2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Πόνος και Δόξα ή “H Προσωπογραφία του Εαυτού μου” από τον Pedro Almodovar – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Pedro Almodovar

Η επιστροφή του Pedro Almodovar μετά την Julietta του με το βαθιά προσωπικό κι αυτοαναφορικό Dolor y Gloria (Pain and glory), σηματοδότησε το τέλος μιας, κατά πολλούς, μέτριας κινηματογραφικής περιόδου του μεγάλου σκηνοθέτη, με ένα έργο που έφερε πινελιές από το σινεμά του πριν και μέχρι το Volver (2005), θυμίζοντας τις παλιές ένδοξες στιγμές του. Χαμένες αγάπες, μητέρες και ένα πολύ ευαίσθητο και προσωπικό σινεμά υπόσχεται ο Pedro Almodovar με τη νέα του ταινία, με μια συνταγή ιδιαίτερα έξυπνη και συνάμα προσωπική.

Όπως στις περισσότερες ταινίες του «αλμοδοβαρικού σύμπαντος» δεν χρειάζονται γεγονότα επί γεγονότων και περίπλοκες ιδέες για να καθορίσουν το πλαίσιο δράσης των ηρώων του φιλμ. Οι χαρακτήρες χωρίζουν, κλαίνε, πονούν, χαίρονται, γελούν… και γενικότερα ζουν, τοποθετημένοι σε μια απόλυτα καθημερινή «απλότητα» που καταλήγει να γεμίζει την οθόνη με συναισθήματα κι ένταση. Το μόνο που υπόσχονται είναι εσωτερικότητα κι ανθρωπιά, αυτή τη φορά εν απουσία μελοδράματος κι υπερβολής, που χαρακτηρίζουν παλαιότερα έργα του δημιουργού.

Αυτή η ιστορία, όμως, δεν είναι απλά μια ακόμα ανθρώπινη, χρωματιστή, καθημερινή ιστορία αντισυμβατικών ηρώων, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τα πάθη και τις αδυναμίες τους, όσο ένα φιλμ βιωμάτων˙ η απόλυτη αυτοαναφορά στον ίδιο τον Pedro και το σινεμά του, ως το κύριο μέσο έκφρασης των περιπετειών του, αναβιώνοντας αναμνήσεις μέσα από τους ήρωές του. Είναι η ιστορία για έναν δημιουργό που εξαλείφει τους «πόνους» του παρελθόντος, περιμένοντας από το σινεμά να του επιφέρει την λύτρωση που αναζητά. Θα έρθει; Ίσως… Mπορεί, υπό ρεαλιστικές συνθήκες, ήδη να ήρθε και μόνο μέσα από την δημιουργία αυτού του φιλμ, που φέρει ακόμα και σε επίπεδο οπτικό, τη σφραγίδα της προσωπικότητας του ευαίσθητου σκηνοθέτη.

Ωστόσο, ο Pedro Almodovar, δεν υπήρξε ποτέ ο δημιουργός που θα «εκλιπαρούσε» τους θεατές να κλάψουν με τους ήρωές του ή θα κουνούσε το δάχτυλό του ως κινηματογραφική «αυθεντία» για τα επαναστατικά του μηνύματα. Το μόνο που επικαλείται, κυρίως εδώ στο Pain and glory, είναι τη δύναμη του βιώματος να ανοίξει τις καρδιές των θεατών και να ταυτιστούν με τον κεντρικό ήρωα – σκηνοθέτη, αγαπώντας τον για τις αδυναμίες που προβάλλει μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και όχι γιατί φέρει την «ταμπέλα» ενός αξιοθαύμαστου, κατά τη συμβατική έννοια, προσώπου. Ίσως γιατί οι αληθινοί ήρωες κρύβονται μέσα στον καθένα ξεχωριστά, περιμένοντας το δικό του «φιλμ» για να επέλθει η λύτρωση που αναμένει μια ζωή.

Στο κομβικό σημείο που η γυναίκα, μητέρα και πάντα ηρωίδα του γιού της, συναντά έναν χαμένο έρωτα του παρελθόντος που αναβιώνεται στο παρόν, ο Almodovar παραδίδει κι αφιερώνει το σινεμά του, δημιουργώντας μια ταινία που ψιθυρίζει λόγια ανθρωπιάς στο κοινό της ή πλημμυρίζει συγκίνηση όλους τους άλλους δημιουργούς – θεατές, που βλέπουν τον καθρέφτη του εαυτού τους «ζωγραφισμένο» στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του Pain and glory.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *