2010s,  CINEMA,  REVIEWS

Ο Χαμένος Bunuel Αναζητά Διέξοδο στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες – Review

Σκηνοθεσία: Salvador Simó Busom

Το 2019, η χρονιά που οι κινηματογραφικοί δημιουργοί κατέθεσαν βιώματα και ψυχή στο βωμό της μεγάλης οθόνης, όσο καμία άλλη χρονιά της τελευταίας δεκαετίας, άφησε στην παρακαταθήκη του κατά το κλείσιμό του ένα animation αρκετά διαφορετικό από όλα τ’ άλλα. O Bunuel στο λαβύρινθο με τις χελώνες ή αλλιώς ο Bunuel στο λαβύρινθο του μυαλού του, θα μπορούσε άνετα να αυτοχαρακτηριστεί ως «ένα από τα καλύτερα animation που δημιουργήθηκαν ποτέ», όχι μόνο λόγω του φόρου τιμής που ασκεί στον «πατέρα» τού σουρρεαλισμού στον κινηματογράφο κι έναν από τους μεγαλύτερους δημιουργούς που πέρασαν ποτέ από την κάμερα, όσο γιατί περιβάλλει τη ζωή του με τον ίδιο τρόπο που εκείνος θα την έκανε ταινία.

Το φιλμ, χρησιμοποιώντας ως μέσο το πορτρέτο του ύψιστου σκηνοθέτη και λειτουργώντας αυτοαναφορικά, ξεκινά μια συζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ! Τι είναι άραγε ο σουρρεαλισμός; Από πού ξεκινά και πού τελειώνει; Ο Bunuel όπως και κάθε δημιουργός, έπλαθε ιστορίες ξεκινώντας από τις ιδεολογίες και τα βιώματά του, όμως δεν ήταν αυτά τα βασικά συστατικά του έργου του που κατάφεραν να τον εξυψώσουν ως κινηματογραφιστή, προσδίδοντάς του προσωπική χροιά. Το εγχείρημά του ήταν απλό ˙ ένα σινεμά που η βάση του κρύβεται σε «εικόνες συναισθημάτων». Η εφαρμογή στην πράξη αυτής της απλουστευμένης αρχής, παρότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται απόλυτα λογική έως και ευνόητη, έδωσε ένα αποτέλεσμα που όχι μόνο απείχε αρκετά από τις κλασικές αφηγηματικές φόρμες του ρεαλισμού, αλλά υπήρξε η πιο καινοτόμα και άμεση επαφή του κοινού με την ψυχοσύνθεση του Bunuel, και των εκάστοτε σουρρεαλιστών σκηνοθετών.

Αυτό είναι ο σουρρεαλισμός κι αυτός είναι και ο Bunuel, το μυαλό του οποίου χάνεται στα κατάλοιπα της συντηρητικής και βάναυσης παιδικής του ηλικίας, όπου η έννοια της δημιουργίας λειτουργεί συγκριτικά, βρισκόμενη στο επίκεντρο μιας ανταγωνιστικής διαδικασίας. Ο Bunuel επαναστατεί στο κατεστημένο, την αισθητική και τους ηθικούς περιορισμούς της εποχής του, ακόμα και σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, ενώ στην πράξη η πραγματική του επανάσταση είναι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό που φέρει το τραύμα ενός απόντα πατέρα και μιας υποταγμένης, αγιοποιημένης μητέρας.  Όταν η ακεραιότητα του έργου του αρχίζει να αμφισβητείται ακόμα κι από τα κοντινά του πρόσωπα, ο φόβος της μοναξιάς τού χτυπά την πόρτα, σπρώχνοντάς τον σε ένα δαιδαλώδες, εγκεφαλικό παιχνίδι στα σοκάκια του Las Hurdes. Ψάχνοντας τη λύτρωση στο ντοκιμαντέρ του, ο μεγάλος δημιουργός διαπιστώνει ότι δεν είναι η εσωτερική επανάσταση αυτή που αναζητά, αλλά η συμφιλίωση με τον εαυτό του που έχει προκύψει ως αποτέλεσμα των εμπειριών του, καταλήγοντας να «αγκαλιάσει»  με στοργή, πλέον, το έργο του και, συνεπώς, το κοινό του.

Ο Bunuel «χάνεται» στο λαβύρινθο με τις χελώνες κι επιστρέφει πιο ώριμος κι ευαίσθητος από ποτέ, γεμάτος συναισθήματα που θέλει να μοιραστεί, όπως και το ίδιο το φιλμ που ακολουθεί το ταξίδι αυτό του μυαλού και της καρδιάς του προς την κάθαρση. Καθώς η ιστορία κυλά, ακόμα και το ίδιο βυθίζεται όλο και περισσότερο στο λαβύρινθό του, συνιστώντας μια αφήγηση εξαιρετικών εναλλασσόμενων και πολλαπλών επιπέδων. Ο ήρωας λυτρώνεται και μαζί του λυτρώνεται και η ίδια η ταινία, ο σουρρεαλισμός αλλά και ολόκληρο το σινεμά, ίσως γιατί το τελευταίο ήταν πάντα αυτό και μόνο αυτό ˙ συναισθήματα που αναζητούν λύτρωση στις εικόνες τους.

Trailer:

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *