2010s,  CINEMA,  REVIEWS

H Pop Natalie Portman Υποπίπτει στους Συμβιβασμούς της Celeste στο Vox Lux – Review

Σκηνοθεσία: Brady Corbet

Η πολυαναμενόμενη ταινία του Brady Corbet με πρωταγωνίστρια τη Natalie Portman στο ρόλο της popstar Celeste, έφτασε επιτέλους στην Ελλάδα, δίνοντας στην οθόνη άρωμα ποπ Χόλλιγουντ των δεκαετιών ’80-’90, μέσα από τις σύγχρονες neon, γεμάτες glitter εικόνες του. Μεγαλοπρεπείς ουρανοξύστες κι αμερικάνικες σημαίες από τη μία με underground πάθη κι απολαύσεις από την άλλη, συνδυάζονται με έναν άνισο τρόπο σε ένα μουσικό ταξίδι για τον άνθρωπο, τα κίνητρα και τελικά την επανάσταση!

Το φιλμ ξεκινά την ιστορία του, έχοντας εκ των προτέρων έναν «διπολικό» συμβιβασμό. Προσπαθεί να δώσει υπόβαθρο στην προσωπικότητα που ώθησε την Celeste να ενσαρκώσει αυτή την διάσημη ποπ περσόνα, με δεδομένη την «εύπεπτη» και αρκετά άμεση στο ευρύ κοινό απόδοση αυτού του χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, ναι μεν ηθογραφεί με μεγάλο εύρος μια Celeste παγιδευμένη στα τραύματα του παρελθόντος που εκφράζονται σε κάθε επίπεδο στην επαγγελματική και οικογενειακή της ζωή, με την ηρωίδα να προσπαθεί με λανθασμένο τρόπο να διαφύγει, αλλά προτιμά να παρουσιάσει στον θεατή, ήδη από την πρώτη σεκάνς του φιλμ όλο το ψυχολογικό υπόβαθρο, συνεχίζοντας την ανάπτυξη του χαρακτήρα με έντονη επαναληψιμότητα και λιγοστά επιπλέον στοιχεία για την ήδη γνωστή Celeste.

Ωστόσο, ο έντονος αντι-ηρωισμός, ακόμα κι αν έχει αποδοθεί σε χολλιγουντιανό πλαίσιο – άλλο αντίστοιχο φετινό παράδειγμα το First Man του Damien Chazelle – προσδίδει στο φιλμ ένα προσωποκεντρικό ύφος, ακόμα κι αν προτιμά να επαναλαμβάνει τα ίδια στοιχεία για τις εναλλακτικές πτυχές του χαρακτήρα της ηρωίδας. Δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ανάμεσα σε παρελθόν – παρόν – μέλλον, που συνεχώς ανακυκλώνονται στο μυαλό της ηρωίδας, αφήνοντας τον αντίκτυπό τους στις καλλιτεχνικές επιρροές της και στα πρότυπα της κόρης της, η Celeste προσπαθεί να ξεπεράσει τις ψυχολογικές της ανασφάλειες, καλλιεργώντας ένα image του «θεαθήναι» κι αποφεύγοντας να αντιμετωπίζει τις σκέψεις που τη βασανίζουν «στα ίσα». Τα όνειρά της την προειδοποιούν για το αντίθετο, ενώ η έξυπνη επιλογή του καστ (η Raffey Cassidy ενσαρκώνει τη Celeste ως παιδί κι έφηβη και την κόρη της ως έφηβη) μιλά άμεσα στον θεατή για την οπτική της ηρωίδας για το παιδί της, μια οπτική που γι΄ ακόμη μια φορά ανακυκλώνει τις επιρροές του παρελθόντος σε κάθε «δημιούργημα» που έχει προέλθει από τη Celeste.

Πλησιάζοντας προς το τελευταίο της show, ονόματι Vox Lux, η ευαίσθητη αλλά τόσο καταπιεσμένη Celeste κλιμακώνεται και ξεσπά, ενώ για πρώτη φορά μετά από χρόνια αποβάλει το image της κι απελευθερώνεται για να βοηθήσει τον εαυτό της. Ο Brady Corbet, αρκετά φλύαρος αλλά άμεσος κι ανοιχτός προς τον θεατή του, σκηνοθετεί στοχευμένα, διασκεδαστικά και… όμορφα, περιβάλλοντας το έργο του με μια ποπ χροιά και quotαδόρικη διάθεση. Λόγω του συμβιβασμού που αναφέρθηκε νωρίτερα, δεν επιτρέπει στους χαρακτήρες του να εμβαθύνουν υπαρξιακά, όμως παραθέτει ορισμένες υπαρξιακές πινελιές ακόμα και με έναν πιο ανάλαφρο και προσεγγίσιμο τρόπο.

Το Vox Lux χαρίζει απλόχερα στον θεατή του την κλισέ αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερη περσόνα που αναζητά μέσα σε όλο αυτό το ποπ συνονθύλευμα. Είναι μια ταινία καλού νέου Χόλλιγουντ, αποβάλλοντας κάποιες επιφανειακές στερεοτυπίες της αλλά διατηρώντας άλλες, προσφέροντας στον θεατή του έναν σαφή προβληματισμό, που όμως δεν θα διαρκέσει και πολύ.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *