2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Το Πρόσωπο της Greta Gerwig στις Μικρές Κυρίες της – Review

Σκηνοθεσία: Greta Gerwig

Μετά την ιστορία ενηλικίωσης, με δόσεις χιούμορ, Lady Bird (2017), η Greta Gerwig προσθέτει άλλη μία «γυναικεία» ταινία στο ενεργητικό της, αναλαμβάνοντας τη σύγχρονη, κινηματογραφική μεταφορά της κλασικής Χριστουγεννιάτικης ιστορίας, Little women, προσαρμόζοντάς τη, όμως, στο δικό της σύμπαν βιωμάτων και προσωπικού σινεμά.

Όντας αυτοαναφορική και παραμένοντας γι’ ακόμη μια φορά στο αγαπημένο της σινεμά χαρακτήρων, η Gerwig ταξιδεύει με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία στην ξέγνοιαστη ιστορία μιας περασμένης κινηματογραφικής εποχής, καταφέρνοντας, παράλληλα, να γίνει πιο σύγχρονη από ποτέ. Η ώριμη και γεμάτη προθυμία να μοιραστεί τις εμπειρίες της σκηνοθέτις, αγκαλιάζει με στοργή τις τέσσερεις αδερφές, προσεγγίζοντας τις λεπτομερώς μεν, όσον αφορά την διαφορετικότητά τους, αλλά με απλότητα δε, μέσα από την ανθρώπινη κι ευαίσθητη ματιά της. Παρότι, στο πρόσωπο τής πρωταγωνίστριας της Jo θα μπορούσε άνετα να διακρίνει κανείς την Frances Ha, δηλαδή την ίδια την Greta Gerwig, η τελευταία, παρά την ξεκάθαρη μεροληπτικότητα της, αποφεύγει την επικριτική διάθεση απέναντι στις υπόλοιπες γυναίκες της, εστιάζοντας περισσότερο στο «ταξίδι» της ενηλικίωσης κι αυτοπραγμάτωσης που τους προσφέρει κι όχι στον «προορισμό».

Το θεμέλιο για την αρχή αυτού του «ταξιδιού» βρίσκεται στο οικογενειακό υπόβαθρο των ηρωίδων, που αποτελεί κατευθυντήρια γραμμή για την διάπλαση του χαρακτήρα τους. Η μητέρα τους Mary (Laura Dern), έχοντας ακολουθήσει το πρότυπο ζωής μιας συμβιβασμένης, έκπτωτης επαναστάτριας, βρίσκει την ευτυχία στις ανιδιοτελείς προσφορές της, παίρνοντας σχεδόν αποκλειστικά τα ηνία για τη διαμόρφωση της οικογένειάς της. Το περιβάλλον που καλλιεργεί ακολουθεί δύο βασικές αρχές, οι οποίες λειτουργούν τόσο ανεξάρτητα, όσο και συνδυαστικά: την ανακάλυψη του πάθους και της ευαισθησίας μέσα από το πρόσωπο της τέχνης και το συλλογικό πνεύμα κάτω από την αδελφική αλληλεγγύη.

Σε αντιπαραλληλία με τα κοινωνικά δεδομένα, τα οποία ζητούν πλήρη συμμόρφωση σε ταμπού και στερεότυπα – ζήτημα που έχει απασχολήσει το σινεμά ουκ ελάχιστες φορές την τελευταία εικοσαετία – οι τέσσερεις ηρωίδες άλλοτε μάχονται κι άλλοτε συμβιβάζονται, η καθεμία ανακαλύπτοντας τον εαυτό της και τη διαφορετικότητα της μέσα από τις επιλογές της κι αφήνοντας σιγά-σιγά τον κλοιό στον οποίο μεγάλωσε. Η Greta Gerwig, δεν γενικεύει ιδεαλιστικά το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο τοποθετεί τις ηρωίδες της, αλλά το προσωποποιεί πολύ ειδικά ˙ η κοινωνία δεν είναι ιδέες αλλά πολυδιάστατοι άνθρωποι που τις εκπροσωπούν σε διάφορους τομείς της ζωής τους. Όπως και στη Lady Bird, που η αλληλεπίδραση των εφήβων στον μικρόκοσμό τους διέθετε απόλυτα ανθρώπινο και ποικιλόμορφο χαρακτήρα, έτσι και στις Μικρές Κυρίες όλοι οι ήρωες, πρωτεύοντες ή δευτερεύοντες, συντελούν καθοριστικά στη σύνθεση του κόσμου του φιλμ, με πολύ συγκεκριμένο ρόλο, αποτελώντας από μόνοι τους ξεχωριστές ιστορίες, που ο κάθε θεατής θα επιθυμούσε να ανακαλύψει. Οι ηρωίδες, άλλοτε «τρέφονται» κι άλλοτε παραγκωνίζονται, όμως ακόμα κι αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξής τους ως άνθρωποι, ωριμάζοντας συναισθηματικά και πνευματικά.

«Κάθε εμπόδιο για καλό», ισχύει λοιπόν, για τις Μικρές Κυρίες της Gerwig, οι οποίες όταν «πέφτουν» και «ξανασηκώνονται», η μία βρίσκεται πάντα δίπλα στην άλλη, ακόμα κι αν οι πορείες που έχουν χαράξει είναι διαφορετικές. Κι αυτή ακριβώς η τόσο περίπλοκη και συνάμα τόσο απλή και καθημερινή ιστορία τους, είναι αυτή που ενισχύει την ψυχική δύναμή τους και θα αποτελέσει την εσωτερική λύτρωσή τους.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *