2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Τι Κρύβεται Κάτω από το Δέρμα του Jonathan Glazer; – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Jonathan Glazer

Έχοντας αφήσει την προσωπική του πινελιά αινιγματικότητας με το Birth (2004) και την άκρως ιδιαίτερη ιστορία της πρωταγωνίστριάς του Nicole Kidman, o Jonathan Glazer επιλέγει ακόμη μια φορά να διηγηθεί την ιστορία του χρησιμοποιώντας ως κεντρικό πρόσωπο μια γυναίκα, με τη διαφορά, όμως, ότι στην παρούσα περίπτωση όλο το έργο είναι «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα της. Με τη Scarlett Johansson να ενσαρκώνει την μυστηριώδη, αποπλανητική, με πινελιές neo-noir, εξωγήινη ηρωίδα του Under the skin, ο Jonathan Glazer συνθέτει την ιδέα του πατώντας στο ομώνυμο βιβλίο του Michel Faber, αλλά διαφοροποιημένος αρκετά από τους σκοπούς του sci-fi μυθιστορήματος, για να παρουσιάσει, εν τέλει, ένα φιλμ που αποβάλλει σχεδόν πλήρως το sci-fi καλούπι του.

Η κάμερά του ακολουθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας μια μυστηριώδη εξωγήινη γυναίκα (Scarlett Johansson) η οποία έχει «υιοθετήσει» το σώμα μιας κοινής θνητής, κάτι που της δίνει τη δυνατότητα να περιπλανιέται ως άνθρωπος στη γη, πάντα με την επίβλεψη ενός άλλου μυστηριώδους πλάσματος, που συστήνεται στον θεατή ως «μοτοσικλετιστής». Από την εντυπωσιακή εναρκτήρια σεκάνς του φιλμ, ο Glazer αφήνει με απόλυτο τρόπο να εννοηθεί ότι η ηρωίδα που έχει πλάσσει είναι από τη φύση της ένα άψυχο πλάσμα που «αποστηθίζει» λέξεις προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή της στη γη.

Όπως ο Ingmar Bergman, στο έργο του Persona (1966), ξεκινά την ταινία του με φως, έτσι κι εδώ ο Glazer «ντύνει» την γέννηση της ηρωίδας του, του κόσμου του και της ταινίας του, με το φως που πλαισιώνει κάθε νέο ξεκίνημα στη ζωή. Ήχος, φως, λέξεις, ένας δρόμος, ένας άντρας μοτοσικλετιστής, μια γυναίκα στην πλάτη του, δυο γυναίκες και τέλος ένα δάκρυ ˙ αυτά ήταν τα όπλα των εικόνων της πανέμορφης και υπαινικτικής αρχής του Under the skin, με τις μεγάλης διάρκειας λήψεις και τον ήχο να χτίζουν μόνα τους την σκοτεινή ατμόσφαιρα του φιλμ.

Η αμοντάριστη αυτή πρακτική της αργόσυρτης αρχής της ταινίας, χαρακτήρισε και τη συνέχεια της, καθιστώντας την πρωταγωνίστρια ικανή να δείξει έμπρακτα, με άμεσο πλέον τρόπο, την απουσία συναισθήματός της και τα neonoir χαρακτηριστικά της. Η αποπλάνηση των άγνωστων ανδρών και η εξολόθρευσή τους στο σκοτεινό δωμάτιο αποδίδονται με έντονη ψυχρότητα και άψυχη τελειότητα, προσδίδοντας στον χαρακτήρα την εικόνα ενός «άγνωστου» κινδύνου που κυκλοφορεί στη γη διασπείροντας τον θάνατο. Η έντονη αντίθεση της σκιάς και του φωτός στο πρόσωπό της σε συνδυασμό με τα σκοτεινά χρώματα και την σκιαγράφηση της γυναίκας-«αράχνης» που χρησιμοποιεί την σεξουαλικότητά της ως δόλο για να προσεγγίσει τα θύματά της, μαρτυρούν την άμεση επιρροή του Under the skin από το neonoir είδος, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο.

Σε δεύτερο επίπεδο, ωστόσο, η απουσία κινήτρων και η «femme fatalίστικη» χροιά του έργου ξεθωριάζει, επιτρέποντας στον θεατή να διεισδύσει βαθύτερα στις πτυχές του χαρακτήρα της μυστηριώδους γυναίκας, μιλώντας πλέον για ένα άτομο με ψυχή που δοκιμάζει τα όρια της και τα συναισθήματά της. Η φεμινιστική οπτική του Glazer, ξεπροβάλλει σιγά-σιγά από το παρασκήνιο, υπογράφοντας, ιδιαίτερα με τον επίλογο του έργου, μια καταγγελία απέναντι στην ανδροκρατούμενη κοινωνία της «δήθεν» εξέλιξης, από μια ηρωίδα που ελέγχεται κι ελεγχόταν από άντρα (μοτοσικλετιστή), αλλά απελευθερώνεται από τα δεσμά της, ζώντας τη ζωή που της χαρίζεται στο ύψιστο. Η ψυχρή κι αποστασιοποιημένη ματιά του Glazer στο πρώτο μισό, χρωματίζονται από φως, πιο έντονα χρώματα και μια πολύ πιο ξεκάθαρη ηρωίδα, η οποία ναι μεν δεν άλλαξε τη φύση της, αλλά κατάφερε να την εκμεταλλευτεί, χωρίς να υποκινείται από τίποτα. Αρκεί μια περιπέτεια με έναν «διαφορετικό» άντρα, ένα είδωλο στον καθρέφτη και μια μύγα να περιφέρεται βασανιστικά πίσω από μια κλειστή πόρτα, υπενθυμίζοντας στον θεατή ότι δεν είναι η μόνη παγιδευμένη στο δωμάτιο…

Το Under the skin, αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, την εξέλιξη του ανθρώπου, όπως ακριβώς την σκέφτηκε ο Κιούμπρικ στο 2001: Οδύσσεια του διαστήματος, την γυναικεία ψυχοσύνθεση και τον επίγειο σκοταδισμό, μέσα από ένα έργο εικόνων, ήχων και υπαινιγμών, που δεν επιλέγει να περιβάλλει αυτοαναφορικά τους ήρωές του καταλήγοντας στο απόλυτο κενό, αλλά ρισκάρει και πρωτοτυπεί, παραδίδοντας στον θεατή τα ηνία να τους κατανοήσει, ψυχολογήσει και στη συνέχεια αισθανθεί. Βυθισμένο σε μια πλεκτάνη ερωτισμού, αναπάντητων ερωτημάτων κι ατμοσφαιρικού sci-fi τρόμου, το φιλμ υπόσχεται μια λαβυρινθώδη υπαρξιακή αναζήτηση στα μονοπάτια της ανθρώπινης πραγματικότητας, πετυχαίνοντας, εν τέλει, ίσως πολλά περισσότερα από απλά αυτό.

Trailer:

Under the skin OST by Mica Levi- Love:

Under the skin OST by Mica Levi – Death:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *