2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Από τη Roma του Alfonso Cuarón με Αγάπη – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuarón 

Με άξονα τα προσωπικά βιώματα ενός ευαίσθητου κι ανθρώπινου σκηνοθέτη στην όμορφη γειτονιά του Μεξικού, Roma, κι εμπνευσμένος από την ιστορική Roma (1972) του Federico Fellini, ο τίτλος του νέου φιλμ του Alfonso Cuarón, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο της, προσωπικής χροιάς, ταινίας του σκηνοθέτη, με τον μεγάλο Ιταλό δημιουργό. Λίγο από Fellini, λίγο από Bergman και πολύ από Tarkovski, ήταν το μοντέλο που εφάρμοσε το Roma, που δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την εξιστόρηση παιδικών αναμνήσεων σε συνδυασμό με μια πανέμορφη εικόνα να αποτελεί το φιλμικό μέσο για να ξετυλίξουν οι χαρακτήρες ένα εσωτερικής έντασης δράμα.

Ξεκινώντας από την ηλιόλουστη γειτονιά του Μεξικού, ο Cuarón δεν αργεί να εισάγει τον θεατή στην αντιθετική φύση του κόσμου που έχει χτίσει, τοποθετώντας ένα παιδάκι ξαπλωμένο στον ήλιο να λέει στην οικιακή βοηθό του σπιτιού, και πρωταγωνίστρια Cleo, ότι δεν μιλά γιατί εκείνη τη στιγμή είναι νεκρός, ενδεχομένως από το πολεμικό «παιχνίδι» που είχε στήσει μόλις πριν με τον αδερφό του, αλλά μπορεί κι όχι από αυτό. Ο σκηνοθέτης, παραθέτει με απόλυτα «αθώο» κι υπαινικτικό τρόπο την κοινωνική του αναφορά απέναντι στην βία (δύο αγοράκια πολεμούν πάνω στο παιχνίδι), υπενθυμίζοντας, ωστόσο, στον θεατή ότι η «οικογένεια» είναι καθρέφτης της κοινωνίας που αυτή τη στιγμή περιβάλλει τους ήρωές του, ενώ τα «τέκνα» όχι μόνο πληρώνουν τις «αμαρτίες των γονιών τους» αλλά διαιωνίζουν με τη σειρά τους αυτή την ηθολογική παράδοση.

Στο πλαίσιο αυτό, το φιλμ μεταβαίνει σταδιακά από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο, χρωματίζοντας γλαφυρά το κοινωνικό τους υπόβαθρο, ενώ στέκεται, εν τέλει, στην κεντρική ηρωίδα Cleo, την «θύρα» για τον πολυδιάστατο κόσμο του Roma. Ερχόμενη αντιμέτωπη με μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη, η οπτική του Cuarón που προσεγγίζει την Cleo δεν στέκεται επικριτική ούτε αποστασιοποιημένη, ως η ματιά ενός «τρίτου» ατόμου που πίσω από μια κάμερα αποφασίζει να σταθεί δίπλα ή απέναντι από την πρωταγωνίστριά του, αλλά εισέρχεται στις βαθύτερες σκέψεις της, εκφράζοντάς τις έμπρακτα στην καθημερινή ζωή της κι αναλύοντας, με υπαρξιακές πινελιές, το περιβάλλον στο οποίο φυτεύτηκε, θα φυτρώσει και θα αναπτυχθεί αυτό το παιδί που κουβαλά στα σπλάχνα της – όχι απλά ένα έμβρυο. Η αντιμετώπιση του παιδιού ως ένα έμβιο ον που φέρει πίσω του έναν τεράστιο κατάλογο ευθυνών κι αναγκών, αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την στάση της Cleo, η οποία, παρότι μόνη της, έχει δίπλα της μια φύση «κριτή» που της αφήνει τα δικά της σημάδια για να αξιολογήσει τις επιλογές που ετοιμάζεται να κάνει πράξη.

Η κάμερα, κινηματογραφεί με μεγάλη μαεστρία εικόνες άλλοτε νοσταλγικές κι άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε ανθρώπινες κι άλλοτε απάνθρωπες και σκοτεινές, «αγκαλιάζοντας» την ηρωίδα κι αποκαλύπτοντας τις εκάστοτε σκέψεις της, μέσα από αλληγορικά συμβάντα ή εκβάσεις, και προειδοποιώντας το κοινό, μέσω επαναλαμβανόμενων μοτίβων, για την κατάληξη μια ιστορίας που λίγο-πολύ γνωρίζει εκ των προτέρων. Όμως, ποτέ δεν ήταν ο «προορισμός» το θέμα αλλά το «ταξίδι». Μέσα από τις αλλαγές στις ζωές των χαρακτήρων ως πορίσματα των διλημμάτων τους, οι ήρωες ωριμάζουν, όπως ακριβώς και τα μικρά παιδιά κατά την ενηλικίωση, μαθαίνουν από τα λάθη και τα πάθη τους, ανακαλύπτοντας τις βαθύτερες πτυχές του εαυτού τους αλλά και του κόσμου γύρω τους.

Η λύτρωση, επέρχεται μέσα από την προσωπική επανάσταση, όμως, όπως σε κάθε εμπόδιο με άμεσο αντίκτυπο στον ψυχολογικό κόσμο κάθε ήρωα που λογίζεται ως ολοκληρωμένος χαρακτήρας, η επανάσταση ξεκινά πάντα ως εσωτερική. Για την Cleo, η οποία ζει ολοκληρωτικά σε ένα πλήρως ανδροκρατούμενο περιβάλλον, με τη μοίρα της να συναντάται και με άλλη μία γυναίκα που μάχεται για να αλλάξει τη ζωή της, η επανάσταση θα ριζώσει μέσα στην ίδια την αγάπη. Γιατί κάθε καταστροφή και κάθε μεγάλη πληγή θεραπεύτηκαν μόνο από αγάπη.

Ο Alfonso Cuaron, δημιουργεί την καλύτερη ταινία της μέχρι τώρα κινηματογραφικής καριέρας του, κλιμακώνοντας ένα κοινωνικό δράμα βιωμάτων σε ένα υπαρξιακό φιλμ ψυχολογικών προεκτάσεων και κατασκευάζοντας έναν δικό του κόσμο, που οι νόμοι της φύσης εναρμονίζονται με τους «νόμους» του ανθρώπου. Το φιλμ του δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία εμπειριών, αλλά προσκαλεί άμεσα τον θεατή να εξερευνήσει τα δικά του όρια μέσα από τα εμπόδια που συναντά μπροστά του. Αρκεί μόλις αντιληφθεί ένα περαστικό αεροπλάνο, να αρπάξει την ευκαιρία και να πετάξει σε έναν άλλο κόσμο πάνω από τη Roma.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Ένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *