CINEMA,  CULTVILLE SPECIALS

Τα 2010’s στο Μεγάλο Πανί – Top 10 Κινηματογραφικών Επιλογών για την Περασμένη Δεκαετία (Μέρος 3ο)

Αφήνοντας πίσω μια ολόκληρη κινηματογραφική δεκαετία, ας θυμηθούμε ορισμένες στιγμές της που μας έμειναν αξέχαστες…

10. Cloud Atlas (2012)

Σκηνοθεσία: Tom Tykwer, Lana Wachowski, Lilly Wachowski

Ένα υποτιμημένο αριστούργημα από τα αδέλφια Γουατσόφσκι. Έξι ιστορίες διαφορετικού χωροχρόνου που θέτουν ανθρώπινα ζητήματα. Τελικά όσοι πραγματικά διαφέρουν είναι εκείνοι που θα εναντιωθούν στο κατεστημένο και θα κάνουν την διαφορά. Όπως ακριβώς είναι οι χαρακτήρες, έτσι και η ίδια η ταινία στέκεται κάτι παραπάνω από πρωτοποριακή.

9. Melancholia (2011)

Σκηνοθεσία: Lars Von Trier

Ο πλανήτης Melancholia βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τον πλανήτη Γη. Ο Λαρς Φον Τρίερ κατάφερε να προσδώσει την καταστροφή με τόσο ρεαλιστικό τρόπο, δείχνοντας την αλλαγή τόσο του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού περιβάλλοντος με την ανάλογη δόση μαεστρίας. Η βάση της ταινίας αποτελείται από ενδιαφέρον ψυχαναλυτικής σκοπιάς αλλά και κοσμολογικών ερωτημάτων ποικίλλοντας σε ερμηνείες κι ερωτήματα.

8. Nocturnal Animals (2016)

Σκηνοθεσία: Tom Ford

Μελαγχολικό, τρομακτικό και συνάμα πανέξυπνο, προσφέρει ποικίλες ιδέες για ανάλυση της μιας ιστορίας μέσα στην άλλη. Ένα αδημοσίευτο μυθιστόρημα, οι άνθρωποι, οι σκέψεις και τα συναισθήματα που τους αποτελούν, κορυφώνονται σε ένα καθοριστικό φινάλε που στοιχειώνει πολλές ώρες μετά την λήξη των τίτλων τέλους. Οι Έιμι Άνταμς και Τζέικ Τζίλενχαλ σε μαγνητικές ερμηνείες.

7. Ex Machina (2015)

Σκηνοθεσία: Alex Garland

Ένα εξαίσιο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που εισήγαγε για τα καλά την Αλίσια Βικάντερ στο Χολιγουντιανό κινηματογραφικό παιχνίδι. Στο επίκεντρο της ταινίας, ένα πρωτοποριακό πείραμα σε ένα εργαστήριο, φέρνει αντιμέτωπο έναν νεαρό προγραμματιστή με την Ava, ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης σχεδιασμένο με υψηλόβαθμες προσδοκίες, πρόκειται να κάνει υποχείριο του κάθε κατάσταση προκειμένου να απελευθερωθεί. Ίσως ένα από τα εξυπνότερα και πιο πρωτότυπα σενάρια της δεκαετίας.

6. Whiplash (2014)

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί και η απόλυτη ταινία ταύτισης με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Ο Τζ. Κ. Σάιμονς στον πιο εικονικό ρόλο της καριέρας του, είναι εκείνος ο γονέας / δάσκαλος / γνώστης που θα κριτικάρει έντονα τα πάντα, ασκώντας ακατάσχετο μπούλινγκ με σκοπό το τεστάρισμα του νεαρού ντράμερ που ενσαρκώνει ο Μάιλς Τέλερ με τα όρια του. Μότο του, ότι δεν υπάρχουν δύο χειρότερες λέξεις στο αγγλικό λεξιλόγιο από το “good job”. Μια ταινία βασισμένη στις δυσκολίες, τα ψυχικά και σωματικά όρια, με αντίβαρο στην απόδειξη της αξίας και επιδεξιότητας του ενός, πρώτα στους άλλους και έπειτα στον εαυτό του. Σκηνή απόλυτης κάθαρσης το φινάλε με την τελική δοκιμασία και την σύγκρουση μαθητή και καθηγητή, υπό το σκυθρωπό βλέμμα του καθηγητή Φλέτσερ.

5. Her (2013)

Σκηνοθεσία: Spike Jonze

Στοχαστικός Σπάικ Τζόνζι με βάση τις ανθρώπινες σχέσεις του 21ου αιώνα. Είναι άραγε δυνατόν ένας μοναχικός συγγραφέας να ερωτευτεί πραγματικά ένα λειτουργικό σύστημα; Όταν ο ίδιος συναντά ένα πραγματικά ενδιαφέρον υπαρκτό πρόσωπο, τι επέρχεται τελικά; Ποια είναι η βάση του αλλά και πόσο πραγματικά στοχευμένο είναι το κοινωνικό σχόλιο της πάνω στις σημερινές κοινωνίες και τον σύγχρονο αστικό τρόπο ζωής; Ταινία η οποία έθεσε έξυπνα ζητήματα, μοναχικότητας, αγάπης, προσωπικής πίστης και ελπίδας. Στο αποκορύφωμα του, η μουσική υπόκρουση των Arcade Fire, πράγμα που την κάνει σχεδόν τέλεια.

4. La la land (2016)

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Η κορυφαία συνάντηση του μεγάλου έρωτα ανάμεσα στον πιανίστα Σεμπάστιαν και την επίδοξη ηθοποιό Μία η οποία κορυφώθηκε από την πρωταγωνιστική παρουσία και τις αισθαντικές ερμηνείες των Ράιαν Γκόσλινγκ και Έμμα Στόουν. Ήταν το κυνήγι του μεγάλου Αμερικάνικου ονείρου, οι αποτυχημένες οντισιόν, το τίμημα της δόξας, το εσωτερικευμένο πάθος και η ζωντάνια που μας γεννά η κάθε μορφή τέχνης και η αναζωπύρωση του ίδιου μας του εαυτού. Εκτός του κινηματογραφικού του επιτεύγματος, το απόλυτο αποκορύφωμα ήρθε με το καταπληκτικό soundtrack τού Justin Hurwitz. Εύγε, Ντάμιεν Σαζέλ!!!

3. Roma (2018)

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuaron

Μεξικό 1970. Ο Αλφόνσο Κουαρόν ανέκαθεν γνώριζε τον τρόπο να κινηματογραφεί με πάθος. Στο Roma συναντάς όλα αυτά τα κινηματογραφικά στοιχεία τα οποία αποτελούνται από άκρως βιωματικό χαρακτήρα και συγκινούν την ψυχή. Ασπρόμαυρα μονοπλάνα, σκηνές ανθολογίας και συναισθηματικής φόρτισης και μια ιστορία ενηλικίωσης τόσο διαφορετική και συνάμα τόσο ίδια με όλες τις άλλες. Ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να στιγματίσει τον θεατή με την απλότητα και την μεγαλοψυχία τής κινηματογράφησης του είναι υποδειγματικός.

2. Joker (2019)

Σκηνοθεσία: Todd Phillips

Η τρομακτική αντανάκλαση στον καθρέφτη. Είσαι άραγε διατεθειμένος να πεις πως γνωρίζεις αυτή την τρομακτική φιγούρα; O Τοντ Φίλιπς εξανθρωπίζει τον χαρακτήρα του Τζόκερ αναδεικνύοντας το πιο ευάλωτο και καθηλωτικό προσωπείο του που βλέπει πίσω από την μάσκα χρωμάτων του ταραχοποιού της Γκόθαμ Σίτι. Ο Χοακίν Φοίνιξ σε μια υπεράνθρωπη ερμηνεία που κατάφερε να στιγματίσει, μεταμορφώνοντας τον Τζόκερ σε άνθρωπο και τον άνθρωπο σε Τζόκερ. Τώρα άραγε μπορείς να πιάσεις το αστείο;

1. Black Swan (2010)

Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky

Η “Ταινία των Ταινιών” από τον μάστερ Ντάρεν Αρονόφσκι ο οποίος παίζει έντιμα με τον ψυχολογικό τρόμο του μυαλού και βγαίνει τελικά κάτι παραπάνω από κερδισμένος. «Η τελειότητα έχει να κάνει με τον περιορισμού του ελέγχου». Στον Μαύρο Κύκνο η αλήθεια αντιμετωπίζεται κατάματα. Όσο και να προσπαθεί κανείς, η απάντηση είναι μια: “Εμπόδιο του εαυτού σου είσαι εσύ”. Η νεαρή μπαλαρίνα Νίνα αυτοσαμποτάρεται κάνοντας τις δικές της αυτοκαταστροφικές πιρουέτες στον δρόμο της απόλυτης παράνοιας. Εκεί πραγματικά συναντά τον «άλλο της εαυτό» και αφήνεται ολοκληρωτικά στις παραισθησιογόνες της αισθήσεις. Ντάρεν σε ευχαριστούμε. It was perfect!

Τιμητικές Αναφορές

Ο Mr. Robot ξεχωρίζει ερμηνευτικά ως Freddy Mercury, σε μια ταινία που πατά πάνω σε βιογραφικά στοιχεία, φανερώνοντας το μεγαλείο των Queen, ειδικά μέσα από τη στιγμή της κορύφωσης του Live AID. Για όσους δεν το ζήσαμε ποτέ το βιώσαμε έστω εικονικά σε αυτή την ταινία μη ενοχικής απόλαυσης…

Το υποτιμημένο αριστούργημα του Paul Thomas Anderson ˙ η εικόνα της χειραγώγησης και της διαστρέβλωσης της αλήθειας, που κρύβονται πίσω από τη σέκτα στην οποία καταφεύγει ένας αλκοολικός βετεράνος. Το The Master δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα αιχμηρό, ιδεολογικό σχόλιο, από έναν σεναριακό εξπέρ. «Τι χρώμα έχουν τα μάτια μου»;

Ταινία δραματικών διαστάσεων που συνδυάζει εύστοχα τον ανθρώπινο πόνο με το χιούμορ και την κυνικότητα, βαρύνοντας κι ελαφρύνοντας την ατμόσφαιρα εκεί που είναι απαραίτητο κι εξυπηρετώντας, έτσι, με έξυπνο τρόπο την πλοκή. Πολίτες που παίρνουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους, που χτυπούν ο ένας τον άλλο με “βέλη” ευθύνης αλλά νικήτρια βγαίνει η ανθρωπιά και οι πινακίδες, εν τέλει, αποκτούν λόγο ύπαρξης. 

Μαίρη Ουρεϊλίδου

90s-kid-Vol. III, απόφοιτη προσχολικής αγωγής, χρόνιο cinefreak, μεγάλη υποστηρίκτρια του Ralph Fiennes, του Alejandro Amenabar και του Alfred Hitchcock. O κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν η δεύτερη φύση της, ενώ δηλώνει τεράστια φαν του Ισπανόφωνου σινεμά, των ταινιών τρόμου και δη των παλιών καλών εποχών του είδους. Ξημεροβραδιάζεται ακούγοντας rock της Ιndie Αlternative μουσικής σκηνής, κυρίως υπό τους ήχους των Muse. Εάν δεν βρίσκεται στα τοπικά σινεμά, της αρέσει να ανακαλύπτει εμπνευσμένα, retro cafe-bars στην πόλη αδειάζοντας τις προμήθειες καφέ τους, να βλέπει θέατρο και να συλλέγει κινηματογραφικό merch.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *