1980s,  CINEMA,  CULTVILLE SPECIALS,  REVIEWS

H Κινηματογραφική Καρδιά του Kieslowski Μέσα από το Μικροσκόπιο: A Short Film About Love – Review

Σκηνοθεσία: Krzysztof Kiéslowski

Μεθεόρτια καραντίνας και ούτε που θυμάμαι ποια μέρα έχει περάσει και ποια μέρα περιμένω να έρθει. Το μόνο που γνωρίζω με σιγουριά είναι ότι έξω ο καιρός έχει ζεστάνει, μυρίζει παντού καυσαέριο και σκόνη` επιτακτική ανάγκη το να δω μια ταινία που θα πλέξει τα δάχτυλα της μαζί με τα δικά μου και θα με οδηγήσει σε μια πιο αβίαστη αναπνοή. Η επιλογή τυγχάνει να είναι εύκολη και η οθόνη ανάβει πλάι με τις προσδοκίες. Αισθήσεις και συναισθήματα κάθονται αναπαυτικά, είναι όμως σε εγρήγορση και περιμένουν υπομονετικά να ακονιστούν.

Το A short film about Love, ως ένα όργανο -θα έλεγα η καρδιά-από το σώμα του Δεκαλόγου του Kiewslofski, καλείται να εκπληρώσει την πρωτόγονη ανάγκη μιας πνευματικής αγκαλιάς.

Ήδη το πρώτο πλάνο έρχεται και μπήγει  αόρατα δάχτυλα στο σβέρκο. Η ώθηση που ακολουθεί είναι γλυκιά, πάρα τη βαρβαρότητα της πρώτης κίνησης. Πραγματοποιείται μυητική είσοδος σε ένα χθες όχι απαραίτητα πολύ μακρινό αλλά σίγουρα πιο ζεστό. Γεμάτο χρωματισμούς γήινους, με λιγότερες άψυχες λάμψεις και περισσότερα ζωογόνα σκοτάδια, όπως αυτά που μόνο ο Πολωνός σκηνοθέτης μπορεί να ζωγραφίσει στα πρόσωπα και στις σκηνές, η νοσταλγική περίθαλψη έρχεται και με καταπίνει ξερά.

 Ο κεντρικός ήρωας, πομπός όλων αυτών των αφιλτράριστων συναισθημάτων του πρόσφατου παρελθόντος, φέρει βαθιές ουλές, εξωτερικές και εσωτερικές. Αμετάκλητοι μάρτυρες είναι τα χέρια του που σκεπάζουν γάζες, άκρα που έχουν βιώσει ασυνάρτητο για την ηλικία τους πόνο και πρόκειται να πληγωθούν ακόμη περισσότερο, όταν καταφέρουν να αγγίξουν το όνειρο που χαράζει βαθύτερα από τα ξυραφάκια που κρύβει στο μπάνιο του.

Ο Τόμεκ, ως βουβός και γκρίζος νέος ταχυδρόμος, ξεσπά στο σώμα του γιατί δεν καταφέρνει να ξεσπάσει σε κανέναν άλλο τομέα της ζωής του. Με το πρώτο κοντινό, η μοναξιά και η προσμονή του για κάτι, σκάβει μια λακκούβα  στο στήθος, φωλιάζει εκεί και παρασέρνει στη δίνη μιας ευνουχισμένης ύπαρξης.

 Κομπάρσος της πραγματικότητας που τον τσαλαπατά επιδεικτικά, καταφέρνει να σταθεί στο κέντρο της σκηνής, να διεκδικήσει λίγο χρώμα, λίγο κίνηση και λίγο ήχο, μόνο όταν ξεκλέβει εικόνες μέσα από ένα παλιό τηλεσκόπιο που πλέον είναι στην κατοχή του. Θαμμένος στην μικρή γωνία του δωματίου που φιλοξενείται, βρίσκει αυτοσκοπό στην ένοχη παρακολούθηση της καθημερινότητας, της αφοπλιστικά γυναικείας μορφής που φέρει το όνομα Μάγντα.

Εκείνη, ισόβια πρωταγωνίστρια της δικής της ζωής, σέρνοντας το τρύπιο τσουβάλι των απαιτήσεων και των γνωρισμάτων του γυναικείου φύλου, με τα κατσαρά ξανθά μαλλιά και τα γαλαζοπράσινα νωχελικά μάτια που μπουκώνουν με καταπιεσμένο συναίσθημα, προσποιείται πώς απολαμβάνει τον έρωτα στην σαρκική του μορφή, απορρίπτοντας σθεναρά οποιαδήποτε ουσιαστική και πνευματική έκφανσή του. Θρέφει το σώμα αλλά η ψυχή της λιμοκτονεί βουβά και υποφέρει, με έναν όχι και τόσο διαφορετικό τρόπο από εκείνη του κρυφού θαυμαστή της.

Όταν αυτοί οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι κόσμοι συγκρουστούν, η ποιητική και τραγική απόχρωση της ταινίας εξαπολύει συναισθήματα ατόφια, αυθεντικά και ειλικρινή, τα οποία με μαεστρία φτάνουν στο απόγειο τους, καθώς οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος θα πρέπει να χωριστούν για να ενωθούν.

Μια γυναίκα που αρνείται την αγάπη και τη ανάγει σε σώματα ακέφαλων αντρών, αγαπιέται πλατωνικά αλλά παράφορα  από ένα αγόρι που του αρκεί η θέασή της για να αποσιωπήσει την ανάγκη να καλύψει τον πόνο με πόνο. Μόλις εκείνη προσφέρει σάρκα, εκείνος ήδη έχει δώσει ουσία ανιδιοτελώς’ ανταλλαγή  πυρετώδης, εκρηκτική και κηλιδωμένη με αίμα λαμβάνει χώρα στην μικρή οθόνη και στην ψυχή του θεατή.

Οι συμβάσεις του ρομαντισμού βροντοφωνάζουν, αγκαλιάζοντας την αρτιότητα της κινηματογραφικής εμπειρίας και απαιτούν την αναγνώριση από τον δέκτη, να προσληφθούν δηλαδή πιο σύγχρονες και πιο στέρεες από ποτέ. Και κάνει ακριβώς αυτό και υπακούει, και τον συνεπαίρνει, και είναι λες και έχει μπροστά του ένα ποίημα λαμπρό, μεστό και έξοχο σαν όλα εκείνα που έχουν εκλείψει και πολύ θα ήθελε να διαβάσει ξανά μετά από τόσα χρόνια αποστέρησης.

Το A short film about Love καταφέρνει να ανασύρει στο προσκήνιο, με εξαιρετική λεπτοτεχνία, το δυισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και να συνδιαλλαγεί με τους πιο σύνθετους θεματικούς άξονες όπως ο έρωτας, η αγάπη, η μοναξιά και ο θάνατος, απλά και άμεσα. Λίγα υλικά, αρμονικά αναμεμειγμένα και δοσολογικά τοποθετημένα καταφέρνουν τελικά να πυροδοτήσουν πτυχές της ψυχής και να τεντώσουν χορδές, ακούσια σκονισμένες που επιθυμούν να παίξουν ξανά, μετά από πολύ καιρό, τη ξεχωριστή μουσική του πηγαίου συναισθήματος.

Το εγχείρημα πέτυχε, η «καρδιά» του Kiewslofski κατάφερε να εξασφαλίσει την πολυπόθητη ανάσα και ακόμα λίγο παραπάνω, κάνοντας το έργο της δικής μου, πρώτης, ευκολότερο.

 

A short film about love OST:

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *