2020s,  CINEMA,  CULTVILLE SPECIALS,  REVIEWS

Μιλώντας για το Malcolm & Marie… ή Μπορεί και Όχι

Σκηνοθεσία: Sam Levinson

Malcolm & Marie ˙ ίσως η ταινία που από μόνη της οδηγεί να μιλήσει κανείς περισσότερο για πολλά άλλα ζητήματα, πέρα από την ίδια την ταινία ˙ για το ότι γυρίστηκε στην καραντίνα, από τον Sam Levinson (σκηνοθέτη του άκρως αγαπημένου κι επιτυχημένου Euphoria), σε μια εποχή που οι κλασικές αξίες αμφισβητούνται ερχόμενες αντιμέτωπες με την αγανάκτηση και την καταπίεση που τις συνόδευε τόσα χρόνια και φυσικά για την βιομηχανία του θεάματος, τους ανθρώπους που την απαρτίζουν και τις κατευθύνσεις που εξυπηρετούν ή ακόμα και τον εγκλεισμό στα σπίτια, κι όχι μόνο, τις ανθρώπινες σχέσεις και τους προβληματισμούς που τις διέπουν. Πράγματι πρόκειται για μια μεγάλη λίστα, ατελείωτη, που σίγουρα ο καθένας, που μπήκε στη διαδικασία να παρακολουθήσει με συγκέντρωση και προσήλωση το Malcolm & Marie, θα προβληματίστηκε αναλόγως με πολλές από τις θεματικές που ανέφερα ή κι από άλλες δικές του, τις οποίες η ταινία έφερε στο φως – φαινόμενο συχνό άλλωστε για μια ταινία τόσο πυκνού διαλόγου και τόσο ταχύτατης εναλλαγής θεμάτων.

Οπότε, ίσως το σημαντικότερο σημείο απ’ όπου ξεκινά να αποκτά υπόσταση το Malcom & Marie, καταφέρνοντας να κινητοποιήσει συζητήσεις και να ξεσηκώσει αντιδράσεις ανάμεσα στους πολλούς διαφορετικούς θεατές, είναι η ενός βαθμού ταύτιση της λεγόμενης «φάσης» των ηρώων με την διάθεση του κόσμου που καλείται να παρακολουθήσει την το φιλμ. Ήρωες φορτωμένοι με σκέψεις ανείπωτες, εντάσεις συσσωρευμένες, εμπειρίες τραυματικές και βιώματα βαθιά ριζωμένα, λογομαχούν μέσα σε μια νύχτα με όλο τους το «είναι», απευθυνόμενοι σε έναν θεατή εσώκλειστο, βυθισμένο σε μια δικιά του προσωπική «καραντίνα», σε μια εσωτερική απομόνωση – αυτή που τοποθετεί κανείς την ψυχή του όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον τρόμο του σκότους της – που χρειάζεται πολλές φορές, κι από πολλές πηγές, την επιβεβαίωση ότι «όχι, αυτή τη στιγμή δεν είμαι μόνος»!

Οι ήρωες εκτονώνουν την οργή τους – και οι θεατές έχουν πολλά να εκτονώσουν αυτή τη στιγμή – προσάπτουν ο ένας στον άλλο κατηγορίες βαριές κι ευθύνες που άλλοτε αναλογούν σε αυτόν που του προσάπτονται κι άλλοτε σε αυτόν που τις προσάπτει ˙ επιδιώκουν συναισθηματικά φορτισμένες λογομαχίες, πληρώνοντας το τίμημα της χρόνιας ανοχής και της μετάθεσης της ευθύνης. Οι ηθοποιοί φτάνουν και ξεπερνούν το όριο (ειδικά ο John D. Washington) του overacting ˙ πράγματι, τόση ώρα μιλούμε για τόσα άλλα κι έχουμε ξεχάσει λίγο την ίδια την ταινία, τα όρια της μυθοπλασίας που τη στελεχώνουν και την υπόστασή της σαν καλλιτεχνικό δημιούργημα. Ίσως, γιατί όσο ατελής κι αν είναι, υπάρχουν, όπως είπα και προηγουμένως, τόσα άλλα για τα οποία προκαλούμαστε να θίξουμε.

Ο Sam Levinson, έχει αποδείξει πολλάκις πόσο ο ίδιος προσωπικά λατρεύει το σινεμά στην ολότητά του, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις που προβάλλονται μέσα από αυτό. Κατά τη διάρκεια της καραντίνας φέτος, σκηνοθέτησε 3 διαφορετικά εγχειρήματα που στηρίζονταν στην ιδέα των γυρισμάτων υπό περιοριστικές συνθήκες και υπάκουαν σε ένα συγκεκριμένο σεναριακό μοτίβο: συνεχής διάλογος μεταξύ 2 ή 3 ατόμων που λειτουργεί ως κατάθεση ψυχής. Πρόκειται για τα 2 special episodes της επιτυχημένης σειράς της HBO Euphoria, που ακολουθούσαν τις διακοπές των Χριστουγέννων των δύο κεντρικών ηρωίδων, όπως σημαδεύθηκαν από τα αδιέξοδα και τους προβληματισμούς τους για τη σχέση μεταξύ τους, και το Malcolm & Marie που ακολουθεί μια αντίστοιχη περίπτωση, αυτή τη φορά ενταγμένη στην πραγματικότητα της κινηματογραφικής βιομηχανίας και της σκληρά ανταγωνιστικής φύσης της.

Ειδικά δεδομένων των πρόσφατων γεγονότων που επικρατούν στην θεατρική κοινότητα στον Ελλαδικό χώρο και το πλήθος αντιδράσεων και τραυμάτων που έχουν κληθεί να διαχειριστούν το τελευταίο διάστημα, η εικόνα που προανέφερα για το Malcolm & Marie, ξανά επιβεβαιώνεται ˙το φιλμ αυτό ήρθε για να μιλήσει μέσω του σινεμά για κάτι άλλο εντός κι εκτός του σινεμά. Είναι μια ταινία που ίσως θεωρεί ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, που για κάποιους ίσως να μην είναι καν «καλή» ή ορθά κανονιστική ή αμιγώς κινηματογραφική, που πατά στην πολιτικοποιημένη χροιά της αγνοώντας την καλλιτεχνική ματιά της και που, ακόμα, «μιμείται» πιθανόν, γιατί δεν ξέρει τι άλλο να κάνει. Ίσως είναι όλα αυτά ή κάποια από αυτά, γιατί ο Levinson (όποιος έχει παρακολουθήσει το Euphoria μπορεί να το επιβεβαιώσει) αγαπά το σινεμά και η ματιά του περιβάλλεται διαρκώς από αναφορές σε αυτό σε κάθε επίπεδο. Όμως αυτό που σίγουρα τη χαρακτηρίζει είναι η χρονική φάση στην οποία κυκλοφόρησε ˙ είναι μια ταινία που μιλά για την εποχή που βγήκε, τους ανθρώπους της εποχής και τα συναισθήματά τους ˙ είναι αυτή που θα χρησιμοποιήσει κανείς ως αφορμή για να μιλήσει για οτιδήποτε άλλο πέρα από την ταινία… όπως, άλλωστε, έκανα μόλις κι εγώ.

Trailer:

Malcolm & MarieThe Psychology of Arguing: 

Νικόλ Φιλιπποπούλου

90s-kid-Vol. I, φοιτήτρια κτηνιατρικής, περήφανη μητέρα τεσσάρων σκύλων και φανατική της Cate Blanchett. Δηλώνει μια εκ των μεγαλύτερων φαν του David Lynch και του Darren Aronofsky, ενώ συχνά πυκνά της αρέσει να χάνεται στον κόσμο των σουρεαλιστικών ταινιών. Το σινεμά μπήκε από πολύ νωρίς στην ζωή της με την βοήθεια του Tim Burton και, παρά του νεαρού της ηλικίας της, έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες ταινίες, με προσωπική συλλογή που ξεπερνάει τις 500++. Εάν ήταν κινηματογραφική ηρωίδα σίγουρα θα ήταν ένας συνδυασμός της Nina Seyrous του Μαύρου Κύκνου και του Κοριτσιού με το Τατουάζ. Στον ελεύθερο της χρόνο εκτός από ταινίες, ακούει μανιωδώς soundtracks και πορώνεται με τη μουσική, συγγράφει κριτικές, ασχολείται με τη φωτογραφία και συλλέγει φωτογραφικό υλικό του Michael Fassbender.

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *