2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Mandy του Πάνου Κοσμάτου: Ταξιδεύοντας στο Cult Horror – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Πάνος Κοσμάτος

Έχοντας ως βάση το ωμό, αποκρουστικό κι αιματηρό horror των bmovies και κατέχοντας κάθε προοπτική για να αποτελέσει ένα μελλοντικό cult ταινιάκι που θα συζητείται για την εφιαλτική οπτική του και την ευρηματική φύση του, η Mandy του Πάνου Κοσμάτου, είναι ίσως μια τρανταχτή απόδειξη ότι ο κόσμος των bmovies δεν έχει σβήσει ακόμα. Διατηρώντας τους φανατικούς της και τους αντιπάλους της, η Mandy κατάφερε σε επίπεδο κοινού να εισπράξει ό,τι ακριβώς και οι πολλοί προκάτοχοί της (πχ. η Suspiria του Dario Argento) ˙ έναν μεγάλο διχασμό ανάμεσα στην οπτική πανδαισία ενός έξυπνου cult και την ιδέα μιας απλώς «καλογυαλισμένης φούσκας». Τι είναι, όμως, πραγματικά η Mandy του Πάνου Κοσμάτου και για ποιο λόγο αξίζει την προσοχή κάθε σινεφίλ;

Η Mandy είναι το πάντρεμα της ομορφιάς που κρύβεται στην πολύχρωμη «απέχθεια», με την σύγχρονη στυλιζαρισμένη ιστορία που πρέπει να ειπωθεί, τοποθετημένες σε έναν εφιαλτικό, σουρρεαλιστικό κόσμο, σαν ένα όνειρο που καλεί τον θεατή να βυθιστεί όλο και πιο βαθιά στα σκοτεινά μονοπάτια του. Εκεί που το σινεμά του David Lynch στο Mulholland drive συναντά την Persona του Ingmar Bergman, ο Πάνος Κοσμάτος έχει τοποθετήσει την αντισυμβατική «ατελή» ηρωίδα του, που αμφιταλαντεύεται με τις επιλογές της και κατά συνέπεια τον εαυτό της. Παρότι η ιστορία στερείται του βάθους που ίσως περίμενε λανιασμένα κανείς, έχοντας θέσει από μόνη της ψηλά τον πήχη με τις επιλογές στη θεματική της, η ίδια τον προσγειώνει ομαλά στα μέτρα της, αποτελώντας ένα υπαρξιακό ταξίδι στην «επίγεια κόλαση» του Πάνου Κοσμάτου, παρασέρνοντας τον θεατή στον αιματοβαμμένο κόσμο της και δεσμεύοντάς τον να την αγαπήσει γι’ αυτό ακριβώς που είναι ˙ μια «τέλεια ατέλεια».

Το κεντρικό στόρυ εκδίκησης του Nicolas Cage που πλαισιώνει την θρησκευτική καταγγελία της Mandy, ναι μεν καταλήγει προβλέψιμο με αναμενόμενες εκβάσεις, όμως η ουσία του δεν βρίσκεται στον αιφνιδιασμό της σκέψης του θεατή και την «έκπληξη» μιας ξαφνικής ανατροπής, αλλά δίνει μια διαφορετική οπτική σε μια ιστορία ήδη γνωστή , που το κοινό νομίζει ότι γνωρίζει το τέλος, ενώ τα πράγματα δεν κινούνται ακριβώς έτσι. Οι χαρακτήρες της Mandy, αντισυμβατικοί και κλεισμένοι στον εαυτό τους, δεν είναι λιγότερο σουρρεαλιστικοί από τον Jack Torrance της Λάμψης του Stanley Kubrick και τον Frank Booth του Μπλε Βελούδου του David Lynch, διατηρώντας μια slasher και πιο απλουστευμένη εκδοχή των τελευταίων και γεμίζοντας το φιλμ με άρωμα κινηματογραφικής αναδρομής και… τρέλας!

Η Mandy του Πάνου Κοσμάτου, είναι η προσωποποίηση της ποιότητας και του «trash», του «ευπρεπούς» και του «αποκρουστικού» σινεμά, του παλιού και του νέου. Γνωρίζει πάρα πολύ καλά τον εαυτό της και δεν αποδίδεται με σοβαροφάνεια, ούτε θέτει καλογυαλισμένες ψεύτικες υποσχέσεις που δεν θα τηρήσει, αλλά διασκεδάζει με τη φύση της, απορροφώντας τον θεατή με την έξυπνη ιστορία της και παγιδεύοντας το μυαλό σε έναν κόσμο που παρότι φαινομενικά φαίνεται εύκολη η διαφυγή, τα συναισθήματα μένουν κλεισμένα για αρκετό καιρό ακόμα.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *