CINEMA,  CULTVILLE SPECIALS

Ο Χάρι Πότερ & οι Κλήροι του Θανάτου (μέρος 1ο): Οι Ήρωες του Χάρι Πότερ Σπάνε τη Σιωπή τους / Ο Χορός του Χάρι και της Ερμιόνη – Scene Breakdown

Μετά τον σκοτεινό, σιωπηλό και ανατριχιαστικό Ημίαιμο Πρίγκιπα, έρχεται το εξίσου σιωπηλό και υπαινικτικό πρώτο μέρος του Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου, που αποτελεί ίσως τον πιο «βιωματικό Χάρι Πότερ» στην ιστορία των οκτώ ταινιών του. Στο φιλμ αυτό, οι ήρωες εισάγονται σε νέες προκλήσεις, οι οποίες αναλύονται περισσότερο στο αντίστοιχο δεύτερο μέρος, ως αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής πλοκής του Χάρι Πότερ, χρησιμοποιώντας ωστόσο την ταινία αυτή ως ένα κλείσιμο «ανοιχτών λογαριασμών», με σεκάνς που ξυπνούν μνήμες, συναισθήματα και διαρκείς υπαινιγμούς.

Κρύβοντας πολλά περισσότερα από αυτά που θέλει να αποκαλύψει, η ταινία ξεδιπλώνει σιγά-σιγά τα χαρτιά της εμφανίζοντας μπροστά στα μάτια του θεατή τόσες εικόνες όσες αρκούν για την εξέλιξη της πλοκής, ενώ η πραγματική ιστορία που διηγείται τελικά είναι αρκετά πιο αινιγματική και περίπλοκη. Οι χαρακτήρες, έρχονται αντιμέτωποι με τους χειρότερους εαυτούς τους και, έχοντας αποβάλλει πλέον την παιδική τους αθωότητα, ενηλικιώνονται τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά, καταλήγοντας να μάχονται πολύ πιο έντονα στις εσωτερικές διαμάχες τους, απ’ ότι στον ρεαλιστικό γι’ αυτούς κόσμο. Αυτός είναι ένας λόγος που η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια «στάση» στην γρήγορη ροή της κεντρικής πλοκής των ταινιών, χρησιμοποιώντας όλο τον κινηματογραφικό χρόνο που της δίνεται για να αναλύσει τον εσωτερικό κόσμο των ενήλικων πλέον χαρακτήρων, που έχει διαφοροποιηθεί αισθητά από αυτούς που ο θεατής γνώρισε στις πρώτες ταινίες.

Ακολουθεί μια αναλυτική προσέγγιση κι ανασκόπηση στην εξαιρετική σκηνή του χορού του Χάρι με την Ερμιόνη. Μην παραλείψετε να δείτε πρώτα την αντίστοιχη σεκάνς, πριν διαβάσετε το παρακάτω κείμενο:

ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΚΗΝΗΣ ΧΟΡΟΥ

Μία από τις πιο βιωματικές, άρτια σκηνοθετημένες και υπαινικτικές σκηνές όλης της σειράς ταινιών Χάρι Πότερ είναι η σκηνή του χορού της Ερμιόνη με τον Χάρι, όταν ο Ρον εξοργισμένος έχει αποχωρήσει από την αποστολή τους και οι δύο ήρωες βρίσκονται για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό μόνοι μπροστά και… πίσω από την κάμερα. Στην σκηνή δεν ακούγονται ούτε μια στιγμή λέξεις, αλλά ο θεατής αφήνεται στη χειραγώγηση των εικόνων, του τραγουδιού και των μικρών, λεπτομερειακών ήχων που εκφράζουν τα συναισθήματα των χαρακτήρων τη δεδομένη στιγμή.

Η σεκάνς ανοίγει με ένα πλάνο στο οποίο ο Χάρι παρατηρεί επίμονα και με απόλυτη σοβαροφάνεια κάτι, παρότι στο επόμενο πλάνο η κάμερα αποκαλύπτει ότι αυτό το «κάτι» είναι η Ερμιόνη. Η ηρωίδα κάθεται σκυθρωπή πάνω από μια λάμπα κοιτάζοντάς την επίμονα κι αναστενάζοντας κατά διαστήματα. Η κάμερα μεταφέρεται ξανά στον Χάρι που συνεχίζει να παρατηρεί την φίλη του, ενώ στο επόμενο πλάνο, η κάμερα βρίσκεται πιο κοντά στην Ερμιόνη, που φαίνεται ξεκάθαρα ο παθητικός, θλιμμένος τρόπος με τον οποίο εξακολουθεί να παρατηρεί την λάμπα.

Παρότι η Ερμιόνη δείχνει με αμεσότερο τρόπο το συναισθηματικό «σκότος» της με την αποχώρηση του Ρον, ο Χάρι συμπάσχει σιωπηλά, εκφράζοντας και την δική του απογοήτευση με το διεισδυτικό βλέμμα του απέναντι στην Ερμιόνη. Έτσι, παρότι οι δύο ήρωες αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση με διαφορετικό μεταξύ τους τρόπο, η ατμόσφαιρα του έργου συμπάσχει μαζί τους, μεταφέροντας μια «μουντή» και ψυχρή διάθεση, κυρίως μέσω των σκούρων, ψυχρών χρωμάτων της σινεματογραφίας αλλά και του χαμηλού φωτισμού των πλάνων. Πράγματι, η μόνη πηγή φωτός στον δεδομένο χώρο είναι η λάμπα που παρατηρεί με τόση προσήλωση η Ερμιόνη, δείχνοντας έτσι μια ηρωίδα που προσπαθεί να βρει «φως» να απελευθερωθεί από τον εσωτερικό σκοταδισμό της, ενώ απέναντι της, ο καλύτερός της φίλος κατανοεί την κατάστασή της και σκέφτεται τρόπους να τη βοηθήσει.

Οι δύο φίλοι γνωρίζονται τόσο καιρό με αποτέλεσμα η νοητική και συναισθηματική τους σύνδεση μην λανθάνει ποτέ, καταλήγοντας να επικοινωνούν μόνο με τις εκφράσεις ή τις αντιδράσεις τους.  Στην ίδια λογική προσπαθεί και ο David Yates να εισάγει τον θεατή του, αφιερώνοντας ορισμένα δευτερόλεπτα της σεκάνς του για να θέσει ξεκάθαρο ότι η επικοινωνία και ο τρόπος έκφρασης την συγκεκριμένη στιγμή δεν θα ξεφύγει από το έμμεσο επίπεδό τους.

Στη συνέχεια ο Χάρι πλησιάζει σιωπηλά την Ερμιόνη, δίνοντάς της το χέρι του ως τον τρόπο του να της προτείνει να χορέψουν. Η ίδια κοιτάζει το χέρι, σηκώνεται και με τον αντίστοιχο τρόπο της αποδέχεται την πρόταση του φίλου της, κοιτώντας τον στα μάτια και παραδίδοντάς του τα ηνία να κατευθύνει την ιδέα του, όπως ακριβώς ήθελε εκείνος. Η κίνηση του Χάρι συνιστά και έναν έμμεσο τρόπο να ενωθεί με την φίλη του, αντιμετωπίζοντας από κοινού τις δυσκολίες που στέκονται στο δρόμο τους, με αποτέλεσμα οι δύο ήρωες, που τόση ώρα βρίσκονταν σε απόσταση (ο καθένας χαμένος στις δικές του σκέψεις, ακόμα κι αν αυτές συμπεριλάμβαναν και τον άλλο), τώρα πλέον να βρίσκονται κοντά… πολύ κοντά!

Ο Χάρι αφαιρεί από το λαιμό της το μεταγιόν, που καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας επιφέρει την καταστροφή, θέλοντας έτσι να απομακρύνει από πάνω της αυτό το «βαρύ» φορτίο, προκειμένου οι στιγμή του χορού τους να χαρίσει στους ήρωες ορισμένα λεπτά να διαφυγής από τα προβλήματά τους για να αφεθούν στην ευτυχία αυτού του χορού. Ο Χάρι καθοδηγεί την Ερμιόνη στο κέντρο του δωματίου, ο χώρος φωτίζεται ελαφρώς περισσότερο και οι δύο ήρωες ξεκινούν να χορεύουν, με τον Χάρι να προτρέπει και την Ερμιόνη σιγά-σιγά να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς της και να μπει στο πνεύμα του χορού. Η ένταση του ήχου αυξάνεται και οι δύο χαρακτήρες χορεύουν όλο και περισσότερο, με τα jump-cuts (τεχνική μοντάζ) από τη μία φιγούρα στην άλλη να επιτρέπουν στα πλάνα να μεταδώσουν την συναισθηματική κατάσταση των δύο ηρώων που εκφράζεται άμεσα από τις εκάστοτε εκφράσεις τους.

Ο χορός μεταδίδει στην ατμόσφαιρα, εκτός από μια έντονη, διάχυτη ένταση, μια μελαγχολία, ανασύροντας στο μυαλό του θεατή κρυμμένες σεκάνς από προηγούμενες ταινίες του Χάρι Πότερ, όταν οι δύο αυτοί φίλοι ήταν ακόμη παιδιά, αλλά και παιδικές προσωπικές αναμνήσεις που ξεπροβάλλουν για μερικά δευτερόλεπτα στο μυαλό του κάθε θεατή ως περασμένες στιγμές που έχουν βγει από ταινία. Οι δύο χαρακτήρες διασκεδάζουν υπέρμετρα με το τραγούδι αυτό, γεγονός που επιταχύνει τον χρόνο, ο οποίος πλέον κυλά γοργά σε αντίθεση με τα καταθλιπτικά δευτερόλεπτα στασιμότητας στην αρχή της σεκάνς.

Πλησιάζοντας ο χορός προς το τέλος του, οι δύο πρωταγωνιστές καταλήγουν αγκαλιά να «κουνιούνται» σε πολύ πιο αργούς ρυθμούς, οι ποικίλες εκφράσεις ευτυχίας στα πρόσωπά τους σβήνουν σταδιακά και η ατμόσφαιρα μεταβαίνει από διασκεδαστική και νοσταλγική σε ρομαντική και ηλεκτρισμένη. Οι χαρακτήρες αισθάνονται την ανάγκη να ολοκληρώσουν αυτή την ευτυχισμένη, σύντομη εμπειρία που μόλις πέρασε, με μια θερμή αγκαλιά, με τα σώματά τους πλέον να μην βρίσκονται απλώς πολύ κοντά αλλά κολλημένα το ένα με το άλλο και την συναισθηματική ένταση να αγγίζει το peak της.

Μια τόσο όμορφη, χαλαρωτική και αποφορτισμένη σεκάνς καταλήγει να είναι μια από τις πιο υπαινικτικές, ηλεκτρισμένες κι αινιγματικές από ποτέ, όταν η αγκαλιά αυτή συμπληρώνεται από μια αμοιβαία ανταλλαγή βλεμμάτων, που παγώνουν το χρόνο κι επαναφέρουν την σεκάνς στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε. Η σεξουαλική χροιά και ο ερωτισμός γεμίζουν την ατμόσφαιρα κι αρκούν για να επιφέρουν ξανά το σκότος στο οποίο βρίσκονταν προηγουμένως οι ήρωες, περιπλέκοντάς το ακόμα περισσότερο. Γιατί το χειρότερο συμπέρασμα, που προκύπτει από αυτές τις τόσο απρόσμενες συναισθηματικές μεταβάσεις, είναι ότι οι δύο ήρωες γνωρίζουν ήδη τα συναισθήματά τους, κάτι το οποίο οδηγεί το ήδη δαιδαλώδες μυαλό τους σε πιο περίπλοκα μονοπάτια, που σε καμία περίπτωση δεν βοηθούν την επίλυση του προβλήματος που αντιμετωπίζουν τη δεδομένη στιγμή.

Έτσι, προτιμούν να συνεχίσουν τις ζωές τους από το σημείο που τις είχαν αφήσει πριν την έναρξη του χορού λήγοντας αυτή την τόσο όμορφη σκηνή ευτυχίας με τον πιο άδοξο τρόπο. Άδοξο, αλλά πολύ δυνατό γιατί έστω για μερικά δευτερόλεπτα έμαθαν το ποιοι πραγματικά είναι.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *