2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Η Keira Knightley είναι η Colette (2018) του Wash Westmoreland – Κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Wash Westmoreland

“Το όνομα της ήταν Colette και το χέρι που κρατούσε τη πένα έγραψε και την ιστορία.”

Μια βουτιά στα πρώιμα βήματα μιας εκ των σημαντικότερων συγγραφέων του 20ου αιώνα, ένας χειραγωγημένος γάμος με σκοπό  το συμφέρον και μια Keira Knightley στο είδος που χάραξε τη καριέρα της. Η Colette δεν αποτελεί μόνο ακόμη μια προσθήκη στη φιλμογραφία της Keira Knightley αλλά μια τολμηρή ερμηνεία που την κατατάσσει ως τη «βασίλισσα» της γενιάς της στο κεφάλαιο των ταινιών εποχής.

Έπειτα από τη γνωριμία της με τον επιτυχημένο Παριζιάνο συγγραφέα και κριτικό “Willy” (Dominic West), η Γκαμπριέλ Σιντόνι Κολέτ (Keira Knightley) μετακομίζει από το πατρικό της στην εξοχή της Βουργουνδίας, στο κέντρο του εκλεπτυσμένου και φιλότεχνου Παρισιού, στην αυγή της Ωραίας Εποχής (Belle Epoque). Προσπαθώντας να ορθοποδήσουν οικονομικά και να καταπιαστούν ως ένα από τα γνωστότερα ζευγάρια, ο Willy προτρέπει την Colette να συγγράψει εκ μέρους του. Έχοντας ήδη υπογράψει ένα μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια την Claudine, μια νεαρή, τολμηρή επαρχιώτισσα, το οποίο γίνεται bestseller και διαμορφώνει τη κουλτούρα της εποχής,  η φήμη του Willy και της Colette εκτοξεύεται. Η σειρά μυθιστορημάτων που ακολουθεί προκαλεί αίσθηση, διχάζοντας όμως τη σχέση του ζευγαριού, μιας και η Colette είναι διατεθειμένη να λάβει τα εύσημα για τη συγγραφή των βιβλίων, πράγμα το οποίο τη φέρνει σε ρήξη με τον σύζυγο της.

Τέσσερα χρόνια μετά το Still Alice που χάρισε στη Julianne Moore το πολυπόθητο της Όσκαρ Α΄ Γυναικείου ρόλου, ο Wash Westmoreland επιστρέφει με τη Colette βάζοντας στο φακό του τη Keira Knightley στο ρόλο της αντισυμβατικής συγγραφέως και αποσπώντας της ακόμη μια ερμηνεία που την κατατάσσει στο πάνθεο των ηθοποιών, ταινιών εποχής. Δίπλα της ο Dominic West, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες Βρετανούς ηθοποιούς των τελευταίων χρόνων.

Βιογραφική προσέγγιση με μετρημένες διαθέσεις, η Κολέτ του Wash Westmoreland καταπιάνεται τόσο με μια γρήγορη αλλά στοχευμένη εισαγωγή στα πρώιμα χρόνια της συγγραφέως, όντας επαρχιώτισσα στη Βουργουνδία, φιλοδοξώντας για απόδραση μέχρι τη διαμόρφωση της ως είδωλο της εποχής. Η ευκαιρία της δίνεται στο πρόσωπο του μεγαλύτερου συζύγου της Henry Gauthier Villars, γνωστός και ως Willy, ο οποίος δεν διστάζει να της δώσει το έναυσμα για την ενασχόληση της με τη συγγραφή, με τη ρήτρα έκδοσης των μυθιστορημάτων κάτω το όνομα του.

Έχοντας καταπιαστεί μόνο με την επιμέλεια κειμένων για χάρη του συζύγου της η ενασχόληση με τη συγγραφή αποτελεί την απόλυτη απελευθέρωση της Κολέτ. Σταδιακά η καταπίεση που πηγάζει από την υποτιθέμενη αγάπη του Willy, δίνει στη Colette την ευκαιρία να απελευθερωθεί και να βγει έξω από τα καλούπια και τα ιδεώδη της εποχής. Το αντισυμβατικό Παρίσι της Belle Epoque, φιλόδοξο απέναντι στις τέχνες και τη δημιουργία, αγκαλιάζει αμέσως το πρώτο μυθιστόρημα της Colette το οποίο γίνεται bestseller και διαμορφώνει τη κουλτούρα της πόλης. Σαπούνια, αρώματα, υφάσματα ακόμη και καραμέλες φιγουράρουν με το όνομα της ηρωίδας της, Claudine που παρ’ όλη την φήμη, φιγουράρει ως δημιούργημα του Willy με την Colette να παραμένει στην αφάνεια ως μια συγγραφέας φάντασμα κρυμμένη πίσω από τα παντελόνια του συζύγου της.

Η αφήγηση του Wash Westmoreland σε συνδυασμό με τη τυπική vintage σκηνοθεσία προσεγγίζει το χαρακτήρα της συγγραφέως από το ακατέργαστο στάδιο της ως επαρχιώτισσα μέχρι τη εξέλιξη της σε μούσα, συγγραφέα και θεατρίνα της εποχής. Η ταινία αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην εξέλιξη της, καθώς και στις τολμηρές επιλογές της, μιας και με τη προτροπή του συζύγου της τόσο με τη συμπεριφορά του αλλά και με τη συνεχόμενη μοιχεία του, οδηγεί τη Κολέτ στην απόλαυση εξωσυζυγικών σχέσεων με γυναίκες. Τόσο με μια πλούσια κληρονόμο που δίνει έμπνευση στο επόμενο βιβλίο με  ηρωίδα τη Claudine, αλλά και τη  μετέπειτα χρόνια σχέση της με την ανδροπρεπή βαρόνη Μαρκίς ντε Μπελμπέφ.

Η ταινία καταφέρνει να διεισδύσει έστω και με τυπικό και ακαδημαϊκό τρόπο στην καθημερινότητα ενός εξαναγκασμένου γάμου ο οποίος υποκύπτει σε συμφέροντα. Καταφέρνοντας να αιχμαλωτίσει το κλίμα της εποχής, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας συνδυασμός των πρόσφατων Big Eyes του Tim Burton και του Κοριτσιού από τη Δανία. Η σκηνοθεσία του Wash Westmoreland εξακολουθεί να είναι περιποιημένη αλλά να στερείται έμπνευσης όπως ακριβώς είδαμε και στο Still Alice, υποκινούμενη από τη πρωταγωνίστρια του την οποία σκηνοθετεί με μαεστρία, κάνοντας μας να ανυπομονούμε για την επερχόμενη συνεργασία του με την Alicia Vikander  στο The Earthquake Bird.

Η Keira Knightley «εγκλωβισμένη» στους κορσέδες της μεταξύ του 19ου και 20ου αιώνα δίνει τη καλύτερη της ερμηνεία από την Άννα Καρένινα και το Παιχνίδι της Μίμησης, μέχρι σήμερα. Η εξέλιξη της είναι αξιέπαινη, μιας και ενσαρκώνει τη Κολέτ από τα πρώιμα χρόνια της ζωής της, τη θέση της ως σύζυγο μέχρι και την σεξουαλική και καλλιτεχνική απελευθέρωση της. Διεκδικώντας με νεύρο τη δουλειά της, οι θεατρικές σκηνές της ταινίας που υποδύεται την ηρωίδα της επί σκηνής, είναι κάτι  παραπάνω από απολαυστικές. O Dominic West στέκεται επάξια δίπλα της καλλιεργώντας τη χημεία τους και δίνοντας διάσταση στο φαλλοκρατικό αρχέτυπο που εξυπηρετεί ο Willy. Η χημεία τους στηρίζεται σε λεπτομέρειες τόσο στη σκηνή στην οποία φυτεύει την ιδέα στο μυαλό της Colette για την ενασχόληση της με τη συγγραφή αλλά και στη σκηνή που εκείνη αναφέρει στον εκδότη τους την έμμεση συμμετοχή της στα βιβλία, υπονοώντας την αλήθεια. Στο β’ cast συναντάμε ηθοποιούς όπως οι Fiona Shaw, η Eleanor Tomlinson, η Denise Gough και η Rebecca Root.

Μπορεί η γενικότερη προσέγγιση να είναι αξιέπαινη αλλά η ταινία δε διστάζει να υποκύψει στη συμβατικότητα ορισμένων Βρετανικών ταινιών εποχής, παρουσιάζοντας μόνο ένα κεφάλαιο της σκανδαλώδους ζωής της Colette, αποφασίζοντας να περάσει σε δεύτερη μοίρα τη διαμάχη της με τον Willy για τα δικαιώματα των βιβλίων της. Η βιογραφική αποτύπωση παραμένει τυπική και επικεντρώνεται γύρω από το χρονικό που διαμόρφωσε το είδωλο της Colette ανά τα χρόνια. Τα μετέπειτα επιτεύγματα όπως η συγγραφή της διάσημης «Gigi» και «Cheri» συνοψίστηκαν στους τίτλους τέλους, ενώ πάει καιρός που είδαμε ταινία διαδραματιζόμενη στη Γαλλία με τόσο Βρετανική στόφα και προφορές.

Η εξίσου τυπική κινηματογράφηση μπορεί να  φέρει μια νότα από την αισθητική του James Ivory αλλά το απόλυτο έμβλημα του Παρισιού, ο Πύργος του Άιφελ, εμφιαλώνεται μόνο σε μερικά πλάνα ενός σπιτικού διακοσμητικού. Ωστόσο η Colette δε παύει να είναι μια σημαντική κυκλοφορία που αξίζει τη προβολή της, μιας και καταπιάνεται με θέματα όπως εκείνα της γυναικείας χειραφέτησης, του φεμινιστικού κινήματος στα πρώτα βήματα του, καθώς εγείρει ερωτήματα για το γάμο και τη θέση των δύο φύλων. Μια όμορφη και επίκαιρη ταινία, ειδικότερα για την εποχή του κινήματος “Me Too” που διανύουμε, συνιστάται στους λάτρεις των ταινιών εποχής πάρα του περιορισμένου εύρους της.


Χρήστος Ψυχογυιός

 

Χρήστος Ψυχογυιός

90s-kid-Vol. II, σπουδαστής δημοσιογραφίας, ΧαριΠοτερόφιλος, γατόφιλος, μανιακός σινεφίλ και πωρωμένος με την Emma Watson. Του αρέσει να βλέπει ταινίες μέχρι τελικής πτώσεως, να συζητάει για αυτές μέχρι να τις βαρεθεί και να διαβάζει J.K.Rowling πιστεύοντας πως «το Hogwarts είναι το πραγματικό του σπίτι». Δηλώνει μεγάλος φαν του βρετανικού σινεμά και των ταινιών εποχής. Εάν δεν βρίσκεται πίσω από μια οθόνη σκρολάροντας για κινηματογραφικά νέα, θα καταναλώνει αναρίθμητες κούπες καπουτσίνο και τσαγιού χαζεύοντας την βροχή ή θα ανατρέχει στις πλησιέστερες αίθουσες για επαναπροβολές ταινιών. Η μόνη έξοδος διαφυγής από το σινεμά για εκείνον είναι η λογοτεχνία, η μουσική και το θέατρο, ενώ η βιογραφία του θα ήθελε να σκηνοθετηθεί από τον Tim Burton, τον Darren Aronofsky ή τον Mike Leigh.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *