1990s,  CINEMA,  REVIEWS

O Orlando της Woolf Εξερευνά την Ανθρώπινη Σεξουαλικότητα στην Μεγάλη Οθόνη – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Sally Potter

Βασισμένη στο μυθιστόρημα της πάντα ευαίσθητης και μελαγχολικής Virginia Woolf και με εργαλείο την αψεγάδιαστη χαμαιλέοντα Tilda Swinton, το Orlando αποτελεί την απόπειρα της Sally Potter να αποδώσει μια ιδιαίτερη queer ιστορία, υπό την προσωπική της χροιά. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η σκηνοθέτης παραδέχθηκε ότι υπήρξαν αρκετές διαφορές σε σχέση με το γραπτό αρχικό υλικό, όμως, όπως κάθε μεταφορά ενός γραπτού κειμένου σε φιλμικό κείμενο, οι αλλαγές επιτυγχάνουν την ομαλότερη ανάπτυξη των χαρακτήρων, περιβαλλόμενες από τον υποκειμενισμό του ματιού του εκάστοτε σκηνοθέτη.

Περνώντας, λοιπόν, στο Orlando, η Sally Potter επέλεξε να αποδώσει με πολύ πιο ελεύθερο τρόπο τον/την κεντρικό/ή ήρωα-ηρωίδα της ταινίας της, παρουσιάζοντας από την αρχή την Tilda Swinton στο ρόλο ενός άνδρα, ο οποίος στη συνέχεια αλλάζει και γίνεται γυναίκα, αλλά μη προσπαθώντας ούτε στο ελάχιστο για την ρεαλιστική αρρενωπή απεικόνιση αυτού του χαρακτήρα. Η Tilda Swinton, είτε ως Lord Orlando είτε ως Lady Orlando, εμφανίζεται στο έργο ως η γυναίκα Tilda Swinton, προσδίδοντας εξ’ αρχής στον χαρακτήρα την αγνότητα και την αντιθετική μορφή του από τους άλλους κυρίους της εποχής. Έτσι, ο ήρωας δεν αντιδιαβαίνει και στην υπόσχεση που έκανε στην βασίλισσά του όταν του παραχώρησε το σπίτι, δεχόμενος ότι δεν θα άλλαζε ποτέ και θα παρέμενε πάντα νέος.

Ταξιδεύοντας στους αιώνες και ζώντας πολλές μεταβάσεις από την μία εποχή στην άλλη, όντως διαπιστώνεται ότι η υπόσχεσή του τηρήθηκε. Ο Orlando δεν άλλαξε ποτέ χαρακτήρα, δεν έχασε ποτέ την ανθρωπιά κι ευαισθησία του, εξερεύνησε όμως βαθύτερα τον εαυτό του, υιοθετώντας ένα άλλο σώμα και μάλιστα χωρίς να το ζητήσει εκείνος[1]. Έχοντας δυστυχήσει στο παλιό της σώμα, η lady Orlando, πλέον, αναζητά την ευτυχία που επιθυμούσε, προσφέροντας την αγάπη που ήθελε από πάντα να προσφέρει αλλά δεν της δόθηκε ποτέ η δυνατότητα.

Η Sally Potter τοποθετεί, την ηρωίδα της στο κοινωνικά κατακριτέο σύμπαν της Γουλφ, αφήνοντάς την να ωριμάσει για πολλούς αιώνες κάτω από τον παραγκωνισμό του φύλου της για σχεδόν 500 χρόνια. Η μάχη στην οποία την εντάσσει δεν είναι κοινωνικού, όμως, πλαισίου μιας και η ίδια θεωρεί ότι δεν είναι αυτή η ουσία για να αγωνιστεί κανείς. Μέσα από την ποίηση και τις τέχνες, που είναι ο μοναδικός φορέας προσβάσιμος σε κάθε κοινωνικής τάξης άνθρωπο, ο/η ήρωας-ηρωίδα της εξελίσσεται πνευματικά, ευαισθητοποιείται και ζει αναζητώντας την προσωπική του/της ευτυχία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της παράξενης και νοσταλγικής ιστορίας εσωτερικής αναζήτησης, ο θεατής βρίσκεται δίπλα στον Orlando, με τον τελευταίο να απευθύνει συχνά τον λόγο στην κάμερα διατηρώντας την κατάλληλη αμεσότητα για την εξερεύνηση των κινήτρων του ως χαρακτήρα. Ο Orlando της Potter νιώθει την ανάγκη να συνομιλήσει με το κοινό του, να αφηγηθεί σε εκείνους αποκλειστικά την φανταστική ιστορία του γιατί αυτοί ζουν αυτή τη στιγμή και δεν θα έχουν τον αντίστοιχο χρόνο εξερεύνησης του εαυτού τους, όπως διέθετε εκείνος. Ούτως ή άλλως, το αρκετά ιδεαλιστικό σύμπαν δεύτερων χαρακτήρων που έχει δημιουργήσει αντιθετικά η Potter προκειμένου να εξυψώσει στα μάτια του θεατή τον ήρωά της, δεν διακρίνεται για την διεισδυτικότητά του, όσο για αέναη ισχυροποίησή του στο χρόνο.

Στο τελευταίο πλάνο, μαζί με την απόλυτη ευτυχία του βλέμματος της lady Orlando ο θεατής αισθάνεται την λύτρωση που αναζητούσε, όταν μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες που έχει υπάρξει μάρτυρας, η ηρωίδα του δεν απευθύνεται πλέον στην κάμερα, αλλά ανεξαρτητοποιείται από τον αφηγηματικό σκοπό της για να απολαύσει την μεγάλη αυτή στιγμή ικανοποίησης που επιτέλους έχει βρεθεί.

[1] Στο μυθιστόρημα και στην ταινία ο Orlando ξυπνά μια μέρα από βαθύ ύπνο κι έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *