CINEMA,  REVIEWS

The Madness of King George (1994) του Nicolas Hytner – Review

Σκηνοθεσία:Nicolas Hytner

Πρωταγωνιστούν:Nigel Hawthorne, Helen Mirren, Rupert Graves, Rupert Everett, Ian Holm

Μπόλικες δόσεις μαύρου χιούμορ, βασιλική σάτιρα και ένας εξαιρετικός Nigel Hawthorne συνθέτουν τη βιογραφική – ιστορική μαύρη κωμωδία του Nicolas Hytner, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Alan Bennett, «Η Τρέλα του Γεωργίου του ΙΙΙ».

Ο Nicolas Hytner, ευρέως γνωστός για τη προσφορά του στο Βρετανικό θέατρο, την όπερα αλλά και το σινεμά με σκηνοθεσίες όπως «Οι Μάγισσες του Σάλεμ» του Arthur Miller και «Η Κυρία με το Φορτηγάκι» του Alan Bennett, κατάφερε να τραβήξει τα βλέμματα του κινηματογραφικού χώρου με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο και τη πρεμιέρα του The Madness of King George στο Φεστιβάλ των Καννών το 1994. Έχοντας στο επίκεντρο τον Βασιλιά Γεώργιο τον 3ο της Μεγάλης Βρετανίας και τη διανοητική κατάρρευση που αντιμετώπισε κατά τη περίοδο της Αντιβασιλικής κρίσης το 1978, ο Hytner παρουσίασε με εύστοχη και σατυρική διάθεση τη σκοτεινή και συνάμα κωμική, εποχή που ο Βασιλιάς Γεώργιος αντιμετώπισε μια διανοητική νόσο, γνωστή και ως «Πορφυρία» (σύμφωνα με μεταγενέστερες έρευνες), εστιάζοντας στη σύγκρουση του με το πρωτότοκο γιό του, πρίγκιπα της Ουαλίας και τη προσπάθεια του για τη κατάληψη του Βρετανικού θρόνου.

Ξεκινώντας με φόντο τη μοναρχία του βασιλιά Γεωργίου και την αποδοκιμασία του Βρετανικού λαού απέναντι στην ηγεσία του, η ταινία διακατέχεται από έντονο θεατρικό χαρακτήρα υπερβολής, μαύρου χιούμορ και σάτιρας απέναντι στο μοναρχικό καθεστώς. Με μια σχετικά χλιαρή εισαγωγή το εγχείρημα του Hytner, επικεντρώνεται στην εξαιρετική ερμηνεία του Nigel Hawthorne στο πρωταγωνιστικό ρόλο. Απροβάριστος, παρορμητικός και με Αριστοφανικό ύφος ο Hawthorne καταφέρνει να δώσει μια από τις καλύτερες, ίσως και τη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, διακωμωδώντας εύλογα τη νοητική κατάσταση του μονάρχη. Η αφοσίωση του Hawthorne στο ρόλο προσδίδει μια τραγική και ταυτόχρονα κωμική πτυχή στο χαρακτήρα.

Στο πλευρό του η Μεγάλη Κυρία του Βρετανικού σινεμά Helen Mirren στα πρώτα βήματα της κινηματογραφικής της σταδιοδρομίας, μπαίνει στα παπούτσια της  Βασίλισσα Charlotte με κωμικοσόβαρο ύφος, προσδίδοντας εξίσου δραματισμό και χιούμορ στην ερμηνεία της, καθώς αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη θέση της ως βασίλισσα και σύζυγος, η οποία απειλείται από το πρωτότοκο γιό της και τη μέλλουσα σύζυγο του, που δεν διστάζουν να σφετεριστούν το δικαίωμα τους στο θρόνο, σε μια σκοτεινή και δύσκολη στιγμή της Βρετανικής μοναρχίας του 18ου αιώνα. Τους δύο πρωταγωνιστές υποστηρίζει ο ταλαντούχος Ian Holm ο οποίος αναλαμβάνει το ρόλο του βασιλικού γιατρού με τις ριζοσπαστικές μεθόδους, πασχίζοντας με ανορθόδοξα μέσα να επαναφέρει τις ισορροπίες στο μυαλό του μονάρχη.

Με τραγελαφικές σκηνές καταδίωξης και φόντο το κάστρο του Windsor και «θήραμα» το βασιλιά Γεώργιο, η ταινία καταφέρνει να κορυφωθεί στο δεύτερο μισό της, μετά από μια σχετικά μονότονη εισαγωγή. Οι ερμηνείες είναι εκείνες που υποκινούν το ενδιαφέρον  τόσο με την εξέλιξη των χαρακτήρων και τους ξέφρενους ρυθμούς, φέρνοντας την ισορροπία ανάμεσα στη θεατρική σκηνοθεσία, η οποία δεν καταφέρνει να ξεφύγει από το τυπικό μοτίβο των Βρετανικών ταινιών εποχής. Το σενάριο του Alan Bennett το οποίο δείχνει να έχει δημιουργηθεί με ιδιαίτερη έφεση για το θεατρικό σανίδι, μπορεί να μην αιχμαλωτίζει τόσο το ενδιαφέρον, επιτυγχάνοντας  μεν στην απλή ενημέρωση, αποδίδοντας δε στο φινάλε. Η στάσιμη αφήγηση δεν βοηθά ιδιαίτερα τη ροή του φίλμ αναλογώντας το γενικό σύνολο με τη ψυχαγωγία. Τα κουστούμια και πλούσια σκηνικά των Βρετανικών ανακτόρων ως γνωστών καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν αναλόγως.

Συνολικά η ενημερωτική και σατυρική ποιότητα γύρω από μια τραγική και δύσκολη πτυχή της Βρετανικής  μοναρχίας σε συνδυασμό με τις πετυχημένες ερμηνείες, υπόσχονται μια Ακαδημαϊκή Βρετανική αναπαράσταση της εποχής που ξεφεύγει από το καλούπι του δράματος λόγω της κωμική της προσέγγισης, παρά τη στάσιμη σεναριακή εξέλιξη.

*** Η ταινία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στο 48o Φεστιβάλ των Καννών, κερδίζοντας για την ερμηνεία της Helen Mirren. Aνάμεσα σε άλλες διακρίσεις προτάθηκε για 4 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων Α’ Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Nigel Hawthorne, β’ Γυναικείου ρόλου, Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου κερδίζοντας το Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης καθώς και στα βραβεία BAFTA στα οποία προτάθηκε σε 14 κατηγορίες κερδίζοντας 3 από αυτές.  Σύμφωνα με τον απολογισμό του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου (BFI) , το The Madness of King George φέρει τη 42η θέση ανάμεσα στις 100 Καλύτερες Βρετανικές ταινίες όλων των εποχών.


Χρήστος Ψυχογυιός

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *