2010s,  CINEMA,  REVIEWS

O Hu Bo Λυτρώνει τη Μιζέρια του Στο Πρόσωπο Ενός Ελέφαντα που Στέκεται Ακίνητος – Review

Σκηνοθεσία: Hu Bo

«Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος κάπου στην Κίνα, ίσως επειδή οι άνθρωποι τον κάρφωσαν πισώπλατα με τα μαχαίρια τους». Αυτή ήταν η εισαγωγή του Hu Bo στην πρώτη και τελευταία μεγάλου μήκους κινηματογραφική του απόπειρα, αφού ο σκηνοθέτης, σε μικρό χρονικό διάστημα μετά τα γυρίσματα, έβαλε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας αυτή την ταινία ως «σημείωμα θανάτου». Ο καταθλιπτικός και συνάμα προσωπικός δημιουργός, αποτύπωσε την ψυχή του σε ένα τετράωρο κινηματογραφικό ταξίδι, με μοναδικό του όπλο μια κάμερα, που ίσως ήταν και η μοναδική του πινελιά ελπίδας στο βυθισμένο στην απογοήτευση φιλμ του.

Ο Hu Bo δεν δίνει χρόνο στον θεατή του να συνειδητοποιήσει τι βλέπει ˙ ούτως ή άλλως δεν διαθέτει αυτό το χρόνο, αφού ο δικός του μετρά εξ’ αρχής αντίστροφα. Συνεπώς απ’ τις πρώτες εικόνες της οθόνης ή και προτάσεις του φιλμικού κειμένου, είναι σαφέστατο το μήνυμα ότι οι ιστορίες που θα ακολουθήσουν δεν υπακούν σε καμία έννοια λογικής ψυχογράφησης ή καλλιτεχνικής απεικόνισης χαρακτήρων, αλλά εξυπηρετούν μια ανάγκη εξωτερίκευσης απλών, ανθρώπινων συναισθημάτων, γιατί αυτό ακριβώς είναι η ταινία ˙ ένα ταξίδι συναισθημάτων.

Οι ήρωες του Hu Bo είναι στερεοτυπικά φτιαγμένοι ως φιγούρες που υποφέρουν στη μίζερη ζωή τους, καταλήγοντας να περιβάλλει ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί να συνιστούν τον ανθρώπινο κόσμο. Όλοι αποποιούνται της ευθύνης για την αδυναμία επικοινωνίας με τον κοινωνικό τους περίγυρο, ενώ όλοι ταυτόχρονα ψάχνουν αφορμή να απομυζήσουν τους διπλανούς τους, δημιουργώντας έναν αέναο κύκλο δυστυχίας κι απανθρωπιάς, που κάθε υπόνοια ελπίδας «ξεριζώνεται». Όσοι επιβιώσουν από αυτό το κατάμαυρο, ζωώδες καλούπι (οι πιο αδύναμοι στην προκειμένη περίπτωση) θέτουν ως προορισμό τη σωτηρία τους, βαδίζοντας προς τον ελέφαντα που στέκεται ακίνητος, όπως οι ίδιοι στην κινηματογραφική ζωή τους, αλλά και ο ίδιος ο θεατής στις τέσσερεις ώρες αυτού του φιλμ.

Παρότι θα αναλογιζόταν κανείς ότι η ύπαρξη του ελέφαντα αφήνει μια δόση αισιοδοξίας, η αυτοαναφορικότητά του, ως έκβαση μιας ήδη αυτοαναφορικής ιστορίας, που σπάει κάθε έννοια ανθρώπινου χαρακτήρα για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένη σκοπιμότητα, μάλλον τείνει να θεωρηθεί περισσότερο παρορμητική, παρά καλλιτεχνική. Ο υπερβολικός δογματισμός του Hu Bo στο βωμό της προσωπικής του μισανθρωπίας, ωθεί το δημιούργημά του να ενσαρκώνει ένα υποπροϊόν του «δράματος για το δράμα», ισχυριζόμενο μια υπαρξιακή αναζήτηση στο πρόσωπο των εκτός πραγματικότητας χαρακτήρων του. Περνώντας από την οργή, στο θρήνο και την απογοήτευση, ο Hu Bo αναζητά ψυχική λύτρωση στους ήρωες του μυαλού του, περνώντας πρώτα από το στάδιο καταγγελίας κι εκβιαστικού συναισθηματισμού των ίδιων και των θεατών του και καταλήγοντας να λυτρώνει μόνο τους πρώτους. Η αποστασιοποιημένη οπτική του από τον ψυχισμό του κοινού του δεν αμφισβητείται ούτε στιγμή καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, καθώς η «δασκαλίστικη» κι επικριτική του διάθεσή κυριαρχούν διάχυτες ακόμα και στις εικόνες λυρισμού του.

Eν τέλει, ο ελέφαντας που στέκεται ακίνητος ήταν η λύτρωση ˙ γιατί μαζί με εκείνον ήρθε και το τέλος του ταξιδιού, της ιστορίας, της ταινίας αλλά και του ίδιου του δημιουργού. Η επίκλησή του, βέβαια, σε εμάς τους θεατές, ως «ελέφαντες που στεκόμαστε ακίνητοι» είναι μία ˙ να σώσουμε τους ήρωές του, που τόση ώρα παρακολουθούμε να μάχονται με την δυστυχία τους στην οθόνη του σινεμά ή της τηλεόρασή μας, ακόμα κι αν αυτοί είναι προϊόντα μιας παράλογης, επίπλαστης πραγματικότητας. Αλλά δεν πειράζει, ακόμα κι έτσι η τέχνη υπάρχει… για να αποδέχεται τους πάντες.

Trailer: 

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *