2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Το Cafe Society ΔΕΝ Γυρίζει πίσω στα Παλιά – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Woody Allen

Η κωμωδία είναι ομολογουμένως το πιο δύσκολο είδος. Στα μέσα στης δεκαετίας του ’80 ο Woody Allen ανανέωσε το είδος αυτό ξεπερνώντας τα δεδομένα της κλασικής Χολυγουντιανής screwball comedy. Οι κινηματογραφικοί έρωτες, οι νευρώσεις του, τα ερωτικά γράμματα στις πόλεις που λάτρεψε είναι λίγο πολύ τα θέματα που πλαισιώνουν την φιλμογραφία του.

Αυτή την φορά επέστρεψε πατώντας στα γνώριμα εδάφη του. Παρακολούθησα την ταινία στο Θερινό Κινηματογράφο Άνεσις κάτω από το απογευματινό φεγγάρι. Θα ήταν το ιδανικότερο απόγευμα αν η ταινία ήταν εξίσου καλή με την ατμόσφαιρα. Δυστυχώς ο Woody Allen δεν έσπασε το σερί του από μέτριες και κακές ταινίες που στιγματίζουν την φιλμογραφία του από τις αρχές του 21ου αίωνα με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Μία άνευρη και καθόλου ευφάνταστη κωμωδία, με πολυφορεμένους και κλισέ διαλόγους χωρίς χιούμορ. Η επανάληψη σκότωσε αυτή την ταινία ακριβώς γιατί ήταν κάτι που έχουμε ξαναδεί. Η πασαρέλα από σταρς που πέρασαν από αυτή την ταινία ίσως ήταν το μόνο δόλωμα για να την δει κάποιος. Οι κεντρικοί ρόλοι ήταν υπερβολικοί, κακογραμμένοι και οι ηθοποιοί που τους στελέχωναν δεν ήταν ικανοί να δώσουν κάτι παραπάνω από μέτριες ερμηνείες.

Είναι από τις ταινίες που δεν παίζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης αλλά φαίνεται ότι ψάχνει μανιακά να βρει το Alter Ego του στον Jesse Eisenberg. Νευρικός, εκνευριστικός και μία μανία να σηκώνει τα φρύδια του κάθε φορά που προσπαθεί να “απαγγείλει” κάποια ατάκα, ο νεαρός ηθοποιός φάνηκε ότι έχει καθοδηγηθεί από τα λάθος χέρια.

Παρά τα όλα αρνητικά της (που είναι αρκετά) δεν είναι από τις ταινίες που θα μισήσεις, ακριβώς γιατί το γνώριμο ύφος της είναι συμπαθητικό. Δεν προσποιείται ο Woody, ούτε παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του. Νοσταλγικός όχι, γνώριμος όμως ναι.

Ίσως αν προσπαθούσε να διαφοροποιηθεί και αντί για το ρομαντικό μελό, δημιουργούσε μία γκαγνκστερική κωμωδία εποχής θα μας θύμιζε ξανά τον παλιό καλό του εαυτό, εκείνον που σε έκανε να ερωτευτείς και να γελάσεις με μία πόλη κάθε εποχή.

Φεύγοντας θα θυμάμαι πώς πέρασα στην ταινία περισσότερο από το πώς πέρασα με την ταινία. Δεν πειράζει. Ο κινηματογράφος αντέχει ακόμα. Κι εγώ… αντέχω κι εγώ.


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *