2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Folk Horror και Σύγχρονος Φεμινισμός στο “Midsommar” του Ari Aster – Κριτική Ταινίας

Σκηνοθεσία: Ari Aster

Με αυτοαναφορική αρχή αλλά κινούμενος σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια από την περσινή του Διαδοχή, ο Ari Aster παρέμεινε στο αγαπημένο του είδος, πάντα με την πιο εναλλακτική και προσωπική οπτική του, δημιουργώντας ένα horror movie γνήσιου, σύγχρονου κινηματογράφου. Συνδυάζοντας ιδέες από μια επίκαιρη πραγματικότητα ενταγμένες σε ένα παραμύθι λαογραφικών στοιχείων και θρησκευτικής κουλτούρας, το Midsommar συνιστά μια εφιαλτική αλληγορία, έτοιμη να υπνωτίσει τον θεατή και να τον παρασύρει στις τελετές της.

Οι άξονες του φιλμ γίνονται εμφανέστατοι από το πρώτο κιόλας τέταρτο, καθιστώντας σαφές ότι ο Ari Aster δεν κατασκευάζει έναν κόσμο απόλυτα μυθοπλαστικό κι auterιστικό, αλλά ιδιοποιείται προβλήματα απλών, καθημερινών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας ως μέσο παγανιστικά τελετουργικά και συμβολικά στοιχεία από μύθους και παραδόσεις, για να κοσμήσει τις αληθινά προσωπικές ιστορίες του. Όπως και ο Luca Guandagnino στην Suspiria ή o Darren Aronofsky στο Μαύρο Κύκνο, έτσι και ο Aster χρησιμοποιεί το δομικό πρότυπο των προκατόχων του, για να συνθέσει μια γυναικεία ηρωίδα που ρίζωσε σε ένα περιβάλλον καταπίεσης και κλιμακούμενα έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά εμποδίων, μέχρι την τελική απελευθέρωσή από τα δεσμά της και την λύτρωσή της, ως μια εσωτερικά «φεμινιστική» φιγούρα.

Ξεκινώντας από το ρεαλιστικό περιβάλλον των επιφανειακών ανθρώπινων σχέσεων βυθισμένες στον εγωισμό, τα ταμπού και τις  φυλετικές προκαταλήψεις τους, ο Aster «φέρνει τον κόσμο ανάποδα», εισάγοντας τον θεατή του σε ένα σουρρεαλιστικό, μεθυστικό και παραισθησιογόνο σύμπαν gore τρόμου, ως μέσο για να επιφέρει στην πρωταγωνίστρια το πάθος και τη λύτρωση, που στην αληθινή ζωή δεν ανακάλυψε ποτέ. Με αφορμή μια έντονη ιστορία απώλειας και ψυχικού πόνου, αλλά με υπαινικτικά στοιχεία για το οικογενειακό υπόβαθρο της ηρωίδας, η ψυχολογία του χαρακτήρα ξετυλίγεται σαν ένα «κουβάρι αναγκών» καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, προσδίδοντας έτσι τροφή στη σύνθεση του σουρρεαλιστικού σύμπαντος του Midsommar. Τελετές που τιμούν τον κύκλο της ζωής και το θάνατο, τη γυναίκα σε όλα τα εξελικτικά στάδια της ζωής της και τη σεξουαλικότητα ως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης πραγματικότητας, είναι μόνο μια γεύση των εκφραστικών μέσων που χρησιμοποιεί ο Aster στο Midsommar, αποδίδοντας στην ηρωίδα του το κατάλληλο υπόβαθρο, προκειμένου να ανακαλύψει τον χαμένο της εαυτό και την πεμπτουσία της ως γυναίκα, που υποθάλπονταν από την ανάγκη για θρήνο που την ωθούσε να προσκολληθεί στην αδιάφορη και τοξική σχέση της.

Με πολλές παράλληλες ιστορίες να συμπληρώνουν την καταγγελία του Aster απέναντι στην φαλλοκρατική κι απρόσωπη κοινωνία του «σήμερα», το Midsommar συγκεντρώνει στο πρόσωπό του όλα εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν πολλαπλά επίπεδα σε μια κλασική folk horror ιστορία, μέσα από μια πανδαισία χρωμάτων, εικόνων και συμβόλων που γοητεύουν το «μάτι» και παρασέρνουν τον θεατή στην ωμή πραγματικότητά τους, σε ένα φιλμ που ξέρει να αποπροσανατολίζει από τα χαρτιά του, χωρίς ωστόσο να τα κρατά κρυφά.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *