2010s,  CINEMA,  REVIEWS

O Φροϋδικός “Φάρος” του Robert Eggers στον Αντίποδα της “Μάγισσας” του – Review

Σκηνοθεσία: Robert Eggers

Μετά το ντεμπούτο του με το γοητευτικό The witch, ο Robert Eggers, επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, πάλι στα μονοπάτια ενός «Λαβκραφτιανού», «Μπεργκμανικού» και φροϋδικών προδιαγραφών horror, με θρησκευτικό υπόβαθρο κι εντυπωσιακούς ελιγμούς στον ψυχολογικό, σχεδόν εφιαλτικό, κλασικό τρόμο.

Στον αντίποδα της σκοτεινής και φεμινιστικής φιγούρας της Μάγισσας, ο Eggers καταπιάνεται γι’ ακόμη μια φορά με τον καταστροφικό ψυχολογικό αντίκτυπο του θρησκευτικού συντηρητισμού, ως ρίζα του κοινωνικού συντηρητισμού, προσεγγίζοντας αυτή τη φορά τους προβληματισμούς του υπό την οπτική της τοξικής ανδροπρέπειας και της επιβλαβούς ρηχότητας των ταμπού που χαρακτηρίζουν το ανδρικό φύλο. Η αλληλεπίδραση των ηρώων του Φάρου, είναι ωμή, βίαιη, σχεδόν ψυχωτική, δημιουργώντας ένα σουρρεαλιστικό σύμπαν παραισθήσεων, πλάνης κι αναπάντητων ερωτημάτων. Ο «πατήρ» και ο «υιός», το παλιό και το καινούριο, η εμπειρία και η καινοτομία, προσωποποιούνται αντιφατικά, σε μια σχέση κυριαρχίας-υποτέλειας, που οι ρόλοι των προσώπων ακολουθούν προϋπάρχουσα ιεραρχική δομή και κάθε υπόνοια συναισθήματος ερμηνεύεται ως αδυναμία, οδηγώντας εν τέλει τους ήρωες σε έναν κοινό παρονομαστή.

Η αρρενωπή φύση του Φάρου, γίνεται εμφανής ήδη από τα πρώτα πλάνα του φιλμ, τόσο από την ίδια τη σκηνογραφία όσο κι από τα γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο. Σε αυτό το απομακρυσμένο και άγριας ομορφιάς νησί, η φύση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του δράματος, συμπάσχοντας, προειδοποιώντας ή τιμωρώντας τους ήρωες για τις επιλογές τους. Οι folklore αναφορές, δεν αποτελούν μόνο στυλιστική πινελιά στη σκοτεινή αυτή ιστορία, αλλά παίρνουν σάρκα και οστά στο πρόσωπο των δύο ανδρών, πλαισιώνοντας ποιητικά την κλιμάκωση κι έκβασή τους.

Κανείς δεν γνωρίζει τι πραγματικά συνέβη στο Φάρο, αν οι χαρακτήρες είναι πρόσωπα ή προσωπεία, ή ακόμα κι αν το «φαλλόσχημο» αυτό φωτεινό σύμβολο υπήρξε στ’ αλήθεια. Όμως, δεν είναι αυτό το ζητούμενο ˙ κάθε ιστορία έχει τη δικιά της δόση αλήθειας, ούτως ή άλλως. Αυτό που πραγματικά μετρά για την κατανόηση των «παράξενων» γεγονότων που συμβαίνουν στο The lighthouse περιγράφεται με μία μόνο λέξη ˙ χημεία. Οι ήρωες κινούνται σαν μαγνήτες ˙ ο ένας έλκει τον άλλο, συμπληρώνει τον άλλο ή απωθεί τον άλλο.

Ωστόσο, ακόμα και στο τέλος αυτού του υπαρξιακού και ψυχολογικά σκοτεινού φιλμ, το βασικό ερώτημα παραμένει: Αυτοί οι ήρωες είναι ίδιοι ή διαφορετικοί; Με τις «Μπεργκμανικές» αναφορές να κυριαρχούν το ερώτημα αυτό καταντά ρητορικό έως κι αυτοαναφορικό ˙ δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι διαφορετικοί ˙ μπορεί, απλώς, να είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μόνο που ο Eggers, το πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα ˙ η φετιχιστική αυτή, κωμικοτραγική ταύτιση κι αντίφασή τους ξεκινά ως «τροφή» τους για να καταλήξει σε εμμονή και αυτοκαταστροφή τους.

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *