2000s,  CINEMA,  REVIEWS

I Am Love: Ταξίδι στον Έρωτα με τον Luca Guandagnino – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Luca Guandagnino

Με την Tilda Swinton να αποτελεί την μόνιμη μούσα του Luca Guandagnino από την αρχή της καριέρας του – The protagonists (1999) – το I am love συνιστά την πρώτη ταινία της άτυπης «Τριλογίας του Πόθου», μαζί με τα A bigger splash (2015) και Call my by your name (2017), και την μούσα του να εμφανίζεται στις δύο από τις τρεις ταινίες. Ο απόλυτος σκηνοθέτης της αποπλάνησης των αισθήσεων και του πάθους, τοποθετεί την ταινία του σε ένα διπολικό, αντιθετικό σύμπαν με την ψυχρή, άψυχη μεγαλούπολη να βρίσκεται από τη μία πλευρά, ενώ ο έρωτας ανθίζει στην εξοχή, από την άλλη.

Ξεκινώντας από μία σφιχτοδεμένη, παλαιών αρχών οικογένεια και με αφορμή ένα «τραπέζι της κληρονομιάς», ο Luca Guandagnino πλάθει με υπερβολική λεπτομέρεια, σε σημείο φλυαρίας, τις οικογενειακές, που επεκτείνονται σε κοινωνικές, συνθήκες που οδηγούν έναν άνθρωπο στον έρωτα και τελικά την ψυχική απελευθέρωση. Η ηρωίδα του Emma Recchi, παγιδευμένη στον αποτυχημένο, αλλά επιφανειακά επιτυχημένο γάμο της, εμφανίζεται αμίλητη σχεδόν σε κάθε σεκάνς, συνιστώντας έναν χαρακτήρα μυστήριο μεν, αλλά εμφανώς καταπιεσμένο δε, που η ανεκπλήρωτη ανάγκη της για έρωτα, ρίσκο κι ευτυχία, την φέρνουν πιο κοντά στην ιδέα της πλήρους αποστασιοποίησης από την κοινωνία του «φαίνεσθαι» στην οποία έχει ενταχθεί. Στις συνθήκες αυτές, και ψάχνοντας απεγνωσμένα την ανάγκη να καταπιαστεί από οτιδήποτε είναι ικανό να της αποφέρει την συναισθηματική πληρότητα που αναζητά, ερωτεύεται τον Antonio Biscaglia, σεφ και κολλητό φίλο του γιου της, βρίσκοντας στο πρόσωπό του την ένταση και χρωματιστή πινελιά που έλειπε από τη ζωή της.

Ο Luca Guandagnino κλιμακώνει με ιδιαίτερο τρόπο την σχέση τους αυτή, ορίζοντας ένα σαγηνευτικό πιάτο ως την αρχή ενός εύκολου εντυπωσιασμού και κλιμακώνοντας την ερωτική επιθυμία τους με βλέμματα, αγγίγματα, φαντασιώσεις και παθιασμένες σεξουαλικές συνευρέσεις, κοντά στην καλοκαιρινή, ανθισμένη φύση. Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιείται είναι κι εκείνη που προσδίδει την αντιθετική χροιά του φιλμ, χρησιμοποιώντας ξεθωριασμένα χρώματα σκούρων αποχρώσεων στις σκηνές που κινηματογραφείται η οικογένεια, ενώ στις σκηνές που κυριαρχεί ο έρωτας του ζευγαριού, πιο κορεσμένα χρώματα φωτεινών αποχρώσεων.

Παρότι, όμως, η επανάσταση στα χρώματα έρχεται με τις ερωτικές σεκάνς του έργου, η επανάσταση στον ψυχολογικό κόσμο της ηρωίδας, δεν έχει επέλθει ακόμα, δημιουργώντας έτσι την απορία για το ποια κατάληξη θα έχει αυτή η όμορφη περιπέτεια. Η δραματική τροπή των γεγονότων, επαναφέρει τα ηλιόλουστα χρώματα στην ψυχρή πραγματικότητα κι ο φακός απομακρύνεται πλέον από το ζευγάρι, εκμεταλλευόμενος τις συνθήκες, για να αποδώσει στην πρωταγωνίστριά του την επανάσταση που επιζητούσε. Ο σιωπηρός θρήνος της ηρωίδας είναι διπλής υπόστασης καθώς πενθεί για μια ζωή που χάθηκε ως υποκατάστατο της δικιάς της χαμένης ζωής, όλα αυτά τα χρόνια. Η δραματουργία φτάνει στο peak της και οι προσδοκίες του θεατή εκπληρώνονται, όχι επιφέροντας ισορροπία, αλλά έκρηξη απέναντι σε κάθε μορφής συντηρητικότητα που επιφέρει τέτοια αποτελέσματα.

Ο Guandagnino περνά τους ήρωές του από μια «Οδύσσεια» κοινωνικών, οικογενειακών και ψυχικών δυσκολιών, από την οποία ακόμα κι αν δεν ανταπεξέρχονται πλήρως, καταφέρνουν να βγουν νικητές ως άνθρωποι, ο καθένας εκπληρώνοντας τις προσωπικές του επιθυμίες. Το φλύαρο φιλμικό κείμενο με υπερβολικές λεπτομέρειες για τα οικογενειακά αδιέξοδα της ηρωίδας του αλλά πολύ πιο συνοπτικό απέναντι στο προηγούμενο υπόβαθρό της, καθιστά την ροή του έργου άνιση και κατά τόπους βεβιασμένη, χωρίς να καταστρέφει, ωστόσο, την τελική αίσθηση. Ούτως ή άλλως η χειραγώγηση του θεατή έχει πετύχει και το συναισθηματικό του peak αρχίζει με τη λήξη, πλέον, της ταινίας.


Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *