2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Η Céline Sciamma Ζωγραφίζει στη Μεγάλη Οθόνη στο Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται – Review

Σκηνοθεσία: Céline Sciamma

Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται ή αλλιώς το πορτρέτο μιας γυναίκας από μια γυναίκα, έφυγε φέτος από το Φεστιβάλ των Καννών φέροντας στην «πλάτη» του τριπλό φορτίο ˙ τα βραβεία Καλύτερου Σεναρίου και Queer Palm (βραβείο Καλύτερης Queer Ταινίας) και μαζί τους ένα κατασυγκινημένο πλήθος να πλημμυρίζει την αίθουσα ενθουσιασμό και χειροκροτήματα, μετά την λήξη της προβολής. Η Céline Sciamma «κλείνει την πόρτα» σε κάθε φωνή που βροντοφωνάζει λόγια ρατσιστικού φεμινισμού, παραδίδοντας μια ταινία για τη γυναίκα από μια γυναίκα και δημιουργώντας γυναίκες, όχι ως πολιτικοποιημένους εκπροσώπους μιας ακόμα ταινίας σύγχρονης, στείρας, επαναστατικότητας, αλλά ως φιγούρες προσωπικών σκέψεων και βιωμάτων.

Η σκηνοθέτις δεν ανοίγει την καρδιά της στο ευρύ κοινό, αλλά καταθέτει ψυχή «ζωγραφίζοντας» πίνακες από στυλιζαρισμένα πλάνα που αποτελούν το βασικό τρόπο μετάδοσης των συναισθημάτων κι εντάσεων του έργου. Κατά τ’ άλλα, στην ολότητά του, το Portrait of a lady on fire, εικονογραφεί εσωτερικό συναισθηματισμό μέσα από χαρακτήρες που δρουν σε πλαίσιο «Μπεργκμανικής» ποίησης. Ο έρωτας γίνεται τέχνη και η τέχνη μεταδίδει έρωτα, μέσα από χαρακτήρες που συνομιλούν, διαθέτοντας πλήρη αποδοχή του εαυτού τους γι’ αυτό που είναι κι αναζητώντας συναισθήματα μέσα στον ψυχρό και  καταπιεσμένο κόσμο που η Sciamma τους έχει τοποθετήσει.

Γυναίκες που φέρουν απωθημένα άλλων γυναικών – των μητέρων τους – σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν που το ανδρικό φύλο δεν δίνει ούτε μια στιγμή το παρόν του, αλλά ούτε καν υπαινίσσεται το στίγμα του, παραδίδοντας τη ηνία του «κακού» στην καθαρά προσωπική γυναικεία φιλοδοξία, σε αυτό το ταξίδι απελευθέρωσης κι αυτοπραγμάτωσης. Μαζί με αυτές, ένας ολόκληρος κόσμος χρωμάτων και εικόνων συμπάσχει ή ενισχύει μέσω αντίφασης την τολμηρή αυτή σχέση ˙ καθρέφτες που φέρουν αντιμέτωπους τους χαρακτήρες με τον ίδιο τους τον εαυτό και τις ενδόμυχες σκέψεις τους, με φόντο τη φουρτούνα της θάλασσας και τον χρόνο που κυλά ταχύτατα κι αντίστροφα, ήδη από τα πρώτα λεπτά του έργου.

Η Sciamma, φροντίζει να καταρρίψει κάθε εμπόδιο στο μαγικό ταξίδι των ηρωίδων της, ορισμένες φορές ισορροπώντας επικίνδυνα στη στενή γραμμή αληθοφάνειας και ιδεατής πραγματικότητας, ίσως γιατί σε έναν ρεαλιστικό κόσμο, που οι άνθρωποι δεν είναι σαν πίνακας ζωγραφικής, δεν δίνεται ποτέ η επιλογή της τελειότητας. Κι αυτό είναι το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται ˙ μια «προσωπογραφία» για τα διλήμματα, το ρίσκο και την εσωτερική ελευθερία όταν η ζωή συναντά την τέχνη αλλά κι ένα ολιγόωρο ταξίδι στον πλατωνικό ρομαντισμό και τον έρωτα, που αρκούν για να ζεστάνουν τον «παγωμένο» κόσμο των ηρωίδων, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι αυτό κάποτε θα τελειώσει.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *