THEATRE

Τα Πρόσωπα του Οιδίποδα Τυράννου του Κ. Μαρκουλάκη

Μετάφραση: Γιάννης Λιγνάδης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης 
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Πάρις Μέξης 
Μουσική: Μίνως Μάτσας 
Κίνηση: Κική Μπάκα 
Φωτισμοί : Αλέκος Γιάνναρος 
Βοηθοί σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη, Έλενα Σκουλά
Βοηθός Mουσικού Συνθέτη: Δήμητρα Αγραφιώτη 
Φωτογραφίες Παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας
Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα

Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Λιγνάδης, Αμαλία Μουτούση, Νίκος Χατζόπουλος, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης 

Μια ακόμη απόπειρα αναπαράστασης της πασίγνωστης για τον κόσμο της τέχνης τραγωδίας του Σοφοκλή αποπειράθηκε φέτος ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ενός έργου που δικαίως αποκαλείται ως «η τελειότερη τραγωδία» του δημιουργού του, έχοντας επηρεάσει, για γενιές ολόκληρες, κάθε πτυχή του παγκόσμιου θεάτρου και όχι μόνο. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, έχοντας ερμηνεύσει και ο ίδιος το συγκεκριμένο πρόσωπο σε θεατρική παράσταση στο παρελθόν, γνωρίζει σε μεγάλο βάθος την ψυχολογική διακύμανση του ήρωα, γεγονός που αποτελεί κινητήριο δύναμη να καταφύγει στο συγκεκριμένο έργο ως την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα για αρχαία τραγωδία στο θέατρο.

«Στο πρόσωπο του Οιδίποδα έβλεπα πάντα την εικόνα ενός μωρού που περιμένει σε μια κοιλάδα και το σώζουν» είπε χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης στο εισαγωγικό του σημείωμα για την παράσταση, μια εικόνα που φρόντισε να υπενθυμίζει και στον θεατή διαρκώς καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, αφήνοντας έτσι την προσωπική του, ιδιαίτερη οπτική για το συγκεκριμένο δράμα. Και είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ένα από στοιχεία που καθιστούν τον Οιδίποδα ως «τραγικό ήρωα» είναι η αδυναμία του να καθορίσει την πορεία της ζωής του, από τη στιγμή που γεννήθηκε, μέχρι και την αυτοκαταστροφή του.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αποτυπώνει ένα ήρωα ελαφρώς διαφοροποιημένο από τον κλασικό Οιδίπους Τύραννο, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό πιστό, έχοντας μπροστά του και μια αρκετά ακριβή μετάφραση του αρχαίου κειμένου και ακολουθώντας τα γεγονότα χωρίς ιδιαίτερους αυτοσχεδιασμούς ή προσωπικές παραλλαγές. Η οπτική της δεδομένης παράστασης απέναντι στο έργο, δεν ακολουθούσε τόσο τη φιλοσοφία έκφρασης της προσωπικής γνώμης των συντελεστών μέσα από την ιστορία, όσο διατύπωση εικονικά προσωπικών σκέψεων, κρατώντας το κείμενο σχεδόν ατόφιο. Ο Οιδίποδας του Μαρκουλάκη, δια γραφής και στόματος Δημήτρη Λιγνάδη και μέσα από την υπέροχη κινησιολογία της Κικής Μπάκα, είναι ένας στιβαρός και σίγουρος Οιδίποδας, που εκδηλώνει ταχύτατα την παρορμητική και ευέξαπτη φύση του (σε σημείο υπερβολής), μέσα από ένα ταξίδι για την αλήθεια, τη θεϊκή βούληση και τελικά τον υπαρξισμό, ερχόμενος σε αντίθεση με τον Σοφόκλειο Οιδίποδα, που ξεκινά ως ένα αγχωμένος αλλά αποφασιστικός ήρωας και κλιμακούμενα καταλήγει στον ευέξαπτο εαυτό του, ως αντίδραση στην απειλή και την αδυναμία του απέναντι στη μοίρα.

Ωστόσο, ακόμα και με μικρές διαφοροποιήσεις, ο Οιδίποδας του Μαρκουλάκη παραμένει ένας άκρως ενδιαφέρων και πολυδιάστατος σε άλλες πτυχές του χαρακτήρας, δοσμένος με πιο «θνητό» τρόπο που εξυπηρετεί τα τελικά ψυχολογικά του αδιέξοδα.  Εν απουσία σκηνικών και με τους ηθοποιούς να είναι οι μόνοι που βρίσκονται στη σκηνή του υπαίθριου θεάτρου «χωμένο» μέσα στη φύση, μια καλοκαιρινή νύχτα του Αυγούστου, η ατμόσφαιρα του έργου ανταποκρίνεται πιστότατα στον χαρακτηρισμό «αρχαία τραγωδία» που το διέπει ˙ μια πολυδιάστατη ιστορία ενός εκ των «τελειότερων» ηρώων, παραδομένη στην απλότητά της και με την ατμόσφαιρα να αφήνεται καθαρά σε ανθρώπινα χέρια. Ο Δημήτρης Λιγνάδης, κυρίως στο δεύτερο μισό του έργου που ο χαρακτήρας του Οιδίποδα οδεύει προς την κορύφωση, παραδίδει μια εντυπωσιακή ερμηνεία, ενσαρκώνοντας την εικόνα ενός Οιδίποδα «αφημένου» στο έλεος των Θεών και την τιμωρία τους, αναμένοντας μια λύτρωση από τις κατάρες που τον κυνηγούσαν από μωρό και με μόνο όπλο του την αυτοτιμωρία και ολοκληρωτική πτώση.

Η άνοδος, η πτώση και η διαρκώς μεταβαλλόμενη αναζήτηση της μοίρας του ανθρώπου συνοψίζονται στα «πολλαπλά» πρόσωπα του Οιδίποδα του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, ενός έργου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από προκάτοχούς του, παραδίδοντας ως λύτρωση μια θαυματουργή πινελιά ανθολογίας: ο «έκπτωτος» Οιδίπους με το μωρό που τον στοιχειώνει αγκαλιά, για πρώτη και τελευταία φορά να ανταμώνουν face to face λίγο πριν το τέλος.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *