2010s,  CINEMA,  REVIEWS

First Man: Μια Ανθρώπινη Chazellική Βιογραφία – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Δύο χρόνια μετά το άκρως επιτυχημένο La la land, ο Damien Chazelle επιστρέφει σε ένα αρκετά απόμακρο γι’ αυτόν είδος (sci-fi) – υπολείπεται μουσικών προεκτάσεων – αναλαμβάνοντας μια «διαφορετική» βιογραφία ενός κλασικού, αμερικάνικου δημοσίου προσώπου. Ο Πρώτος Άνθρωπος που πάτησε στο φεγγάρι, ο Neil Armstrong, καταφέρνοντας ένα γεγονός ορόσημο για την ιστορία της επιστημονικής κοινότητας, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, από έναν σκηνοθέτη που σε κάθε του ταινία υπόσχεται ευαισθησία και χαρακτήρες που κυνηγούν με πάθος τα όνειρά τους, τοποθετώντας τον θεατή ως «παρατηρητή» αυτού του ταξιδιού αυτοπραγμάτωσης.

Πράγματι, κι εδώ ο Damien Chazelle, ναι μεν διαφοροποιήθηκε από τις μουσικές θεματολογίες που τον κατέστησαν γνωστό στο ευρύ κοινό, όμως, δεν μπήκε στη διαδικασία να μεταλλάξει τα προσωπικά του χαρακτηριστικά για το διαφορετικό είδος το οποίο κλήθηκε να σκηνοθετήσει, αλλά προσάρμοσε το τελευταίο στην δική του πιο ανθρώπινη και λιγότερο ιδεαλιστική, χολλιγουντιανή και «ηρωική» οπτική. Οι ενδείξεις μάλιστα, αυτής την εναλλακτικής προσέγγισης στην ιστορία του Armstrong ξεκινούν από την σεναριακή δομή, η οποία αναλώνεται ισόποσα στην οικογενειακή κι επαγγελματική ζωή του πρωταγωνιστή, κι ολοκληρώνονται ακόμα και με την αποφυγή ηρωικών εκβάσεων ή προπαγανδιστικών αναφορών, που θα μπορούσαν ευκολότατα να απορρέουν από την συγκεκριμένη ιστορία.

Έχοντας, λοιπόν ως βάση τον άνθρωπο Armstrong, κι όχι την ευφυιέστατη περσόνα της NASA, ο Chazelle κατασκευάζει ένα πρωταγωνιστικό προφίλ που φλερτάρει μεταξύ ήρωα κι αντι-ήρωα, παρακινώντας τον θεατή να εκτιμήσει τον χαρακτήρα για τις επαγγελματικές του δεξιότητες, αλλά αποδοκιμάσει ή προβληματιστεί για τις οικογενειακές του επιλογές. Με τον Ryan Gosling ως Neil Armstong, ο Chazelle δημιουργεί μια εσωτερική περσόνα, που ναι μεν δεν διαθέτει πολλά «κρυμμένα χαρτιά», αλλά μεταδίδει τα συναισθήματα της με κλιμακωτό τρόπο, παρουσιάζοντας μεγαλύτερη περιπλοκότητα από την αρκετά φλατ Janet Shearon, σύζυγο του Neil Armstrong, (η οποία ερμηνεύεται από την Claire Foy) που προβαίνει σε αβανταδόρικες κι αρκετά αναμενόμενες εκδηλώσεις, βροντοφωνάζοντας το παρόν της. Η Claire Foy, δίνει μια δυναμική ερμηνεία, για έναν ρόλο που δεν διαθέτει ιδιαίτερες λεπτομέρειες ή κλιμακώσεις, στέκοντας επάξια στον σταθερά πειστικό Ryan Gosling.

Φυσικά, οι συναισθηματισμοί του Chazelle για την ανάδειξη της ανθρώπινης φύσης του ήρωά του, δεν αργούν να υπερβούν τα όρια, όμως, η τοποθέτηση ενός ανθρώπου ανάμεσα στο συναίσθημα και την ευθύνη, τον εσωτερικό φόβο και τον φόβο για το «άγνωστο», δημιουργούν ένα σκοτεινό ψυχικά χαρακτήρα, που συμβαδίζει με το χαοτικό σύμπαν, όπως το έχει σκηνοθετήσει ο Chazelle, και καλύπτει, εν μέρει, την υπερβολικά συναισθηματική ματιά του. Προσθέτοντας τόνους μουσικής κατά διαστήματα, που εκτονώνουν την ένταση των συνεχών περιστροφών στα πλάνα του διαστήματος ή του επίγειου δράματος, ο Chazelle πλαισιώνει ένα υποδειγματικό βιογραφικό έργο, που σέβεται τον εαυτό του και κατορθώνει να πλησιάσει την ματιά του δημιουργού του πιο πολύ από ποτέ.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *