BOOKS

Η Κωμωδία της Κούρασης στις Ιστορίες του Μισέλ Φαις στο “Όπως Ποτέ”

Τίτλος: Όπως Ποτέ – Κωμωδία της κούρασης
Συγγραφέας: Michel Fais
Αθήνα, 2019 / Εκδόσεις Πατάκη

“Ανάμεσα σε μια αινιγματική γυναίκα κι έναν κλονισμένο άντρα κινείται, σχεδόν φασματικά, ένα ρευστό, δυσοίωνο πλήθος. Σπειροειδής και ασθματική αφήγηση, αρθρωμένη σε πέντε μέρη, όπου όνειρα, ημερολόγια, στιχομυθίες, παραμιλητά, φάρσες, αλλά και μελωδίες, εικόνες, χειρονομίες συνθέτουν (ακριβέστερα: αποσυνθέτουν) το υπέδαφός της. Ποιητική του χάους ή αρρώστια του χρόνου; Ένα μυθιστόρημα για τον πανικό και την απάθεια του σύγχρονου βίου. Μια ατέρμονη κωμωδία της κούρασης, όπως αυτή αποτυπώνεται στο σώμα, στη μνήμη, στον ύπνο, στις λέξεις.”

Από το οπισθόφυλλο

Το Όπως Ποτέ είναι μια πρόσφατη έκδοση με μικρή έκταση. Θεωρητικά είναι το τελευταίο βιβλίο από μια άτυπη τριλογία του Μισέλ Φάις (Από το πουθενά, 2015 και Lady Cortisol, 2016), περίπου εκατόν σαράντα σελίδες όμως σπουδαίο στην μικροσκοπική του εμφάνιση! Τα θίγει όλα χωρίς να τα κραυγάζει ενώ ο αναγνώστης του ανακαλύπτει τα “θιγόμενα” στο βάθος του μυαλού και της ψυχής του. Δεν καταγράφονται γεγονότα, δεν υπάρχει σενάριο, στερείται πλοκής με την κλασική δομή ενός μυθιστορήματος, υπάρχει όμως η ιστορία του ανθρώπου σε όλη της την πολυεπίπεδη πολυπλοκότητα, πανα’πει ανάκατα του πανικού και της απάθειας.

Διαβάζεις και κάθε σελίδα μπορεί να σε πυροδοτήσει να ανασκαλέψεις ξεχασμένα ή κρυμμένα ή παρατημένα κομμάτια σου επειδή ακριβώς δεν σε έχει προϊδεάσει πως αυτός είναι ο σκοπός του. Μοιάζει να αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις την περιπέτεια του συγγραφέα του ενώ λέει την “ιστορία του” σαν .. “κάποιου που δεν υπάρχει” πια, γιατί απλούστατα, κάθε στιγμή του χρόνου είναι και ένας “άλλος”.

Έτσι κάθε στιγμιαία ιστορία που “λέγεται” περνάει στο χάος του χρόνου έχοντας πιθανόν επιτελέσει το έργο της, να σώσει αυτόν που την λέει, να σώσει την ίδια την ιστορία αλλά και κι αυτόν που την ακούει. Μετά τούτου λήγει η όποια χρησιμότητά της … στο σώμα, στη μνήμη, στον ύπνο, στις λέξεις και είναι τουλάχιστον κωμικό, λέει ο Φάις, να διατηρείς την κούραση της.

Το κυρίαρχο είναι να λες ιστορίες με ακρίβεια πραγματικότητας για να είσαι πλησίον σε ό,τι ακριβώς ζεις, άσχετα με το χρόνο και τις αέναες ιδιορρυθμίες του. “Μεγαλύτερη αλήθεια από την ακρίβεια δεν υπάρχει” κι αυτό κατ’ ουσίαν είναι η δικλείδα ασφαλείας για να μην κλείσει ποτέ η τρυπούλα που ξεχύνεται καθείς στον κόσμο. Να αντέξεις, να αποφύγεις τον περικλεισμό, να υποτάξεις την παραδοπιστία του λόγου και να νικήσεις την ασφυξία του χρόνου.

Εν τέλει είναι μια τεχνική για να κάνεις υποφερτό το ανυπόφορό σου!

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *