2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Επιβίβαση στο Οριάν Εξπρές (2017) του Kenneth Branagh – Kριτική Tαινίας

                                                                                                     Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh 

Πρωταγωνιστούν: Kenneth Branagh, Michelle Pfeiffer, Johnny Depp, Judi Dench, Daisy Ridley, Josh Gad, Willem Dafoe, Penelope Cruz και Lucy Boynton

Δεκατρείς ύποπτοι, ένα πολυτελέστατο και παγκοσμίου φήμης τρένο, μοντερνοποιημένο μυστήριο, προσαρμοσμένο στα mainstream μονοπάτια του Χόλυγουντ, ο δαιμόνιος ντετέκτιβ, Ηρακλής Πουαρό και ως γνωστών ένας φόνος …. αλά Agatha Christie !

Λίγο πολύ η υπόθεση που εξιστορεί η καινούργια μεταφορά του παγκόσμιου best seller της Agatha Cristie είναι γνωστή σε όλους. Ο διάσημος και εκκεντρικός Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό, αφού έχει εξιχνιάσει με επιτυχία ακόμη μια υπόθεση, είναι έτοιμος να απολαύσει τις διακοπές του στην Κωνσταντινούπολη, όταν ένα απρόσμενο τηλεγράφημα τον καλεί να επιστρέψει στην Αγγλία. Προς μεγάλη του ευχαρίστηση θα επιβιβαστεί στο Εξπρές Οριάν παρέα με έναν παλιό του φίλο και άλλους δεκατρείς άγνωστους επιβάτες, ο καθένας με ξεχωριστό προορισμό. Το ταξίδι όμως δεν προοιωνίζεται ευχάριστο όταν δεν υπάρχει ελεύθερο δωμάτιο για την διανυκτέρευση του Πουαρό, ο οποίος αναγκάζεται να μοιραστεί μια καμπίνα. Όταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το τρένο ακινητοποιείται από τα χιόνια, ο συνοδός θα ανακαλύψει κάτι τελείως απροσδόκητο για τα δεδομένα του φιλήσυχου ταξιδιού. Ένα πτώμα κείτεται σε μια από τις καμπίνες της κλινάμαξας, πράγμα που σημαίνει ότι ο Πουαρό πρέπει να επιστρέψει το συντομότερο στα καθήκοντα του.

Ο Kenneth Branagh σκηνοθετεί με μοντέρνα και στυλιζαρισμένη ματιά το γνωστότερο μυθιστόρημα της Agatha Christie το οποίο μετρά ήδη μια άκρως επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά το 1974 και άλλες δύο τηλεοπτικές μεταφορές, ενώ αναρίθμητοι είναι οι φάνς του βιβλίου με το σοκαριστικό φινάλε. Εναποθέτοντας στο φακό του ένα all star καστ, ο Μπράνα προσδίδει μια δική του ξεχωριστή χροιά στο Οριάν Εξπρές της Κρίστι η οποία ναι μεν πετυχαίνει το σκοπό της, αλλά ταυτόχρονα δεν προσδίδει και κάτι καινούργιο πέραν της παραγωγής.

Μυστικά, ψέματα, δολοπλοκίες, ίντριγκα, πάθη, σκοτεινές αποκαλύψεις και φυσικά ένα πτώμα είναι πάντοτε η επιτυχημένη συνταγή για ένα καλό μυστήριο, στοιχεία τα οποία δεν εκλείπουν και από την εν λόγω μεταφορά παρά της τυπικής προσέγγισης. Με στυλιζαρισμένη σκηνοθετική ματιά, ευρυγώνια πλάνα και μια εντυπωσιακή φωτογραφία, ο Μπράνα προσαρμόζει το Οριάν Εξπρές στον 21ο αιώνα αλλά και στις απαιτήσεις του Χόλυγουντ. Με σκηνές που εντυπωσιάζουν ξεκινώντας από την εξωτική Βαγδάτη και συνεχίζοντας σε χιονισμένα υψίπεδα η φωτογραφία της ταινίας είναι εντυπωσιακή παρόλο που τα περισσότερα πλάνα αποτελούν προϊόν εφέ μιας και οι σκηνές γυρίστηκαν εξολοκλήρου σε Βρετανικά studios. Δεν είναι λίγες οι φορές βέβαια, που χάνει κάποια από τα θετικά στοιχεία της κινηματογράφησης, όταν οι συντελεστές υπερβάλλουν με τα ειδικά εφέ τα οποία μοιάζουν ανολοκλήρωτα σε σκηνές όπως (η ακινητοποίηση του τρένου), πράγμα το οποίο κάνει ορισμένα σημεία της ταινίας να ψευτίζουν, τονίζοντας τη μεσολάβηση του στούντιο γυρισμάτων. Στο σύνολο της βέβαια η «μπλοκμπαστερικών» προδιαγραφών καλογυαλισμένη «65mm» κάμερα του Μπράνα καταφέρνει να ανταπεξέλθει.

Έχοντας επιστρατεύσει την ελίτ του Χόλυγουντ στο πρωταγωνιστικό καστ του, ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μας παρασύρει στον κόσμο του Οριάν Εξπρές υπόσχoντας μια αρκετά διασκεδαστική διαδρομή με το πολυτελές τρένο. Τα περισσότερα μέλη του καστ φέρουν εις πέρας με επιτυχία την αποτύπωση των χαρακτήρων τους, με τις γυναίκες του Οριάν Εξπρες Daisy Ridley, Michelle Pfeiffer και Lucy Boynton να ξεχωρίζουν. Άλλοι πάλι όπως η μεγάλη Dame του Βρετανικού σινεμά Judi Dench, η Olivia Colman, o Willem Dafoe και η Penelope Cruz, ναι μεν υποστηρίζουν οπτικά τους χαρακτήρες τους, αλλά χαραμίζονται κυριολεκτικά μιας και εναποθέτουν μόλις μερικές ατάκες πριν εξαφανιστούν ολοκληρωτικά στο φόντο.  Η ερμηνεία του Κένεθ Μπράνα ο οποίος αναλαμβάνει και χρέη σκηνοθέτη και χρέη πρωταγωνιστή είναι αξιόλογη. Προσδίδει χιούμορ, δυναμισμό και εκκεντρικότητα στον μικροσκοπικό ντετέκτιβ καταφέρνοντας να ξεχωρίσει από τις ερμηνείες των προκατόχων του, παρ’ όλων των παραλλαγών που έχει υποστεί ο χαρακτήρας του Ηρακλή Πουαρό.

Αφηγηματικά η ταινία εκφράζεται διεκπεραιωτικά χωρίς να σκιαγραφεί σε βάθος τον κάθε ύποπτο ξεχωριστά, ιδίως όταν εναλλάσσεται από τη μια σκηνή ανάκρισης στην άλλη με τάχιστο ρυθμό  προσπερνώντας σημαντικά στοιχεία του λογοτεχνικού υλικού. Τόσο οι ύποπτοι όσο και τα κίνητρα τους μεταφέρονται με αδέξιο τρόπο, φαντάζοντας σαν μια περίληψη του βιβλίου αλλά και της προγενέστερης κινηματογραφικής μεταφοράς. Στο εν λόγω μειονέκτημα συνεισφέρει και το βεβιασμένο μοντάζ το οποίο δεν διστάζει να τερματίσει νωρίτερα από ότι πρέπει κομβικές σκηνές αποσυνθέτοντας το γενικό ρυθμό του φίλμ. Με flashback ασπρόμαυρες σεκάνς οι οποίες αποδίδονται με ιδιαίτερο ύφος, η ταινία ξαναβρίσκει σταδιακά το κινηματογραφικό προφίλ της, και κορυφώνεται σε μια «θεατρική» σεκάνς εξομολόγησης, με το cast να ενεργοποιείται, ειδικότερα τον Branagh και την Michelle Pfeiffer οι οποίοι ηγούνται της στιγμής.

Αναμφίβολα το Οριάν Εξπρες του Kenneth Branagh είναι μια ενδιαφέρουσα νέα οπτική στην διάσημη whodunit? ιστορία η οποία συνοδεύεται από ένα απροσδόκητο φαινομενικά τέλος για κάποιον ο οποίος δεν είναι εγκλιματισμένος με το ανάγνωσμα της Κρίστι ή έτυχε να παρακολουθήσει προηγούμενες μεταφορές. Παράλληλα ο επίλογος είναι που προσδίδει πρόσθετο ενδιαφέρον όταν μια απρόσμενη σκηνή υπόσχεται τη συνέχεια, ενός ακόμη μυστηρίου για τον μικρόσωμο Βέλγο ντετέκτιβ.

Στο σύνολο της η φωτογραφία, η παρουσία των κινηματογραφικών αστέρων, οι ερμηνείες τους καθώς και η παραγωγή υπόσχονται να ψυχαγωγήσουν και να διεγείρουν το μυστήριο και τη νοσταλγία. Οι φανατικοί του βιβλίου της Christie αλλά και της προηγούμενης μεταφοράς με τον Albert Finney ενδέχεται να μείνουν ελαφρώς ανικανοποίητοι, επιθυμώντας να φρεσκάρουν για ακόμη μια φορά τη πρώτη ταινία και πιθανότατα να απολαύσουν αυτή τη μεταφορά κυρίως για τη φρεσκάδα που προσδίδει οπτικά στο Οριάν Εξπρες, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να αναβαθμίσει το αρχικό υλικό.


 Χρήστος Ψυχογυιός

 

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *