2000s,  CINEMA,  REVIEWS

Από τον Pedro Almodóvar στη Στρέλλα του Πάνου Κούτρα – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Πάνος Κούτρας

Με πρωταγωνίστρια μια «γυναικεία» Αθήνα και την κάτοικό της Στρέλλα, εκτυλίσσεται η «Αλμοδοβαρική» ιστορία του Πάνου Κούτρα, μια ιστορία που ξεκινώντας με ελληνικές βάσεις, καταλήγει να είναι πιο παγκόσμια από ποτέ. Η αγαπημένη για πολλούς κι αμφιλεγόμενη για άλλους Στρέλλα, δεν διστάζει να αποκαλύψει τις αληθινές επιρροές της, ακολουθώντας μια τραγική δομή αλλά με ευρωπαϊκό αέρα και αποδίδοντας φόρο τιμής στον εμπνευστή της Πέδρο Αλμοδοβάρ.

Η ιστορία του Κούτρα, υφαίνεται γύρω από έναν 100% γυναικείο κόσμο, όπως άλλωστε μαρτυρά και η ξένη απόδοση του τίτλου του έργου ως A womans way, τοποθετώντας το κιτς, πολύχρωμο, μοντέρνο και αντισυμβατικό σινεμά του «Αλμοδοβαρικού κόσμου» στον δικό του ελληνικό, πεπαλαιωμένο και ωμό, παραδίδοντας έτσι έναν εκρηκτικό συνδυασμό που καταγγείλει την ωμότητα με… τέχνη. Η βυθισμένη στα σκουπίδια Αθήνα του Κούτρα, απομακρύνει τον θεατή από την μιζέρια και τριτοκοσμική ιδεολογία της, πλησιάζοντάς τον στους άκρως ανθρώπινους και νατουραλιστικούς χαρακτήρες του. Με υπόβαθρο την απάνθρωπη αυτή Αθήνα, από τη μια, και τους τρανς να επιβιώνουν ως «εμπορεύματα» στην πρωτεύουσα μιας κατεστραμμένης χώρας, από την άλλη, ο Κούτρας χτίζει την ουμανιστική νοοτροπία του γύρω από τις αδυναμίες μιας γυναίκας που έσφαλε, πλήρωσε και λυτρώνεται, με τη βοήθεια του σκηνοθέτη της.

Η Στρέλλα, που η τρέλα της άγγιξε τα όρια του «Οιδιπόδειου συμπλέγματος», συνιστά τον συντελεστικό παράγοντα για την εξέλιξη της δραματουργίας του έργου.  Τα σφάλματά της, διέπονται από τις συνέπειές τους, που είναι να ζήσει μια ζωή τιμωρημένη και υπό το πρίσμα της σκληρότητας της Αθήνας, προσδίδοντας έτσι στον χαρακτήρα έναν καταρρακωμένο συναισθηματικό κόσμο, που κλιμακούμενα οδηγεί στην κορύφωση της τραγωδίας και την ταπείνωση της ηρωίδας. Ο Κούτρας, φροντίζει να προσφέρει στην πρωταγωνίστριά το ιδανικότερο background εκτόνωσης της συναισθηματικής της φόρτισης, συνοδεύοντας το ξέσπασμά της με τη μελωδία της Μαρία Κάλλας.

Μετά το ξέσπασμα, ακολουθεί η γαλήνη και η προσωπική αισιόδοξη ματιά του Κούτρα απέναντι στην ηρωίδα του. Έχοντας εκτίσει την ποινή της, η Στρέλλα αφήνει πίσω τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης της και ζει την ζωή που της αξίζει, όπως άλλωστε και σε κάθε άνθρωπο. Η ωμότητα και η «τιμωρητική» διάθεση του Κούτρα, απελευθερώνονται, με τον σκηνοθέτη να πλησιάζει τον θεατή και να τον κοιτά στα μάτια. Η Στρέλλα θα μπορούσε να είναι η Αθήνα και ο κάθε άνθρωπος, σε κάθε ιστορία, αξίζει ένα happy end.

Ο Κούτρας, παρότι στέκεται ανθρώπινος μόνο στο τέλος οδηγώντας στην λύτρωση, φροντίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας του να «χειραγωγεί» τα συναισθήματα των θεατών του, μέσα από την οπτική απόδοση του έργου, που συμβαδίζει με τα συναισθήματα της ίδιας της Στρέλλας. Οι ωμές και ψυχρές σκηνές του, μεταμορφώνονται σε έναν επίγειο παράδεισο ζεστών χρωμάτων, παρασέρνοντας το κοινό να ερωτευτεί με τη Στρέλλα, για να προσγειωθεί στη συνέχεια στην πραγματική φύση των πραγμάτων, που σαφώς παρουσιάζεται με ψυχρότερες χρωματικές αποχρώσεις. Η Αθήνα, ως η πόλη-κόλαση της ιστορίας, συμβιβάζεται με γκρι και ξεθωριασμένη παλέτα, η οποία διακόπτεται από σύγχρονα έντονα χρώματα, μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις.

Η ιστορία της Στρέλλας, είναι η βίωση μιας αντισυμβατικής, σύγχρονη τραγικότητας στο μεγάλο πανί, προβάλλοντας την ανθρώπινη φύση ακόμα και μέσα από τις χειρότερες εμπειρίες. Ο Πέδρο Αλμοδοβάρ πρέπει να είναι υπερήφανος για τα «παιδιά» του.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *