκομμένο και περιφραγμένο από τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να περνούν απαρατήρητες οι βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα που πραγματοποιούνταν στο εσωτερικό του.

Η Κολόνια του βραβευμένου με Όσκαρ για την μικρού μήκους ταινία του (I Want to Be, 2001) Florian Gallenberger, δεν διστάζει να γνωστοποιήσει το φανατισμό της θρησκευτικής σέχτας του Πολ Σέιφερ, τις βιαιοπραγίες, τα βασανιστήρια και γενικότερα την κόλαση την οποία επικρατούσε πίσω από τα συρματοπλέγματα. Χωρισμένη σε τρία τμήματα για τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά αντίστοιχα, με υπόγειες σήραγγες, οι ναζιστικές πρακτικές, οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί και οι κακοποιήσεις γυναικών και παιδιών αποτελούσαν τη καθημερινότητα των τροφίμων, πλήρως συγκαλυμμένη γύρω από το πρόσχημα του υποτιθέμενου αγροτικού τρόπου ζωής.

Ρεαλιστικά δοσμένη και σκηνοθετημένη με μια φεστιβαλική χροιά, η χειροκίνητη κάμερα διεισδύει στη βέβηλη καθημερινότητα της Αποικίας, σκιαγραφώντας τη ζωή των τροφίμων της. Μέσα από τα μάτια της Lena την οποία ενσαρκώνει με πυγμή η Emma Watson, πλαισιώνοντας τις περισσότερες σκηνές της ταινίας, καταφέρνει να μεταδώσει το άγχος και τον αγώνα τον οποίο καταβάλει, τόσο για να σωθεί η ίδια και ο σύντροφος της αλλά και για να μπορέσουν να φέρουν στο φως τα άδυτα της αποικίας, αποκαλύπτοντας τα παραποιημένα εγκλήματα του Σείφερ στοχεύοντας στη πιθανή αλλά μάταιη σωτηρία των έγκλειστων.

Η τυποποιημένη αλλά φιλότιμη σεναριακή απόδοση δυστυχώς υποκύπτει σε μια στρογγυλεμένη και μυθοπλαστική έκβαση, έχοντας ήδη εισάγει ένα κοινωνικό πολιτικό  μοτίβο διχασμού όπου σιγά σιγά παίρνει διαστάσεις θρίλερ. Σίγουρα επιτυγχάνει στο να ενημερώσει τον κάθε ανυποψίαστο θεατή για το περίβλημα του κόσμου της Αποικίας, χωρίς όμως να καταφέρει να εμβαθύνει στο βαθμό που απαιτεί το ιστορικό υπόβαθρο, μιας και το σενάριο των Gallenberger και Wenzel εστιάζει στην επανένωση των πρωταγωνιστών και υποκύπτει σε κινηματογραφικά κλισέ και απλοϊκούς διαλόγους. Ηθελημένα όμως δεν είναι το είδος του project από το οποίο θα απαιτήσει κανείς το στυλιζάρισμα, τα εμπνευσμένα quotes και την ακριβέστατη αναπαραγωγή των γεγονότων, μιας και εξαρχής έχει κάνει φανερές τις προθέσεις του.

Με διεκπεραιωτικό και γήινο τόνο ο Gallenberger ζωντανεύει το εσωτερικό της Colonia Dignidad «ξεναγώντας» μας στους χώρους που έλαβαν χώρα τα έκτροπα του στρατοπέδου. Συνδυάζοντας μια σταθερή κινηματογράφηση με τη μουσική επένδυση του Fernando Velasquez (Πορφυρός Λόφος, 7 Λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα) η ισορροπία δείχνει να χάνεται όταν ο συνθέτης αποφασίζει να χρησιμοποιήσει ηχητικά κομμάτια τα οποία αποδομούν το σύνολο, καταφεύγοντας στο φθηνό εντυπωσιασμό. Η αφήγηση στερείται τη πρωτοτυπία, όταν τα γεγονότα τρέχουν σε αντίστροφη μέτρηση προσπαθώντας παράλληλα να ηρωοποιήσει το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Ωστόσο οι πρωταγωνιστικές ερμηνείες δείχνουν να επαρκούν με την Emma Watson στον ρόλο της Λένα να συμπληρώνει την κάθε σκηνή αντιμετωπίζοντας τον χαρακτήρα της με ωριμότητα και δίνοντας μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία, χωρίς να διστάζει να τσαλακωθεί και να υπομείνει τις δυσκολίες που απαιτεί ο ρόλος. Το διαπεραστικό της βλέμμα και η εναλλαγή της από φιλελεύθερη αεροσυνοδός σε ρακένδυτη πιστή ακόλουθη της Αποικίας, έρχεται να συμπληρώσει ο πρωταγωνιστής των Αντίο Λένιν, Rush και Άδωξοι Μπάσταρδοι,  Daniel Bruhl στο ρόλο του ηρωικού Daniel, αναπτύσσοντας εύστοχη χημεία με τη συμπρωταγωνίστρια του. Τo πρωταγωνιστικό τρίπτυχο ολοκληρώνει ο Mikael Nyqvist στον ρόλο του κυβερνήτη της αποικίας, και διαβόητου Paul Schafer προσδίδοντας του μια μισάνθρωπη και αποκρουστική οπτική, πράγμα που επιβεβαιώνει το συναίσθημα απέχθειας που καλλιεργεί στο θεατή.

Βασισμένη σε αληθινά πρόσωπα, μέρη και γεγονότα Η Αποικία είναι μια ξεχωριστή, μελανή σελίδα στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής και σίγουρα μια ενδιαφέρουσα ταινία που παρά των μειονεκτημάτων της αξίζει τη μερική προσοχή την οποία δεν βρήκε κατά την έξοδο της στις κινηματογραφικές αίθουσες. Με έντονες σκηνές, δυναμισμό και αγωνία, είναι η ταινία που σκοπό έχει να ψυχαγωγήσει και να ενημερώσει, δίνοντας τροφή για έρευνα και μελέτη παρά το περιορισμένο και ωραιοποιημένο εύρος αφήγησης.


Χρήστος Ψυχογυιός

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *