THEATRE

”Tι Απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;” του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη

Σε σκηνοθεσία του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη και με πρωταγωνίστριες τις Ρούλα Πατεράκη στο ρόλο της Μπέιμπι Τζέην και τη Μπέτυ Λιβανού στο ρόλο της Μπλάνς, το “Τι Απέγινε η Μπέιμπι Τζέην?” είναι η παράσταση που είδαμε πέρυσι το χειμώνα, ανεβασμένη από τη «Λυκόφως» για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή: Δύο αδελφές πρώην σταρ του κινηματογράφου, είναι απομονωμένες στην έπαυλή τους, μέχρις ότου ξεκινήσουν τα σαδιστικά παιχνίδια της Τζέην προς την ανήμπορη σε αναπηρική καρέκλα αδελφή της, Μπλάνς. 

 

 

 

 

 

 

Το εγχείρημα να μεταφερθεί ένα τόσο κλασικό έργο του κινηματογραφικού πανιού στη θεατρική σκηνή φυσικά και είναι πάντα ριψοκίνδυνο. Στην κινηματογραφική απόδοση είχαμε δει τις Μπέτι Ντέιβις και Τζόαν Κρόφορντ να ερμηνεύουν με ρωμαλέο πάθος αυτή την αυτοκαταστροφική και ανταγωνιστική σχέση με ιστορίες από τα παρασκήνια να ξεδιπλώνουν ακόμα και σήμερα το κουβάρι της μισητής εξάρτησης των δύο Χολυγουντιανών θρυλικών αστέρων. Το μίσος τους απέδιδε μια τόσο καλά υφασμένη και ηλεκτρικά φορτισμένη ατμόσφαιρα πάνω στο κινηματογραφικό πανί που δικαίως θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά δίδυμα που κατάφεραν να βγάλουν μια τόσο πετυχημένη χημεία μεταξύ τους, παρά την έχθρα που είχαν στην πραγματική τους ζωή και όχι μόνο. 

Στην παράσταση τα πράγματα είναι κάπως διαφοροποιημένα από το original story. Η  Ρούλα Πατεράκη φιλότιμα κρατάει το ρόλο της χαριτωμένης ξεπεσμένης σταρ, που παλιμπαιδίζει και τραγουδάει «ενώ παράλληλα γράφει ένα γράμμα στον μπαμπά της», δίνοντας περισσότερο μια σκοτεινά διαταραγμένη και γκροτέσκα υπόσταση, χωρίς να αποτυπώνει πλήρως τον ερμηνευτικό κωμικοτραγικό κυνισμό που απαιτεί ο ρόλος. Η Μπέτυ Λιβανού από την άλλη προσπαθεί να πλησιάσει τον χαρακτήρα της, με θεατρικές κινήσεις που παραπέμπουν σε ντίβα εποχής, χωρίς όμως την απαραίτητη συναισθηματική έκφραση, σαν μια άψυχη κούκλα. Η χημεία μεταξύ τους είναι ικανοποιητική, χωρίς όμως να αποδίδει ένα παθιασμένο μίσος. Το σενάριο σε γενικές γραμμές κινείται όπως στην αυθεντική ιστορία. Το σκηνικό είναι λιτό,αλλά περιποιημένο στην αναπαράσταση του χώρου της σκοτεινής έπαυλης, αλλά δημιουργεί την ατμόσφαιρα που σε προϊδεάζει για αυτή την αρρωστημένη ιστορία μίσους και αγάπης και ίσως λίγης τρέλας. Σε γενικές γραμμές μιλάμε για μια  καλή αναπαράσταση της κινηματογραφικής μεταφοράς στο σανίδι του θεάτρου Σφενδόνη, που προσπάθησε να πλησιάσει αξιοπρεπώς το πρωταρχικό υλικό, αλλά δεν τόλμησε να προσδώσει έναν πιο εξειδικευμένο προσωπικό χαρακτήρα στην απόδοση του έργου στερούμενο της ανάλογης θεατρικότητας.


Μαίρη Ουρεϊλίδου

Μαίρη Ουρεϊλίδου

90s-kid-Vol. III, απόφοιτη προσχολικής αγωγής, χρόνιο cinefreak, μεγάλη υποστηρίκτρια του Ralph Fiennes, του Alejandro Amenabar και του Alfred Hitchcock. O κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν η δεύτερη φύση της, ενώ δηλώνει τεράστια φαν του Ισπανόφωνου σινεμά, των ταινιών τρόμου και δη των παλιών καλών εποχών του είδους. Ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας rock της Ιndie Αlternative μουσικής σκηνής, κυρίως υπό τους ήχους των Muse. Εάν δεν βρίσκεται στα τοπικά σινεμά, της αρέσει να ανακαλύπτει εμπνευσμένα, retro cafe-bars στην πόλη αδειάζοντας τις προμήθειες καφέ τους, να βλέπει θέατρο και να συλλέγει κινηματογραφικό merch.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *