2010s,  CINEMA,  REVIEWS

The Intouchables: Ευαισθητοποίηση ή Ιδανικότητα; – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Olivier Nakache, Éric Toledano

Όταν η φημισμένη γαλλική παραγωγή, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, έκανε την πρεμιέρα της το 2011 στις κινηματογραφικές αίθουσες διηγούμενη απλά μια τυπική ιστορία φιλίας, ενδεχομένως κανείς δεν περίμενε το στίγμα που θα άφηνε στις αγαπημένες ταινίες του παγκόσμιου κοινού. Είναι η θεματική της που την έκανε να ξεχωρίσει, η γλυκόπικρη σκηνοθετική οπτική της, οι ηθοποιοί της ή μήπως όλα αυτά μαζί; Σίγουρα, πάντως, δεν είναι η ανάδειξη της γαλλικής κινηματογραφικής κουλτούρας, καθώς η προσέγγισή της πιο πολύ θυμίζει Νέο Χόλλυγουντ δεκαετίας ’90, παρά τον αισθησιασμό και τόλμη για τα οποία έμεινε στην ιστορία το γαλλικό σινεμά (Nouvelle Vague, New French Extremity, κλπ).

Η ιστορία των Άθικτων, είναι η κλασική ιδέα του «ατακαδόρικου» ηρωισμού, αναδεικνύοντας εντελώς ιδεαλιστικά χαρακτήρες μέσα από τους χιουμοριστικούς διαλόγους τους και μια αμεσότατα προωθημένη σχέση μεταξύ τους. Από την αρχή είναι εμφανής η εξέλιξη της δραματουργίας του φιλμ, και παρότι η κλιμάκωσή του καταφέρνει να αγγίξει όλο και περισσότερο τα συναισθήματα των θεατών δημιουργώντας «ήρωες-πρότυπα» που κάθε στιγμή συμβάλλουν στην ηθική ταύτιση, το αποτέλεσμα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από το αναμενόμενο.

Είναι αναμενόμενο ο θεατής να αγκαλιάσει έναν χαρακτήρα που ανοίγεται τόσο εύκολα μπροστά του, προκαλώντας του γέλιο ακόμα και με τις πιο απλές πράξεις του, ενώ γνωρίζει την «σκληρή» πραγματικότητα με την οποία ο τελευταίος έρχεται αντιμέτωπος. Είναι πολύ εύκολο ο χαρακτήρας αυτός να γίνει ένα με το κοινό, όταν προσφέρει μέχρι και την τελευταία πινελιά του τόσο άμεσα κι απλουστευμένα, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη για να κατανοήσει κανείς τα κίνητρά του. Ίσως σε έναν κόσμο που όλοι οι άνθρωποι θα εκπροσωπούσαν ηθικές αξίες και πρότυπα ο ένας για τον άλλο, να λειτουργούσε άψογα αυτό το μοντέλο, όμως για μια τέχνη που διηγείται ανθρώπινες ιστορίες μέσα από τη ματιά πάλι ενός ανθρώπου (του σκηνοθέτη), οι φλατ κι επιφανειακοί χαρακτήρες μάλλον αποτελούν παρελθόν.

Είναι, ωστόσο, λογικό μια τέτοια εύπεπτη προσέγγιση, που με τόσο απλό τρόπο γεμίζει έναν θεατή συναισθήματα, να αποτελεί μια αξιοθαύμαστη εμπειρία για κάποιον που αναζητά ταινίες διδακτικού μοτίβου, ως αφορμή για ταύτιση και συζήτηση. Όμως το σινεμά, ως τέχνη που προβάλλει την πολυπλοκότητα των ανθρώπων και όχι την αντιμετώπισή τους σαν «αντικείμενα», είναι υποχρεωμένο να αποδίδει στους χαρακτήρες του την κατάλληλη ανθρώπινη υπόσταση, προσαρμόζοντάς την πάντα στο ανάλογο ύφος της ταινίας που εξυπηρετούν.

Περνώντας, λοιπόν, στους Άθικτους και την τόσο όμορφη, γλυκόπικρη αλλά μελοδραματική κι επιφανειακή ιστορία τους, η συναισθηματική υπόσταση του φιλμικού κειμένου αγγίζει το μέγιστο, μη συμβαδίζοντας σε καμία περίπτωση με την αντίστοιχη κινηματογραφική του. Σε ανάλογο «μονοπάτι» κινήθηκε και η δραματουργία του έργου που χάνει κατά διαστήματα την ομαλή της κλιμάκωση, καταφεύγοντας σε κλισέ μελοδραματισμούς κι ευκολίες, μόνο και μόνο για την εκπλήρωση της προδιαγεγραμμένης πορείας που είχε λάβει εξ’ αρχής αυτό το έργο. Mεγάλη διευκόλυνση προσέφερε και η εξαιρετική μουσική του Ludovico Einaudi, που πλαισιώνει όλες τις σεκάνς του φιλμ, αφήνοντας τη δικιά της μελαγχολική χροιά στο υποβοηθούμενο μελόδραμα.

Παρόλα αυτά, επειδή το σινεμά είναι εκτός των άλλων ένας κόσμος συναισθημάτων, το The intouchables θα βρίσκει πάντα μια θερμή αγκαλιά στα σπίτια των σινεφίλ για μια ευχάριστη και χαλαρή προβολή ένα χειμωνιάτικο βράδυ, παρότι η καλλιτεχνική του πόρτα θα παραμένει διαρκώς κλειστή.

Trailer:

The intouchables OST by Ludovico Einaudi:


 

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *