CINEMA,  CULTVILLE SPECIALS

Και η Δικιά μου Αγαπημένη Δεκάδα – Top 10 Κινηματογραφικών Επιλογών για την Περασμένη Δεκαετία (Μέρος 2ο)

Αγαπώ λίστες! Ίσως γιατί κάθε λίστα δεν στοχεύει τόσο στην κριτική διάθεση, όσο στο να μεταδώσει βιώματα και συναισθήματα. Ακολουθεί και το δική μου προσωπική δεκάδα αγαπημένων ταινιών για την περασμένη δεκαετία…

10. Cold War (2018) του Paweł Pawlikowski

Βλέποντας την ταινία έκανα πολλές σκέψεις. Κυρίως όμως με ταλάνιζε η ερώτηση “Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μαζί”; Πώς μπορούσαν να είναι άλλωστε; Ένας έρωτας χτυπημένος από την Ιστορία, από τα γεωγραφικά σύνορα, από τα σύνορα στις ψυχές των ανθρώπων… Δυο ανθρώπων που ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο. Αυτή λοιπόν ήταν η μαγεία της ταινίας, ο έρωτας που υπερπηδά τα πάντα και βρίσκει καταφύγιο στην αντίπερα όχθη. Απόλυτα ρομαντική, μεταφυσική και μελοδραματική ταινία χωρίς φτηνούς συναισθηματισμούς.

9. Roma (2018) του Alfonso Cuaron

Δεν ήταν τα εκπληκτικά ασπρόμαυρα πλάνα, οι εντυπωσιακές κινήσεις της κάμερας ή ο ήχος της που ανύψωσαν αυτή την ταινία σε σπουδαία κινηματογραφική στιγμή. Ήταν η δύναμη του Κουαρόν να μετατρέψει τις μνήμες του σε μια αφήγηση για τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του. Ήταν μια μητρικής στοργής ταινία για την μητέρα του, την οικογένεια του και κυρίως για εκείνη την γυναίκα που παραλίγο μητέρα και η ίδια αφιέρωσε την ζωή της σε ένα ξένο σπίτι. Αυτός ο φόρος τιμής στους Αγίους της διπλανής πόρτας, στην νοσταλγία και στην Ιστορία είναι οι λόγοι που κράτησα αυτή την ταινία τόσο βαθειά μέσα μου.

8. The witch (2015) του Robert Eggers

Τι είναι πιο τρομακτικό; Ένα κακό που έχει σάρκα και οστά ή ένα κακό που πλανάται μέσα σε μια οικογένεια, σε ένα σπίτι ή σε μια κοινωνία και δεν μπορείς να το αγγίξεις αλλά ούτε να το εξορκίσεις; Η Μάγισσα έπιασε τον Τρόμο από την ρίζα του. Στο ανοίκειο μέρος του που δεν μπορείς να το πιάσεις, δει, ακούσεις, γευτείς ή μυρίσεις αλλά μόνο να το αισθανθείς.

7. The woman who left (2016) του Diav Diaz

Η οδύσσεια, μιας γυναίκας που έχασε τον γιο της και τον ψάχνει. Στο ταξίδι αυτό, συναντά μια άλλη χαμένη ψυχή. Μια τρανς γυναίκα χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια, χωρίς σκοπό. Αυτή η ιστορία επεκτείνεται μέσα σε 4 ώρες από ένα επικό ταξίδι, σε ένα προσωπικό Δράμα. Από μια λογοτεχνική αλληγορία, σε ένα σχόλιο για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Το περιθώριο, η αγιότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη, το μελόδραμα, όλα μαζί χορεύουν χέρι-χέρι αφήνοντας σκηνές και συγκινήσεις που κανένα σινεμά δεν μπόρεσε να πιάσει τόσο απλά και τόσο λιτά. Αλλά και τόσο σπουδαία.

6. Blue is the warmest colour (2013) του Abdellatif Kechiche

Είναι το Μπλε το πιο ζεστό χρωμα; Είναι ο έρωτας το πιο ζεστό συναίσθημα; Είναι το Σεξ το μόνο που αρκεί; Η Αντέλ ερωτεύτηκε˙ παράφορα˙ μαζί της κι εμείς. Η Αντέλ έκανε σεξ με όλο της το πάθος. Ε, κι εμείς παρασυρθήκαμε σε δέκα λεπτά σωματικότητας, πάθους, πόθου, αμηχανίας. Η Αντέλ έκλαψε και πλήγωσε. Εκεί, βρήκαμε τον εαυτό μας. Όλοι πληγώσαμε και κλάψαμε. Και το πληρώσαμε. Τελικά ναι. Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα κι ο έρωτας το πιο δυνατό συναίσθημα. Αυτή η ταινία με απόλυτη φυσικότητα τρύπωσε μέσα μας και έμεινε. Γιατί σχεδόν 7 χρόνια μετά παραμένει ένα κινηματογραφικό έπος δωματίου, αποτυπωμένο στο νεανικό πρόσωπο της Αντέλ… Έπος.

5. Nymphomaniac Vol. 1 & 2 (2013) του Lars Von Trier

Πείτε ο,τι θέλετε. Το είπε ήδη ο Τριερ σε 7,5 ώρες γεμάτες σωματικά υγρά, πόνο, χιούμορ, ηθικών διλημμάτων, πρόκλησης, φιλοσοφίας, μουσικής και άφθονου σινεμα. Το Nymphomaniac είναι ένα επικο ταξίδι που τεστάρει τις αντοχές τόσο τις δικές μας όσο και του σινεμα του ίδιου.

4. Carol (2015) του Todd Haynes

Η Τερέζ κι η Κάρολ έζησαν έναν έρωτα απαγορευμένο. Έζησαν σαν εγκληματίες μέσα σε ένα αυτοκίνητο που ταξίδεψε στα προάστια για να γνωρίσουν η μια καλύτερα την άλλη. Αν αυτή η φύση του έρωτα δεν είναι αρκετή, τότε το γεγονός, ότι είναι μια ταινία που δικαιώνει τον ομόφυλο έρωτα όχι ως κάτι νευρασθενικό ή κάτι με προδιαγεγραμμένο τραγικό τέλος, αλλά ως κάτι που ανθίζει στο κρύο και στον κίνδυνο, αξίζει να την θυμόμαστε ως μια σπάνια στιγμή της δεκαετίας. Η απόλυτη ομορφιά, το μελόδραμα ως ποιότητα ύφους και χαρακτήρων, οι ερμηνείες αναζωογονητικές και η ψύχραιμη μάτια του έργου αυτου αρκούν για μια από τις καλύτερες ταινίες που πέρασαν απο την μεγάλη οθόνη.

3. Melancholia (2011) του Lars Von Trier

Η Μελαγχολία χτυπάει την Γη. Το τέλος του κόσμου ποτέ πιο όμορφο. Πρόκειται για μεταφορά σε καθολικό επίπεδο; πρόκειται για μεταφορά σε προσωπικό επίπεδο; Η απάντηση έρχεται μόνο αν τελικά μπορούμε να διαχωρίσουμε το άτομο από τον κόσμο του, ή τον κόσμο από τους Ανθρώπους του. Το βάρος της κατάθλιψης, του πόνου, μια απειλή που στέκεται μεγαλύτερη από εμάς, πέρα από εμάς. Η ταινία του Τρίερ καταφέρνει περισσότερο από κάθε άλλη να εκφράσει το άγχος και την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου για το μέλλον. Φτάνοντας στο 2020 με τα παγκόσμια γεγονότα να τρέχουν και τον κόσμο να αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς, μοιάζει σύγχρονη και προφητική.

2. Pain and glory (2019) του Pedro Almodovar

Δεν με νοιάζει αν ο Αλμοδοβαρ δεν κάνει άλλη ταινία σαν το Όλα για την μητέρα μου. Ούτε σαν το Μίλα της ή τις Νευρικές Γυναίκες. Πάνω στο τέλος της δεκαετίας έκανε μια ταινία για το λυκόφως μιας ζωής και μιας καριέρας. Με οδηγό τα συναισθήματα του δημιούργησε μια προσωπική ταινία για τον πόνο, τον έρωτα και τελικά για την μητέρα του, που σαν άτακτο παιδί κουβαλούσε μέσα του ακόμα κι όταν την πλήγωσε. Μπορεί οι μελοδραματικες κορώνες να είναι το χαρακτηριστικό του, όμως η νηφάλια στάση ενός γιου που ζητάει μάταια συγχώρεση από την μητέρα του και την βρίσκει μόνο στην τέχνη του, το σινεμα το ίδιο, είναι και θα είναι για πάντα ο λόγος που ο σκηνοθέτης αυτός με καθόρισε τόσο πολύ. Ε του αξίζει μια θέση, όχι μόνο σε μια λίστα, αλλά στη ζωή μου για κάθε δεκαετία που έρχεται και φεύγει.

1. Frances Ha (2012) του Noah Baumbach

Η Frances είναι η κολλητή μου. Αυτό είπα όταν βγήκα από την ταινία. Πράγματι, όλοι έχουμε μια φίλη σαν την Frances κι αν δεν έχουμε τότε να ξέρετε, ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Κι αυτό είναι καλό˙ πολύ καλό! Τραβηγμένο σε ασπρόμαυρο, η ιστορία της Frances φέρνει μνήμες από το Μανχάτταν του Γουντι Άλεν. Με τη διαφορα ότι το Μανχάτταν ήταν μια ερωτική επιστολή σε μια πόλη, ενώ εδώ μιλάμε για μια ερωτική επιστολή για την εφηβεία και την ενηλικίωση. Για τους φίλους, τα όνειρα και τους περίεργους χαρακτήρες που ψάχνουν να βρουν τον δρόμο τους.

Με ειλικρίνεια, χιούμορ και διακριτικές δόσεις από πόνο η ταινία αυτή είναι η ταινία της γενιάς μας. Με τα προβλήματα, τις ανασφάλειες και τους ανθρώπους που φεύγουν αλλά πάντα κουβαλάμε μέσα μας. Το πρόσωπο της Γκρέτα Γκέργουικ και το ταλέντο του Νόα, είναι αρκετά για να γίνει αυτή η ταινία ένα instant classic. Και ναι, θα πήγαινα στο Παρίσι μόνος μου, ναι θα έψαχνα την κολλητή μου, ναι θα μιλούσα για την αγάπη σε ένα τραπέζι ξένων με τον πιο γνήσιο τρόπο που θα μπορούσα. Ναι είμαι μια Frances Ha.

Call me by your name (2017) του Luca Guandagnino

Μπορώ να γράψω σειρές, σελίδες ολόκληρη γι αυτή την ταινία. Τίποτα από αυτά δεν θα έχει σημασία καθώς όλο και κάπου σε κάποια κριτική θα έχουν ειπωθεί. Αυτό που θέλω να μοιραστώ γι αυτή την ταινία είναι το εξής: Την είδα στο σινεμά 5 φορές. Την πρώτη φορά που την είδα μου στάθηκε αδύνατο να σηκωθώ από το κάθισμα μου, καθηλωμένος από τα κλάματα και την συγκίνηση μου. Το δέρμα μου ήθελε να ξεκολλήσει από το κορμί μου, καθώς είχα ανατριχιάσει από αυτό που είχα μόλις δει. Όπως ο νεαρός Έλιο άγγιζε τον Όλιβερ, έτσι ένιωθα κι εγώ στα δικά μου χέρια το σώμα του δικού μου έρωτα. Κι ας μην υπήρχε τότε, κάποτε είχε υπάρξει ή κάποτε θα υπήρχε ξανά.

Όταν ξαναείδα την ταινία, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα από τις πιο απλές στιγμές της ταινίας. Αυτό το ταξίδι στην Ιταλία, αυτός ο Καλοκαιρινός έρωτας των 2 μηνών που στιγμάτισε για πάντα έναν άνθρωπο, έτσι κι αυτή η ταινία με άγγιξε όσο καμία άλλη εδώ και πολλά χρόνια. Μπορεί οι ταινίες να διαρκούν 2 ώρες αλλά εκεί ένιωσα ένα καλοκαίρι κι ένα χειμώνα, μια αιωνιότητα και μια ημέρα. Αυτή η Μαγεία είναι ο λόγος που αγαπάω το σινεμά και ποτέ δεν βαριέμαι το φως του.

Το Call me by your name χαράκτηκε όχι μόνο στην μνήμη μου αλλά και στην προσωπική μου ιστορία. Ίσως ήταν το timing, ίσως ήταν τα φεγγάρια. Ο,τι κι αν ήταν, ήταν αρκετό.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *