2010s,  CINEMA,  REVIEWS

O Tim Burton και η Συνηθισμένη Στέγη για Ασυνήθιστα Παιδιά – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Tim Burton

Πρώτα και κύρια όταν βλέπω μία ταινία φροντίζω να μην σκέφτομαι υπερβολικά αλλά να νιώθω. Η μεγάλη τέχνη και οι μεγάλες ταινίες νιώθονται, τις καταλαβαίνεις από ένα αυθόρμητο συναίσθημα που χτυπάει αρχικά την καρδιά σου  και στη συνέχεια το αόρατο θερμόμετρο, που όλοι διαθέτουμε, αρχίζει να ανεβάζει θερμοκρασία , μέχρι που νιώθεις την τρυφερή ζεστασιά από την ταινία να σε περιβάλει.

Αυτά τα συναισθήματα είναι οι μνήμες μου κάθε φορά που έβλεπα κάποια ταινία του Tim Burton. Ο πραγματικά αγαπημένος μου σκοτεινός παραμυθάς ήξερε εκτός από τα εξπρεσσιονιστικά του χρώματα και τα γκροτέσκα σκηνικά, να αφηγείται γλυκόπικρες ιστορίες για ασυνήθιστους ανθρώπους, για ανθρώπους του περιθωρίου, με τόση ευλάβεια και κατανόηση όσο οι πίνακες των Γερμανών εξπρεσσιονιστών στις αρχές του περασμένου αιώνα. Μια νοσταλγία για τους φόβους των παιδικών μας χρόνων, για την ομορφιά της διαφορετικότητας και κυρίως της αγάπης,  και της ανάγκης των χαρακτήρων του για αγάπη. Την αγάπη που στερήθηκαν και που βρίσκουν στις σκιές, στις αράχνες, στα νεκροταφεία, στους σκελετούς, ρωτώντας τους για θέματα εξίσου σημαντικά του «Να ζει κανείς ή να μην ζει». Αυτός ο δημιουργός,  όπου η έννοια της δημιουργίας βρίσκει απόλυτη ανταπόκριση στο όνομά του, φοβάμαι ότι ξεχνάει πώς είναι να αγαπάει κανείς αληθινά – και όχι γιατί θέλει να παίξει με τα μεγάλα στούντιο και τις μεγάλες εισπράξεις.

Η αγαπημένη μου ταινία του Tim Burton είναι ο Ed Wood. Ο σκηνοθέτης που χαρακτηρίστηκε ως ο χειρότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών και οι ταινίες του ως ανοσιουργήματα. Ο σκηνοθέτης αυτός όμως είχε πράγματι τόση αγάπη για τις ταινίες του, που το μόνο που του έλειπε ήταν τα λεφτά και…το ταλέντο. Αλλά κυρίως τα λεφτά, καθώς η άποψη του συγγραφέα αυτής της κριτικής είναι ότι ο Ed Wood ήταν ένας υποτιμημένος σκηνοθέτης που ίσως κάποια άλλη εποχή να έλαμπε. Έτσι,  πρώτος ο ίδιος ο Tim Burton ξέρει και πρέπει να ξαναθυμηθεί ότι η αγάπη του για τον κινηματογράφο τον έκανε αυτό που είναι.

 

Συγχωρώντας του τα τελευταία του παραπατήματα όπως το Big Eyes και το Dark Shadows που προσπάθησαν να φέρουν κάτι από την παλιά του μαγεία, φέτος μας έδωσε μία ιδιαίτερη ταινία για ιδιαίτερα παιδιά. Το Miss Peregrin και η στέγη για ασυνήθιστα παιδιά είναι η τελευταία του ταινία και ταυτόχρονα η τελευταία ταινία που περίμενα να με κάνει να βαρεθώ και να μην νιώσω μαζί της ασυνήθιστος. Έχοντας κρατήσει όλα τα κλισέ που μπορεί να σκεφθεί κανείς, που υπό άλλες συνθήκες (και σκηνοθέτες) θα είχε ήδη καταστραφεί η ταινία, ο Tim Burton περνάει πολύ όμορφα στην εξιστόρηση του παραμυθιού. Του παραμυθιού το οποίο θα με έκανε να θυμηθώ την αγάπη που του έχω. Πάλι, και πραγματικά γράφω πάλι και στεναχωριέμαι, ο Burton έδωσε κάτι μέτριο. Μέτριο από συναισθήματα, μέτριο από ρυθμό, μέτριο από αγάπη και υπό του μετρίου σε σχέση με τον σκοτεινό και παράξενο κόσμου που περίμενα. Τα ασυνήθιστα παιδιά ήταν ζωγραφισμένα από κανονικότητα και από κοινοτοπία. Η Κυρία Πέρεγκριν σχεδιασμένη αποχρωματισμένα και φωτεινά εξωστρεφής.

Αν εντοπίσω το μεγαλύτερο λάθος της ταινίας ήταν ότι δεν θύμιζε καθόλου παλιό και αγαπημένο Tim Burton, παρά κυριακάτικα καρτούν της Disney. Βέβαια θα περιμένω – και θα περιμένω όσο μεγαλώνω ακόμα πιο πολύ (ειδικά τότε) – ώστε ο Tim Burton να μας δώσει ξανά εκείνο το παραμύθι και την γλυκόπικρη αίσθηση του χαμένου, του διαφορετικού και του παράξενου. Να ρίξει απαλό φως στο σκοτάδι που ζουν όλοι οι παλιοί και παράξενοι ήρωες του, που θα ζουν και οι δικές μας αναμνήσεις από την παιδική ηλικία μας.


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *