2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Χoλυγουντιανά ρομάντζα circa 1930s στο Café Society (2016) του Woody Allen – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία:  Woody Allen       

Πρωταγωνιστούν: Jesse Eisenberg, Kristen Stewart, Steve Carell, Blake Lively, Parker Poesy, Corey Stroll, Ken Stott και Jeannie Berlin

Μια δόση από τη Χρυσή και πάλαι ποτέ ένδοξη εποχή του Χόλυγουντ, λίγο ρομάντζο με επίκεντρο ένα αναπάντεχο ερωτικό τρίγωνο, δύο γυναίκες και ένα άντρας, μια γυναίκα και δύο άντρες και ο Γούντι Άλεν με νοσταλγικές διαθέσεις και φόντο την απόλυτη άνθηση των κινηματογραφικών παραγωγών στο Χόλυγουντ της δεκαετίας του 1930 και τα όνειρα δύο νέων ανθρώπων, έτοιμων να ευδοκιμήσουν, παρά τις τραγελαφικές αντιξοότητες που τους εμποδίζουν από το να αγαπηθούν και παράλληλα να επιτεύξουν τους φιλόδοξους στόχους τους.

Τρία χρόνια μετά τη Θλιμμένη Τζάσμιν και τη θυελλώδη ερμηνεία της Cate Blanchett, αμέσως μετά την άχαρη Μαγεία στο Σεληνόφως και τον απολαυστικό Παράλογο Άνθρωπο, ο Γούντι Άλεν επιστρατεύει και πάλι τον Jesse Eisenberg μετά τη συνεργασία τους στο Ρώμη με Αγάπη, αυτή τη φορά χωρίς την Emma Stone στο πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά με τη Kristen Stewart στη πρώτη της συνεργασία με το σκηνοθέτη και τον Steve Carrell να περιπλέκονται σε ένα ερωτικό τρίγωνο με φόντο τη φολκλορική “Γουντιαλενική” ατμόσφαιρα του Χόλυγουντ των 30s.

Στο Bronx της Νέας Υόρκης, ο νεαρός Bobbie (Eisenberg) αποφασίζει να μετακομίσει στο Χόλυγουντ με σκοπό την αναζήτηση μιας θέσης εργασίας δίπλα στον ανιχνευτή ταλέντων και μεγαλοπαραγωγό θείο του Phil ( Carrell), φιλοδοξώντας να ανέλθει στο κόσμο του θεάματος, στην απόλυτη καμπή των κινηματογραφικών παραγωγών. Πλήρως απογοητευμένος και αποξενωμένος από τον κόσμο που τόσο πολύ φιλοδοξούσε να γίνει μέρος του, ο Bobbie γρήγορα επιθυμεί να γυρίσει πίσω στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο η άφιξη της γοητευτικής Vonnie, (γραμματέως του θείου του) στη ζωή του είναι αρκετή έτσι ώστε να αναθεωρήσει τις σκέψεις του. Η φύση του προβλήματος κρύβεται στη παράλληλη σχέση την οποία κρύβει η Vonnie με το θείο Phil και το ρομαντικό φλερτ το οποίο δείχνει να επιζητά στη ζωή της.

Με καυστικές διαθέσεις, φρενήρη και σατυρικό ρυθμό, μπόλικη λάμψη και Χολυγουντιανή αισθητική, ο Γούντι Άλεν στήνει μια ανάλαφρη και στυλιζαρισμένη οπτική στο Χόλυγουντ της εποχής, επικαλώντας τη νοσταλγία των πρώτων ερώτων και μια ξέφρενη ματιά σε μια εποχή που άλλαξε τη πορεία του κινηματογραφικό κόσμου. Ονόματα όπως Τζίντζερ Ρότζερς, Φρεντ Αστέρ και Μπέτι Ντέιβις να πλανώνται στην ατμόσφαιρα, λίγη τζάζ, χαμηλοί φωτισμοί, μια ελαφριά δόση τεκνικόλορ και η απατηλή όψη του Αμερικάνικου ονείρου συνθέτουν ένα άχαρο αλλά δροσερό Café Society του οποίου τη κατασκευή ο σκηνοθέτης δείχνει να απολαμβάνει ιδιαίτερα.

Με τη προσωπική του αισθητική διάχυτη στο καμβά τον οποίο τόσο όμορφα έχει στήσει ο Ιταλός βετεράνος κινηματογραφιστής Βιτόριο Στοράρο, ο Άλεν στήνει μια μικρή μονόπολη χαρακτήρων με επιπόλαιες βλέψεις , οι οποίοι ακροβατούν ανάμεσα στις φιλοδοξίες και τον έρωτα. Ένα άβολο ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε μια φιλελεύθερη γραμματέα ονόματι Vonnie, τον θείο Phil και τον ανιψιό Bobbie αρκούν για να συμπληρώσουν το καρέ.

Με μια έντονη χρωματικά παλέτα, jazz υποτόνους, ρομαντικές διαθέσεις, λαμπερά κουστούμια και γυαλιστερά café bars, το Café Society είναι η ταινία που θαυμάζεις για την αισθητική της, νοσταλγείς μαζί της και έπειτα σβήνει στο υποσυνείδητο σαν μια παλιά και όμορφη ανάμνηση. Αυτό εξάλλου είναι και το αρχικό εγχείρημα και βλέψη του σκηνοθέτη ο οποίος περισσότερο επιθυμεί να ταξιδέψει τους πιστούς ακόλουθους του σε ένα Χολιγουντιανό καλοκαίρι αποδίδοντας φόρο τιμής με μια ανέμπνευστη αλλά δροσερή ματιά στη Χρυσή εποχή του Χόλυγουντ, θυμίζοντας κάτι από τη Νέα Υόρκη του Φ. Σκότ Φιτζέραλντ, αλλά σατυρίζοντας το φιλόδοξο κλίμα της τότε εποχής . Από τη μια η Εβραϊκής καταγωγής οικογένεια του Bobbie με τη συμβατική τους κόρη, τον γκάνγκστερ μεγαλύτερο αδελφό, που αναμειγνύεται στις ενέργειες του τοπικού υπόκοσμου και από την άλλη ο ονειροπόλος Bobbie και η προσπάθεια του να κρατήσει αναμμένο ένα ρομάντζο με τη Vonnie το οποίο είναι προδιαγεγραμμένο να σβήσει.

Ο Jesse Eisenberg καταφέρνει επιτυχώς να μεταδώσει την άβολη κατάσταση και τις ανασφάλειες στις οποίες εκτρέπεται ο χαρακτήρας του καθ’ όλη τη διάρκεια της πλοκής, χωρίς να καταφέρνει να συνεπάρει το θεατή στο κόσμο τον οποίο τόσο άβολα διασχίζει, μεταδίδοντας μια συνεχόμενη νευρικότητα με ένα σχετικά άχαρο αποτέλεσμα. Η Vonnie της Kristen Stewart εξίσου νευρική και άβολη, ίσως σκόπιμα με βάση την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δύο εραστές, δίχως να προσπαθεί ιδιαίτερα, καταφέρνει να προσδώσει μια φρεσκάδα και δροσιά στο χαρακτήρα της με ένα απλοϊκό τρόπο. Από μελαγχολική και νοσταλγική η εναλλαγή της σε ξιπασμένη και υπεροπτική προσωπικότητα στο υπόλοιπο της ταινίας είναι ενδιαφέρουσα παρά το ξεθώριασμα της στο άνευρο φόντο, το οποίο γυαλίζει μόνο χάρις στην ατμόσφαιρα. Ο διασκεδαστικός Steve Carrell δε φαίνεται να προσπαθεί ιδιαίτερα, παρά μόνο να το διασκεδάζει, ενώ ευχάριστες είναι οι παρουσίες των Blake Lively, Korey Stroll και Ken Stott στο υπόλοιπο του cast με τη παρουσία της Jeannie Berlin στο ρόλο της παρορμητικής Εβραίας μητέρας του Bobbie να είναι τουλάχιστον απολαυστική.

Προχωρώντας με γοργό βηματισμό η τυπική αλλά διασκεδαστική αφήγηση του Άλεν καταλήγει στην απολαυστική ατμόσφαιρα, λίγο πριν ολοκληρωθεί σε ένα γλυκόπικρο φινάλε το οποίο είδαμε με πολύ πιο εύστοχο και νοσταλγικό τρόπο την ίδια χρονιά από το La La Land του Damien Chazelle με την οποία μοιράζονται παρόμοια θεματική, μόνο που η περίπτωση του Café Society φαντάζει σαν ένα προσχέδιο της πρώτης. Καταλήγοντας όμως το Café Society του Γούντι Άλεν παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του υποκύπτει στη ρήση του πρωταγωνιστή, Bobbie για το ότι «Η ζωή δεν είναι κάθε άλλο παρά μια κωμωδία γραμμένη από ένα σαδιστικό κωμικό συγγραφέα» κάνοντας ένα εύστοχο σχόλιο για την αντισυμβατική και ιδιόρρυθμη περσόνα του δημιουργού του.

 


Χρήστος Ψυχογυιός

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *